บททั้งหมดของ เพลิงเขมราช: บทที่ 61 - บทที่ 70

“เธอเลือดเย็นเกินไปแล้วออย ลูกตัวเองทั้งคน”“เลือดเย็นเหรอ คนอย่างคุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าฉันเลือดเย็น คนที่เอาปืนจ่อหัวฉัน ทำกับฉันเหมือนหมูเหมือนหมา มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันเลือดเย็น!”“ก็เธออยากจะไปจากฉันก่อนทำไม ถ้าเธอไม่ฟ้องคุณป้า ฉันจะทำแบบนั้นกับเธอเหรอ”“ก็ฉันไม่ได้อยากอยู่ตั้งแต่แรกไง!”“...” พอได้รู้ว่าที่คลับคืนนั้น อมายาไม่ได้ตั้งใจเข้าหากัน เชมราชก็หาเหตุผลมาเถียงกับเธอไม่ได้ แต่ที่ยังค้างคาอยู่ในใจ คือเธอฆ่าคนอื่นทำไม ในเมื่อเธอไม่ต้องการกัน“คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ”อมายาขอร้องน้ำตาไหลนอง ต่อให้เค้นพลังชีวิตออกมาสู้ทุกหยาดหยด ก็รู้ดี... ไม่มีวันชนะเขา การขอร้องก็ไม่ได้ช่วยอะไร แต่มันเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เธอมีอยู่ “ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้... ฮือ ๆๆ ไม่อยากเลยสักนิด”“แต่เธอต้องอยู่!” คำขาดของเขาทำให้อมายาสะอึก“...”“เธอต้องอยู่กับฉัน ห้ามทำให้ลูกเป็นอันตราย ห้ามเอาลูกฉันไปตกระกำ

ที่สำคัญ... เขาเอาปืนจ่อหัวเธอไม่เกี่ยวกับว่าอมายาฆ่ามีนรญากับลูกในท้องด้วยซ้ำ ถ้าเขารู้มาก่อนสักนิดว่าเธออุ้มท้องลูกของเขา เขมราชจะไม่ทำเรื่องบ้า ๆ แบบนั้น เพราะแม้ขณะนึกทบทวนอยู่นี้ เขาก็เจ็บชาไปทั่วร่าง ชายหนุ่มตามอมายาที่ถูกย้ายไปอีกห้องหนึ่ง ถึงใจอยากจะกอดรับขวัญที่เธอกับลูกปลอดภัยเขากลับ... ไม่กล้า ใช่ว่าเธอบอบบางราวใบไม้ที่ทำจากแก้วเจียรไน หากเขมราชละอายใจที่จะแตะต้องเธอด้วยมือคู่นี้ โชคดีที่หญิงสาวหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ยา เพราะเขาไม่รู้เลยว่า จะทำอย่างไรหากเธอมองกันด้วยแววตาประณามเกลียดชัง“นาย ได้เรื่องแล้วครับ” ระหว่างรอหมอช่วยเหลืออมายา เขมราชให้การ์ดติดต่อดนุ เพื่อขอดูภาพกล้องวงจรปิดในคลับของคุณพิยดาที่เขารู้ว่าดนุคุมอยู่ ดีที่คลับใช้ Storage sever ความจำสูง จึงย้อนดูเหตุการณ์ได้นานหลายเดือนเขมราชปะติดปะต่อเรื่องคืนนั้นได้จากกล้องหลายตัว หัวใจเขาก็ถึงคราวแหลกสลายเอาตอนนั้นอมายาไม่ได้เข้าหาเขา เธอเพียงหนีจากอันตราย ต้องการที่พึ่งพิง แต่ต้องมาเจอเขา... เขาที่เมาเหมือนห

ตอนอมายาตื่นจากฤทธิ์ยาฟ้ากำลังจะมืด เธอไม่เจอใครนอกจากพยาบาลที่มาวัดไข้ แต่รู้ว่าลูกปลอดภัยก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอไม่ได้หวังให้เขมราชอยู่ที่นี่ แม้ลึก ๆ จะเคว้งคว้างเกินทน เพราะอดนึกถึงครั้งล่าสุดที่เข้าโรงพยาบาลไม่ได้ครั้งนั้นตื่นมาก็เจอแม่ แต่ครั้งนี้... ไม่มีใคร ทว่าไม่เป็นไรเลย... มีแค่เธอกับลูกสองคนก็พอแล้ว เธอเกือบจะสูญเสียเขาไปแล้ว เพราะผู้ชายคนนั้น เพียงคิดน้ำตาก็รินไหล มือก็ลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเบามือ ก่อนนี้เธอไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร มาวันนี้ลูกคือเหตุผลและคือคนที่เข้ามาครองพื้นที่ใจทั้งดวง“มีคนมารอเจอคนไข้ค่ะ ให้พี่ไปบอกไหมคะว่าคนไข้ตื่นแล้ว”พยาบาลบอกหลังจากชี้แจงว่าเธอต้องปฏิบัติตัวอย่างไรไม่ให้กระเทือนถึงลูก อมายาแปลกใจ ไม่น่าใช่เขมราช รายนั้นถ้าอยากเจอก็คงเข้ามาแล้วพอถาม พยาบาลกลับพูดคลุมเครือว่า เดี๋ยวเธอจะรู้เอง พาให้อมายาหงุดหงิดจนอยากรู้นักว่าเป็นใคร ทำไมถึงทำให้ซับซ

 “ด้วยความยินดี” เขมราชค้อมศีรษะเล็กน้อย หากสายตาจ้องมองวัชราไม่ยอมกัน “แต่อย่าแตะต้องออยอีกแล้วกัน เพราะแค่ท่านบอกว่าหมายหัวออย ท่านต้องเจอกับอะไร ท่านคงไม่ลืมใช่ไหม แล้วนี่ยังมาตบออยแบบนี้อีก... ท่านมีความสุขได้อีกไม่นานแน่ แล้วถ้ายังไม่หยุด ท่านจะไม่เหลือเวลาชื่นชมโลกภายนอกอีกแม้แต่วันเดียว” “งั้นฉันคงต้องฆ่าทิ้งทั้งแม่ทั้งลูก เพราะฉันจะไม่หยุดจนกว่าแกจะหยุด” “ผมก็จะเลาะกระดูกสันหลังของท่านทีละชิ้น ๆ จนกว่าท่านจะทนเจ็บไม่ไหวแล้วขาดใจตายตามออยกับลูกไป” “กลัวจะแย่แล้วครับ คุณเขมราช” “ดีครับ ควรกลัวให้มาก ๆ เพราะว่าผมกล้าทำแน่นอน” เขมราชแสยะยิ้ม รับรู้ได้ว่าแม้วัชราจะเยาะเขา แต่ลึก ๆ ก็หวั่นใจ เขาจึงก้าวเข้าไป แสร้งทำเป็นช่วยจัดเสื้อสูทของท่านแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “

   “เฟลมเปลี่ยนใจ ให้คุณทำคดีต่อเหรอ” แขไขตกใจกับเรื่องที่ ‘ธนา’ ทนายหนุ่มไฟแรงอนาคตไกล ผู้รับทำคดีอมายารายงาน จนกาแฟหอมกรุ่นตรงหน้าไร้ความหมาย “ครับ คราวนี้เสนอเงินมากกว่าที่คุณออยเสนอจะให้ผมสามเท่า แต่ผมบอกว่าผมว่างไปได้พรุ่งนี้ คุณแขไขจะให้ผมทำยังไงดีครับ” แขไขเงียบ ใช้ความคิด ตั้งแต่ดนุสารภาพเรื่องอมายา กับสิ่งที่แอบทำลับหลังเขมราช ท่านก็เริ่มเห็นความไม่ชอบมาพากลของคดี เลยให้ทนายกับนักสืบทำงานต่อไปโดยไม่ให้หลานชายรู้ แต่ยอมรับ ถ้าดนุไม่แอบช่วยเด็กนั่น หล่อนก็ยังคงเชื่อว่าอมายาเป็น ‘ฆาตกร’ ที่เขมราชเปลี่ยนใจแบบนี้ เป็นเรื่องดีเสียอีก ทว่า... ท่านสงสัยเจตนาหลานชาย