บททั้งหมดของ After One Night, He Became My Boss: บทที่ 151 - บทที่ 160

Elena's Pov"What?" "Yes, Miss Elena. You are one of the capable to fix the financial issue that's why the CEO wanted to see you." My heart thudded into my ears. Hindi ako makapaniwala na sasabihin niya sa akin iyon dahil gusto ko lang naman na magtrabaho nang maayos. Hindi para mapansin ng kanilang big boss. Ano na ang gagawin ko ngayon? Siyempre, I took the chance. Malay ko ba at makakadagdag na ito ng pera ko at makapagpatayo na ako ng negosyo and I will live my life here in Canada. And for, Enzo...he can visit me here often. May private plane naman siya, pero sa ngayon ay hindi muna lalo pa at wala pa naman akong napapatunayan. At gusto kong ipakita sa lahat na kaya ko. Kaya ko kahit sarili ko lang. While walking through the office of their big boss, my palms were sweating yet I tried to act normal despite any of the circumstances. Pinilit kong magmukhang kalmado kahit halos lumuwa na sa dibdib ko an

Elena’s pov“When you left me at the hotel and tossed some money at me, I couldn’t forget you.” Bulong niya sa may bandang likod ng aking tenga, kaya ramdam ko ang mainit niyang hininga na naghatid ng kakaibang kiliti sa aking katawan.Nanonood kami ng movie, pero iba naman ang gusto niyang makita. Ang long-legged kong legs. Kanina pa niya iyan hinihimas, tapos nararamdaman kong tumutusok na naman ang kanyang sandata sa likuran ko.“Why?” I replied to his statement earlier. Simula noong nagkasama kami ay palagi na lang nakatayo iyang kanya, kaya ramdam ko ang kahabaan at taba nito. Maging sa pagtulog namin ay gising pa rin ang kanyang pagkalalaki.I look up to him. “You’re always hard,” I pointed out. He kissed my lips, “only hard for you.”Napairap ako at bumaling na sa pinanood naming movie.Akala ko ay hindi na niya sasagutin iyong tanong ko dahil hindi naman siya agad nagsalita. “M

Enzo's Pov Of course, the Monteverde clan heard that news, and they wouldn’t just sit by and let their son be in danger. Kahit naman kasi pasaway si Daddy, palaging sakit sa ulo ng pamilya. Anak pa rin Nila uto at mahal nila. “You shouldn’t do that to your father, Enzo.” My grandma uttered first. Wala na si Lolo, kaya siya na iyong tumatayong lalaking kahalili ni Grandpa. I bet if my grandpa were here, he would be proud of me for making the right decision on disciplining my father. Masyadong kasing binibaby ni Lola, kaya lumalaki ang ulo. “And what? Let him dictate my life?” Pabalang Kong sagot, I wipe my mouth with a table napkin while staring at her. Nasa hapagkainan kami sa labas, sa may gazebo banda kung saan madalas kaming kumakain noong maayos pa ang pamilyang ito. Nakahanda ang maraming pagkain na parang may piging; sina Tito, Tita at iba kong mga pinsan ay nasa magkabilang gilid. Lahat ay abala sa mga kinakain nila , dahil sanay naman kami palagi sa ganitong sitw

Elena’s PovHindi ko na mabilang kung ilang beses na niya akong nasampal hanggang sa dumugo na ang aking labi pero hindi pa rin ako nagba-back out. Ipapakita ko sa kanya na kahit kailan ay hindi sumusuko ang isang Elena. Kahit anong mangyari. Ngumisi ako. Ramdam ko ang hapdi sa aking mukha, ngunit kahit ganoon ay nagawa ko pa ring tingnan siya na parang wala lang.Like I was the one who was going to murder her. “Iyan lang ba ang kaya mo, Veronica?” Mapang-asar kong tanong, kaya lalong nagngingitngit ang kanyang ngipin sa galit habang nakatingin sa akin nang masama. “You’re too weak for this, you know?” “Tangina mo!” Isang malakas na sampal ang kanyang pinakawalan, na dahilan upang mapatingin ako sa kabilang banda. Masyado siyang malakas para maging babae. Pero hindi ko iyon inamin sa kanya. Habang pinapatay na ako dito ni Veronica, sina Margaux at Mommy ay nakangising nakikita akong nag

Elena’s Pov Binuksan ko ang aking mga mata at puting paligid ang bumungad sa aking paningin. Imposible namang nasa langit na ako kung iyon lang ang tama ko, di ba? Am I in the hospital? Did we survive? Anong nangyari kay Enzo? Unti-unti akong nakakarinig ng mga boses ng mga tao sa background, kaya minulat ko na nang tuluyan ang aking mga mata at tuluyan na akong nakakakita ng ibang kulay. Before I could recognize who they were, a man asked me a question, and I had to say yes if I truly heard him. Marami pa siyang tinanong hanggang sa tuluyan na siyang umalis. “Elena,” Cassandra’s voice echoed in the whole room. Si Stacey naman sa kabila ay hinawakan ang kamay ko. “Kumusta ang pakiramdam mo, Elena?” “Na.ri.ri.nig mo ba kami?” Stacey asked with gestures while looking at e. Gusto kong matawa kasi nakakatawa siya, pero hindi ko magawa. I wandered my eyes around and saw a lot of dextrose in my body, a sound of a machine beside my bed, and my friends who were with me.