All Chapters of ANG UHAW KONG EX (SSPG): Chapter 11 - Chapter 20

“Late na tayo sa business date,” sabi ni Zayn habang nagmamadali kaming naglalakad papunta sa kotse. I scoffed at his tone.“Why didn’t you remind me?” dagdag niya, halatang iritado.“Excuse me? Dalawang beses kitang pinaalalahanan,” sagot ko.Mabilis na binuksan ng dalawang tauhan niya ang pinto ng kotse para sa amin. Sabay kaming sumakay. Hinubad ni Zayn ang kanyang suit jacket at kinuha ang cellphone mula sa bulsa.“Damn it, 1:30 p.m. na,” he growled. “Can you drive any faster?” sigaw niya sa kawawang driver na agad namang nagdagdag ng bilis.“Kailangan mo ba talagang ibuhos ang galit mo sa inosenteng driver?” bulong ko.Narinig niya ‘yon. Lumingon siya sa akin at napakagat ako ng labi na parang walang sinabi.“Siguro dapat sa’yo ko na lang ibuhos,” sabi niya habang lumalapit.Nanlaki ang mga mata ko. Umiwas ako pero hinila niya ako palapit sa kanya.“A-ano ba!” reklamo ko.He smiled, barely noticeable but it was there.“Bitawan mo ako,” sabi ko, pero titig lang siya nang titig sa

Panay ang pagpupumiglas ko pero naputol ‘yon nang maramdaman kong may pumasok na mahaba at matigas na bagay sa loob ng pagkababae ko. Pagkatapos, hinablot ni Zayn ang mga kamay ko at mariin ‘yong ipinako sa ibabaw ng mesa habang inaangkin niya ako mula sa likuran. Nakaramdam ako ng sakit, para akong bumalik sa pagkabirhen. Ilang taon na rin simula nang may nangyari sa amin ni Zayn. Wala akong nagawa kun'di tanggapin ang bawat masarap na ulos ni Zayn. Mariin kong ipinikit ang mga mata habang ramdam na ramdam ko ang paglabas-masok ng kahabaan niya. Gusto kong umungol, gusto kong ilabas ang sarap na namumuo sa puson ko pero pinigilan ko ang sarili. Kinagat ko ang labi at hinayaang angkinin niya ako ng mabilis, mapusok at halos walang kontrol. “Fvck! Ang sikip mo pa rin, Sera!” ungol ni Zayn. Binitawan niya ang kamay ko at nilamas ang aking dalawang dibdib. Umawang ang labi ko nang nararamdamang malapit ko nang maabot ang rurok. Oh, God. Why was he making me feel like this? Sa bawat ul

“Magandang gabi po, sir.”Binati ako ng mga gwardiya at mga kasambahay nang pumasok ako sa loob ng compound pero hindi ko sila pinansin. Masyado akong pagod at wala sa mood para sumagot. Hinubad ko ang suot na coat at inabot ‘yon sa isang maid. Mabilis nitong tinanggap habang nanginginig ang mga kamay. Hindi ko na ‘yon pinansin. Pagpasok ko sa loob agad kong nakita ang mga tao sa living room at doon tuluyang sumabog ang inis ko.“What the hell!” I shouted in annoyance.Nakakalat sila sa mga sofa, kumakain at naglalaro ng video game na parang kanila ang bahay. Ang buong living ay magulo, punô ng mga bote at pagkain na nakakalat sa sahig.“Welcome back, Boss Zayn!” sabay-sabay nilang sigaw.I scoffed.“You guys are fvcking damn annoying,” sabi ko bago umakyat sa hagdan.Narinig ko pa ang malakas nilang tawanan habang papalayo ako. Mga gago talaga.Pagpasok ko sa kwarto, agad nagbago ang aking ekspresyon. Isang maliit na ngiti ang kusang sumilay sa labi ko nang makita ang mga dingding.

Napakunot ang noo ko nang hindi sinagot ni Sera ang tawag. We had a board meeting soon, and I needed her to prepare an important document. Muli kong dinial ang numero niya pero hindi pa rin sumasagot. A hint of irritation crept in as I walked toward the glass wall of my office, trying to see if Sera was at her desk. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Nakahiga siya sa sahig. Dali-dali akong lumabas at nagtungo sa kanyang office.“Sera!”Binuksan ko ang pinto at nakita ko siyang nakaupo sa sahig na umiiyak.“Sera,” I called again, worry tightening my chest as I quickly moved toward her.The moment I got close, she suddenly wrapped her arms around me. Saglit akong natigilan. Mahigpit siyang kumapit sa akin, isinubsob ang mukha sa aking dibdib na para bang ako lang ang natitirang sandalan niya. Dahan-dahan kong ibinalot ang mga braso sa kanya.“Hey, baby, what's the matter?” mahinahon kong tanong.Bahagya siyang umatras at tinitigan ako.“Zayn…” mahina niyang tawag bago muling yumakap nan

Lutang akong pumasok sa loob ng bahay. Gusto ko sanang pumunta sa opisina pero ayokong magbigay ng dahilan para pag-usapan ako ng mga empleyado. Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang umupo sa sofa. Tumitig ako sa kawalan, hindi ko namalayang umupo sa tabi ko si Brayden.“Hey, bestie,” he snapped his fingers in front of my face, making me flinch back.“Okay ka lang ba? You seem lost… and you came back too early. Is everything alright?” he asked, concern lacing his tone.I nodded, forcing a smile, but I could see his frown deepen. He knew me better than anyone else. Alam niyang may bumabagabag sa akin kahit pilit kong itinatago.“Saan si Klea?” I asked, trying to sound casual, but I knew I failedAbala ang isip ko sa mga bagay na hindi ko maalis. A small part of me wanted to give Zayn another chance.“Nakatulog siya,” sagot ni Brayden.He stared at me, trying to read me like an open book. Nang bumaba ang tingin niya sa leeg ko. Agad ko ‘yong tinakpan. Sigurado akong may marka ni Zayn do