บททั้งหมดของ Three Little Cupids: Daddy, Steal Our Mommy’s Heart Back!: บทที่ 1 - บทที่ 10

KABANATA 2“Opo,” maikling tugon ng assistant, ngunit bakas sa tinig nito ang pagkamadalian. Agad siyang tumalikod upang ihanda ang sasakyan at asikasuhin ang mga bilin.Sandaling natigilan si Enzo, wari’y may kumalabit sa kanyang alaala. Dahan-dahan niyang binuksan ang drawer ng kanyang mesa. Mula roon ay kinuha niya ang isang kwintas na may hugis-pusong diyamante—kumikinang sa ilalim ng malamlam na ilaw ng silid. Mariin niya itong hinawakan, saka tumayo.“Ako na mismo ang pupunta,” matatag niyang pahayag, na walang puwang para sa pagtutol.Isang linggo na ang nakalipas mula nang mangyari ang gabing pilit niyang binabalikan sa isip. Na-drug siya noon—ang alaala’y magulo at putol-putol—at napilitang makasama ang isang babaeng hindi niya kilala sa loob ng isang silid ng hotel. Paggising niya kinaumagahan, malamig na ang kama at wala na ang babae. Tanging bakas ng presensya nito ang naiwan.Ang kwintas.Natagpuan niya iyon sa ilalim ng unan na pareho nilang hinigaan—tila ba sinadyang ma

KABANATA 4Ngunit sa sandaling iyon, parang muli niyang narinig ang boses ng mommy niya mula sa loob.Bahagyang dumilim ang mga mata ni Roco. Hindi siya umiyak, hindi rin nagpakita ng takot. Pero may kakaibang kaba na sumiksik sa dibdib niya. Tiningnan niya ang dalawang bodyguard na nakaharang sa pintuan.“I want to go in,” kalmado niyang sabi. “I just want to take a look.”Nagkatinginan ang dalawang lalaki. Kita sa mga mukha nila ang pag-aalinlangan at pagkabahala. Pareho silang natigilan.Alam na alam nila ang bilin ni President Padilla kanina lang—bantayang mabuti ang babaeng nasa loob. Walang dapat pumasok. Walang dapat lumabas.Nang makita ni Roco ang pag-aatubili nila, lalo siyang kinabahan. At doon siya mas naging sigurado.Nasa loob ang kaniyang ina.Unti-unting nanigas ang ekspresyon ng bata. Nawala ang pagiging inosente sa mga mata niya, napalitan ng malamig na tingin na hindi akma sa edad niya.“Ano?” tanong niya, bahagyang tinaasan ng baba ang sarili. “Hindi ba ako pwedeng

KABANATA 6 “You’re not Roco?” Pagkarinig pa lang ni Anastasia sa sinabi ng bata, kusang napatawa siya—isang maikling tawa na may halong aliw at panunukso. Bahagya siyang yumuko at sinipat si Roco mula ulo hanggang paa, parang sinisigurong tama ang nakikita niya, bago muling nagsalita. “Roco,” sambit niya habang nakangiti, “ano na naman ba ‘yang trip mo ngayon? Akala mo ba dahil lang palihim kang nagpalit ng damit, hindi na kita makikilala?” Umiling siya, saka marahang tumawa. “Don’t forget, anak—ako ang nagluwal sa’yo.” ‘Pero hindi talaga ako si Roco…’ Mariing umiling si Roscoe. Seryoso ang mukha niya, walang bahid ng biro o pilyong ngiti na madalas niyang ipinapakita. “I’m really not,” giit niya, malinaw ang boses, diretso ang tingin. Sandaling natigilan si Anastasia. May kung anong kumurot sa dibdib niya—isang saglit na kakaibang pakiramdam—ngunit mabilis niya rin iyong itinaboy. Sanay na siya sa mga ganitong eksena. Minsan talaga, mahilig magbiro si Roco, lalo na kapag gusto s

KABANATA 8 Napahinto si Anastasia sa kanyang mga yapak, kitang-kita sa mukha niya ang halong gulat at pagkalito. “Ano’ng nangyari?” tanong niya, mahinahon pero halata ang pagkabigla sa tinig. Tumitig si Roscoe sa kanya, bawat galaw ng babae’y nagdudulot ng kakaibang init sa dibdib niya—init ng pagmamahal na matagal niyang hinahanap, ngunit kasabay nito, nagulo ang isip niya sa tanong: bakit siya iniwan noon? Biglang bumalot sa puso niya ang matinding pagnanasa—kailangang malaman kung anong klaseng tao ang mommy niya. “Mommy… pwede ba… isama mo ako?” mahina niyang bulong, puno ng pag-asa at takot sa parehong oras. Napabago ang ekspresyon ni Anastasia nang marinig iyon. Agad na pumasok sa isip niya si Enzo. Sandaling nagdalawang-isip siya—dapat ba niyang tanggihan ang hiling ng anak? Ngunit nang tiningnan niya ang nananabik at nag-aalalang mga mata ni Roscoe, napagtanto niyang mali iyon. ‘Bakit parang may alinlangan sa dibdib ko?’ iniisip niya. ‘Pupunta lang naman ako sa studio ng

KABANATA 10 Huminto ang sinasakyan ni Anastasia sa harap ng Padilla Family Villa. Matagal siyang nanatiling nakaupo sa loob, mahigpit ang hawak sa bag, ang mga mata’y nakatitig sa pamilyar ngunit ngayo’y parang banyagang gate. Anim na taon. Anim na taong hindi niya inakalang lilipas bago siya muling humarap sa lugar na ito. Dito siya minsang naging misis. Dito rin, sa parehong mga pader, unti-unting gumuho ang mundo niya. Parang bumalik ang lahat sa isang iglap. Humigpit ang dibdib niya. Halo-halo ang emosyon na sumisikip sa loob niya—galit na hindi pa rin nawawala, sakit na hindi kailanman tuluyang gumaling, takot sa maaaring mangyari, at isang matinding pananabik na makita ang anak niya. Ang anak na pilit inagaw sa kanya. Pero malinaw sa isip niya ang isang bagay. Hindi siya puwedeng basta pumasok. Hindi na siya ang dating Anastasia Padilla. Ang identidad niya ngayon ay komplikado—delikado. Kapag nakita siya ng mga tao sa loob, lalo na kung umabot kay Enzo, siguradong isasara