Lahat ng Kabanata ng Playboy's Contract: Kabanata 11 - Kabanata 20

Third Person’s POVHindi nagsalita si Athena habang papalayo ang sasakyan mula sa Hamilton mansion.Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, sa mga punong unti-unting nawawala sa likod nila, sa gate na nagsara na parang huling pahina ng isang lumang buhay. Sa kandungan niya, mahigpit niyang hawak ang bag na may laman ng kanyang mga dokumento. Birth certificate. Passport. IDs. Mga papel na dati ay ordinaryo lang, pero ngayon parang ebidensya na tao siya, hindi ari-arian.Sa tabi niya, tahimik si Clyde.Hindi nito siya kinulit. Hindi tinanong kung okay siya. Hindi rin siya binigyan ng mga salitang magaan pakinggan pero walang laman. He simply sat there, present and steady, like a wall she could lean on without being forced to.And somehow, that made her want to cry more.“I thought they would stop me,” Athena whispered.Clyde looked at her. “They didn’t.”“I know.” She gave a small, broken laugh. “That’s what hurts.”Tumahimik siya saglit, pinipilit pigilan ang pamumuo ng luha sa mga m

Athena’s POVHindi ko alam kung anong inaasahan kong itsura ng bahay ni Clyde Harrison.Maybe I expected something cold. Glass walls, black furniture, paintings na mas mahal pa kaysa sa buong tuition ko noong college, and rooms that looked too expensive to breathe in. Sa totoo lang, ganoon nga ang unang bumungad sa akin nang bumukas ang gate ng property niya. Malawak. Tahimik. Secured. Parang bahay ng isang lalaking sanay na hindi basta-basta nilalapitan.Pero habang papasok ang sasakyan sa driveway, may napansin akong kakaiba. May maliit na bicycle sa gilid ng garden. May blue helmet na nakapatong sa bench. Sa may porch, may isang pair ng maliit na rubber shoes na parang iniwan doon ng batang nagmamadaling pumasok.Cloud.Hindi ko pa siya nakikita, pero bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba. Hindi tulad ng kaba ko sa kasal. Hindi tulad ng takot ko kay Sarmiento o sa parents ko. This was softer, but somehow heavier. May batang madadamay sa kasunduang pinasok namin ni Clyde.Pagbaba

Athena’s POVHindi ko inakalang ang araw ng kasal ko ay magsisimula sa tanong ng isang bata tungkol sa sapatos.Pero siguro bagay iyon sa klase ng kasal na papasukin ko. Walang bridal shower. Walang engagement ring na pinagplanuhan. Walang flowers na pinili ko nang ilang buwan. Walang mother na umiiyak habang inaayos ang belo ko.May lawyer. May threats. May batang ayaw magsuot ng shoes.At may lalaking pakakasalan ko bago magtanghali.“Cloud, kailangan talaga,” sabi ni Clyde habang nakatayo sa may pinto ng dining area. “Wedding ito.”Cloud crossed his arms. “But my black shoes are hard.”“Then wear the brown ones.”“Those are ugly.”Napatingin ako sa bata. Seryoso ang mukha niya, parang ang pinakamalaking problema sa mundo ay hindi ang kasal ng tatay niya, kundi ang kawalan ng maayos na sapatos.Hindi ko napigilan ang maliit na ngiti.Cloud noticed. “Why are you smiling?”“Wala,” sagot ko agad. “Iniisip ko lang na tama ka. Minsan, ang pangit talaga ng brown shoes.”His eyes widened a

Athena’s POVHindi ko alam kung bakit mas mabigat ang kamay ni Cloud kaysa sa inaasahan ko.Maliit naman ito. Mainit. Malambot. Pero habang hawak niya ang kamay ko at ang kamay ni Clyde, parang siya ang nag-uugnay sa dalawang taong hindi pa dapat pinagdurugtong ng mundo.“Don’t walk too fast,” reklamo ni Cloud habang papunta kami sa sasakyan. “My shoes are still angry.”Napatingin ako sa kanya. “Ang dramatic naman ng shoes mo.”“They hate weddings,” seryoso niyang sagot.Sa kabila ng kaba ko, napangiti ako. “Same.”Narinig ko ang mahinang paghinga ni Clyde sa kabilang side ni Cloud. Hindi ko alam kung natawa siya o pinigilan niya lang. Nang sumulyap ako sa kanya, diretso lang ang tingin niya sa harap, pero may bahagyang lambot sa gilid ng mga mata niya.Dangerous.Masyadong dangerous ang mga ganoong tingin.Sumakay kami sa kotse. Si Cloud ang nasa gitna namin, hawak pa rin ang drawing na ibinigay niya sa akin kanina dahil ayaw niyang malukot ito sa bag ko. Sabi niya, kailangan daw mak

Athena’s POVHindi ko alam kung alin ang mas nakakapanibago.Ang singsing sa daliri ko, o ang salitang asawa.Buong hapon, paulit-ulit kong naririnig iyon sa isip ko. Asawa ni Clyde. Mrs. Harrison. Legal wife. Parang damit na biglang ipinasuot sa akin, sakto ang sukat pero hindi pa sanay ang balat ko.Pagkatapos naming kumain ng cake, naging mas tahimik ang bahay. Si Cloud ay nakatulog sa sofa habang hawak ang toy robot niya, may konting icing pa sa gilid ng labi. Si Manang Rosa naman ay abala sa kusina, pero paminsan-minsan ay sinusulyapan ako na para bang tinitingnan kung bigla ba akong mawawala.Ako mismo, ganoon din ang pakiramdam.Parang anumang oras, may gigising sa akin at sasabihing tapos na ang panaginip. Na kailangan ko nang bumalik sa mansion. Na kailangan ko nang humarap kay Dad, kay Mom, kay Mr. Sarmiento.Pero hindi panaginip ang singsing sa daliri ko.At lalong hindi panaginip si Clyde na nakatayo malapit sa bintana, hawak ang phone, tahimik pero halatang may iniisip.N