All Chapters of ประกาศิตซาตาน: Chapter 41 - Chapter 50

ที่สำคัญคนตรงหน้าไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ให้กัน สายตาของเขาฉายชัดถึงความเกลียด ริมฝีปากเหมือนจะยิ้มหยันตลอดเวลาจนเธออยากหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ “รวิเป็นยังไงบ้างคะ ปรับตัวได้หรือยัง” เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขาเมื่อจัดอาหารขึ้นโต๊ะเรียบร้อย เหมือนเป็นเรื่องปกติที่ทำเสมอ โดยที่หล่อนไม่ได้ร่วมรับประทานด้วยเพราะอิ่มแล้ว ต่างจากเขาที่ไม่ได้กินข้าวช่วงบ่ายจึงหิวมากกว่าปกติ ตักข้าวเข้าปากคำโตแล้วกินได้เรื่อยๆ จากรสชาติอาหารที่อร่อยถูกปาก “เริ่มดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงลูกหรอกห่วงตัวเองเถอะ” นึกน้อยใจเหมือนกันที่คำตอบของเขาแฝงแววประชดเสมอ จนเธอไม่อยากต่อบทสนทนาจึงเลือกจะนั่งเงียบ ปล่อยให้อีกฝ่ายกินข้าวเพียงลำพัง จะลุกไปไหนก็ไม่ได้เพราะถูกดวงตาคมจ้องมองเสมอ “ต่อจากนี้ก็อยู่ในบ้านเงียบๆ อย่าคิดจะออกนอกบ้านไปโปรยเสน่ห์อีก ฉันไม่ได้โง่ซ้ำสองจะให้เธอหลอกได้อีกหรอกนะ” มือบางที่วางบนหน้าตักกำเข้าหากันแน่น ไม่รู้ว่าเขาจะเกลียดอะไรหล่อนนักหนาถึงได้จ้องจะหาเรื่องกันตลอดเวลาแบบนี้ “ค่ะ” เลือกรับคำเป็นการตัดบท นั่งเงียบไม่พูดจาบรรยากาศยิ่

“ไม่ได้มา แต่ว่าฝากของกินมาให้เยอะเลย” “น่ากินทั้งนั้นเลยครับ ขอบคุณครับ” ขึ้นบนรถแล้วเปิดกล่องขนม มีแต่ของชอบทั้งนั้นก็ยิ้มกว้างนั่งประจำที่ของตัวเองคือเบาะว่างด้านหลังข้างธนนท์ปภพ ริมฝีปากแย้มยิ้มเสมอบ่งบอกว่ามีความสุขมากเพียงใด “เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง” ระหว่างนั่งรถก็มองเด็กชายที่กินขนมอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนว่าผิวจะคล้ำขึ้นเล็กน้อยจากการเล่นกีฬากลางแจ้ง ซึ่งเขาไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะตัวเองก็เป็นเหมือนกันสมัยเข้าโรงเรียนช่วงแรก “ก็...คิดถึงแม่แต่ผมจะเข้มแข็ง ผมโตแล้วไม่ร้องไห้หรอก” ยิ้มให้พ่อแล้วรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองพอสมควร เขาได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ยชมอีกฝ่าย “เก่งมาก...เมื่อก่อนฉันก็เรียนที่นี่เหมือนกัน” เนื่องจากผลตรวจเลือดยังไม่ออกจึงไม่ยอมเรียกเด็กน้อยว่าลูกหรือแทนตัวเองว่าพ่อ เขาใช้สรรพนามดังเดิมแล้วดูเหมือนรวิกานต์จะไม่ได้ค้านหรือสงสัย มือน้อยจับขนมไว้แน่นแล้วหันมามองพ่อสายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง รู้ประวัติของธนนท์ปภพจากคนอื่น ยิ่งทำให้เลื่อมใสและศรัทธาบิดามากกว่าเดิม

“เฮ้ย ลากกูไปไหนวะ มึงจะพากูไปไหน ปล่อยสิ ปล่อยนะเว้ย!” คนก่อกวนถูกลากออกไปข้างนอก โดยที่ร่างสูงเดินไปหาคนสนิทของตัวเองก่อนจะสั่งเสียงเข้ม เพราะตนอารมณ์ร้อนเกินกว่าจะอยู่สังสรรค์ต่อได้ “คุณเจตน์ฝากรับรองต่อด้วย ผมมีธุระต้องไปจัดการ” พูดจบก็เดินกลับไปยังรถส่วนตัวแล้วสั่งคนขับให้ไปยังบ้านพักที่มีคนรออยู่ ใบหน้าคมเคร่งขรึมกับกับความร้อนที่กระจายทั่วใบหน้าจนบรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความอึดอัด ขับรถเกือบสามสิบนาทีก็ถึงจุดหมาย ก้าวเท้าลงจากพาหนะแล้วตรงมายังบ้านหลังงาม มองเห็นว่าเธอกำลังนั่งปักผ้าแล้วยิ้มอย่างมีความสุข จุดประกายความโกรธให้เขามากกว่าเดิม “สวย...” หล่อนพึมพำกับตัวเองหลังจากปักผ้าเช็ดหน้าให้ลูกชายเสร็จ อยากมอบให้รวิกานต์นำไปใช้ที่โรงเรียน เป็นลายดอกทานตะวันตรงปลายแล้วก็สลักตัวอาร์เอาไว้ข้างกัน นึกชื่นชมในฝีมือของตัวเองแล้วเอ่ยเสียงเบา ก่อนได้ยินเสียงเปิดประตู พอหันไปมองก็พบร่างสูงที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไม่รู้ว่าไปกินรังแตนที่ไหนแต่น่ากลัวจนเธอไม่อยากเข้าใกล้ด้วยซ้ำ “คุณหนึ่ง...โอ๊ย ช้าหน่อยสิคะฉันเด

“พูดคำอื่นบ้างจะตายหรือไง” กำข้อมือเล็กแน่นกว่าเดิม เขาโมโหที่เธอทำเมินเฉยแล้วมองผ่านตนเหมือนเป็นอากาศ เขาเป็นผีหรือไง! “ฉันอยากไปค่ะ” ตอบเสียงดังฟังชัดต่างจากความจริง ซึ่งเขาก็พอจะมองออกเพียงแต่ไม่อยากจะหาเรื่องหล่อนมากกว่านี้ จำต้องปล่อยร่างบางเป็นอิสระ ผลักเธอออกห่างจนเซถอยหลังแล้วตั้งหลักได้ ยกหลังมือปาดน้ำตาแล้วเดินแกมวิ่งขึ้นชั้นสอง ปล่อยเขายืนมองแล้วผ่อนลมหายใจเหนื่อย ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ทำแบบนี้ แต่เขาก็อยากให้บรรยากาศระหว่างเราดีขึ้น รวิกานต์กลับมาทั้งที...ควรจะมีความสุขไม่ใช่เหรอ ข้าวของสำหรับไปเที่ยวถูกเตรียมใส่กระเป๋า ค้างหนึ่งคืนจึงไม่ได้เอาอะไรไปมากมาย พวกเขาเลือกจะนำของทุกอย่างไปไว้หลังรถยนต์ แล้วร่างสูงก็ทำหน้าที่สารถีแทนขับรถ การเดินทางครั้งนี้มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น ระหวางเดินทางก็มีเสียงร้องเพลงของลูกชาย ทั้งยังเปิดกระจกรถรับลมเย็น มองข้างทางก็มีต้นไม้ให้ความร่มรื่น ไม่ค่อยมีรถยนต์บนท้องถนนเท่าไหร่ ใช้เวลากว่าชั่วโมงครึ่งก็ถึงปลายทาง จอดรถอยู่หน้าบ้านเรือนไทยหลังงาม ข้างกันนั้นคื

เขาทราบดีว่าไม่อาจปิดบังเรื่องของรวิกานต์ได้ แต่ก็ยังไม่พร้อมจะบอกใครแล้วดูเหมือนคนที่บ้านจะไม่ทราบเลยสักคนว่าตอนนี้ตนเป็นพ่อคนแล้ว ร่างสูงใช้เวลาอยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่ เขาไม่ได้กลับไปหาเธอที่บ้านหลังนั้น เลือกจะทำงานตามหน้าที่ของตัวเองแล้วกลับบ้านตรงเวลาทุกวันเพื่อชิมอาหารที่น้องสาวทำ ทั้งยังช่วยน้องชายเตรียมงานแต่งที่ใกล้เข้ามา ทุกคนมีความสุขกับความรักไม่ว่าจะน้องชายหรือน้องสาว มีเพียงเขาที่ทุกข์กับรักเหมือนเดิม สิ้นศรัทธาในรักจนไม่คิดจะเปิดใจให้ใครอีก แต่น่าแปลกที่ความรักมักเล่นตลกส่งบททดสอบมาให้กันเสมอ เขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้กลับไปเจ็บซ้ำอีก บอกตัวเองให้มูฟออนแต่เรื่องของอัญชิสาก็ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกรา เขารู้ดีว่าลืมเธอได้ยากแม้จะย้ำตัวเองบ่อยแค่ไหนว่าเกลียดก็ตาม ส่วนลึกในใจ...ก็ยังคงรักผู้หญิงคนเดิมไม่เปลี่ยนจนน่าหงุดหงิด “อ้าว คุณพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ก่อนชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นบิดานั่งอยู่ห้องรับแขก คุณอวัช เฟื่องรัตน์ภักดีย้ายไปอยู่ประเทศเพื่อนบ้านเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายอ