บททั้งหมดของ Death Orders Bear Her Name : บทที่ 41 - บทที่ 50

“Huwag mo akong sundan, Nathan.” (Georgina)Lumabas ang mga salitang ’yon sa bibig ko na parang bala—walang pag-aalinlangan, walang pag-atras—habang mabilis kong tinahak ang hallway ng Pasig courthouse. Ramdam ko pa ang bigat ng titig niya sa likod ko, ang bawat hakbang na sumusunod, ang bawat segundo na pilit niyang pinapaikli ang distansya sa pagitan namin.“Georgina, wait—”Hindi ako lumingon.Hindi dahil wala akong gustong sabihin.Kundi dahil kapag lumingon ako, baka tuluyan akong mabasag.“You owe me five minutes.” Hinabol niya ang hakbang ko, bumilis ang boses, may halong inis at desperasyon. “Hindi ka puwedeng basta umiwas. Hindi sa ganitong paraan.”Huminto ako sa mismong pinto ng fire exit. Hinawakan ko ang malamig na bakal ng doorknob, saka ko lang siya hinarap.“I don’t owe you anything.” Mababa ang boses ko pero matalim. “Hindi oras, hindi paliwanag, hindi kahit anong klase ng closure.”Nakita ko ang pagpitik ng panga niya, ang bahagyang pag-igting ng balikat. Hindi na si

“You can’t push me away, Nathan. Not now.”Umiling siya, nanginginig, pero ramdam ko sa bawat galaw niya na hindi siya mapipigilan. Ang kanyang boses, mababa at puno ng tensyon, ay tila sinasakal ang hangin sa paligid. Ngunit sa loob ko, may kakaibang kilabot na lumalabas—hindi takot, kundi galit at excitement.“Nathalie… you don’t even understand what you’re doing.” Galit, galit, galit—ramdam ko sa bawat salita niya na hindi ko kayang kumalma. Pero alam kong may power ako sa kanya, kahit hindi niya alam na hawak ko rin ang strings ng laro niya.Ngumisi ako ng dahan-dahan, parang inosenteng bata, parang aping-api. “Oh, Nathan… you think you can just walk away?” bumaba ang tingin ko, pabulong, ngunit ramdam kong tumitig siya sa akin. “You don’t even know how much I… I want you. How helpless I feel without you. How much I need you.”Tumayo siya, hinila ang kanyang braso. “This… this isn’t you. I can’t… I wouldn’t…”“Shhh…” ngumiti ako ng maliwanag, parang batang na

“He’s watching everything.”Sabi ko sa sarili ko habang hawak-hawak ang baso ng champagne, ang bawat kalabit ng aking daliri sa salamin parang alarm. Ramdam ko sa dibdib ko ang excitement at paranoia—halos sabay-sabay. Alam ko na hindi ito basta coincidence. Alam kong unti-unti nang natutuklasan ni Nathan ang scheme ko.“You’re imagining things, Nathalie. Calm down.” Sabi ni Laura, sa tabi ko, pero halatang hindi rin siya makakawala sa tension na nararamdaman niya. Tumango ako, ngumisi nang pilit. Pero alam kong hindi ko mapipigil ang puso ko na mabilis tumibok.“I’m not imagining it. He’s onto me.” I whispered. Halos bumulwak sa boses ko ang galit at excitement. Iba na ang stakes ngayon.Sinigaw ng isip ko ang plano ko: paano ko uubrahin si Nathan para magmukhang ako ang biktima—ang helpless, aping-aping Nathalie. Pero ngayon, may crack sa armor ko. May signs na unti-unti niyang nakikita ang pattern, nakikita ang tracks.“Nathalie… calm, okay? Remember, you have

""They think they know me. They don’t.”Ang tinig ko mismo ang gumabay sa bawat galaw ko sa hospital room. Nakahiga ako sa bed, medyo pale pero controlled ang posture. Alam kong sinusubaybayan ako ng media sa labas—cameras, reporters, flashes—pero kailangan kong look helpless. Look like the victim.Nakita ko si Dr. Santos na tumitingin sa akin, concern sa mukha, pero alam kong parte rin siya ng stage act. “Nathalie, are you okay?”Ngumisi ako ng pilyo, pilit na paawa. “I’m… fine, doctor. Just… dizzy. A bit overwhelmed.” Alam kong bawat salita ko ay ire-record, ie-edit, at lalabas sa TV at social media. Every micro-expression, every tremble, every fake teardrop—it’s all calculated.“Nathan won’t like this… not at all.” bulong ko sa sarili ko habang tinitingnan ang phone. Ang trending topic ngayon: “Nathalie Duarte collapses during hearing: Is she the victim or manipulator?” Perfect. Exactly what I want. Media frenzy activated. Sympathy points up.Steve’s message: “Sir Nathan is monitor

“Hindi ako pupunta sa kwarto niya.”Tumigil si Steve sa paglalakad sa tabi ko, halatang nagulat. “Sir… nasa hospital na po siya. Lahat ng media nandoon. Kung hindi kayo magpapakita.”“Mas lalo akong hindi magpapakita,” putol ko, diretso ang tingin ko sa glass wall ng parking area. Nakikita ko ang repleksyon ko. Gusot ang buhok, hindi maayos ang collar. Hindi ito itsura ng lalaking may kontrol.Pero hindi rin ito itsura ng guilty.Humigpit ang hawak ko sa susi ng kotse. “Tawagan mo ‘yung investigator.”“Sir, nandito na po siya.”Napalingon ako. Isang lalaki ang nakasandal sa poste, naka-simple lang pero halatang hindi siya ordinaryo. Tahimik, hindi nagpapansin. Pero yung mata niya, diretso sa akin.Lumapit siya. “Atty. Aragon.”Hindi ako ngumiti. “Anong meron ka?”Hindi siya nagpaligoy-ligoy. Inabot niya agad ang tablet. “Footage from three locations. Bar area, hallway, and elevator.”Kinuha ko. Pinindot ko agad ang unang video.Bar area.Maingay. Normal. May hawak akong baso. Si Natha