บททั้งหมดของ The CEO’s Hidden Child: บทที่ 11 - บทที่ 20

𝘗𝘳𝘦𝘨𝘯𝘢𝘯𝘵“Ano po ba ang nangyari sa kaniya?” boses iyon ni Jianna. “Nag-uusap lang kami ng kaibigan ko tapos bigla na lang siyang bumulagta sa sahig,” rinig kong sabi ng isang babaeng hindi familiar sa akin. “Sabi ko na eh, may hindi talaga magandang nangyayari sa kaniya.” Iminulat ko ang mata ko. Unang bumungad sa akin ay ang puting kisame. Na saan ba ako? Huminga ako ng malalim saka dahan-dahang bumangon. Inilibot ko ang mata ko, nasa company pa ako pero nasa clinic yata ako. Puro puti ang nakikita ko at nandito ako ngayon sa hospital bed. Napadpad ang tingin ko sa kaliwa ko kung saan may sofa at doon nakaupo sina Elizabeth, Mishcka at Jianna. Nakita ko rin ang dalawang babae kanina na kasabay ko sa elevator. Siguro nag-uusap sila katulad ng narinig ko kanina. Ipinikit ko ulit ang mga mata ko, hindi na ako nahihilo, buti naman talaga. Napag-alala ko siguro ang mga kaibigan ko. Ito na nga ba ang sinasabi ko ba’t ayaw kong magkwento sa kanila. Mag-aalala lang sila para s

𝘓𝘪𝘧𝘦 𝘨𝘰𝘦𝘴 𝘰𝘯Second day ko na rito sa Pampanga. So far wala akong masyadong ginawa kahapon bukod sa matulog nang matulog. Pero syempre hindi naman pwedeng matulog na lang ako ng maghapon. Kagabi bago matulog sinabihan ko si Ate Danie na kung wala siyang gagawin ay magpapasama sana ako sa kaniya magpa check sa baby ko. Since sa bayan naman ako magpapacheck-up at may kalayuan din kasi ang bayan mula rito sa bahay namin, after no’n ay dederetso na kami sa grocery store. Mamimili na kasi ako ng ititinda ko sa sari-sari store ko. Nakausap ko na rin si Mang Canor, siya na ang gagawa ng tindahan ko. Dito lang naman sa loob ng bahay pero ipapaayos ko pa rin para magmukha siyang tindahan talaga. Sabi rin ni ate Danie kung may oras pa kami ay pwede naming daanan si tita sa Hospital. Last month pa raw kasi noong huling bisita niya rito. “Oh baka naman mapurga ka na sa sopas niyan ah,” sabi ni ate Danie.Nagpaluto kasi ako kay ate Danie ng sopas dahil iyon ang hinahanap-hanap ko. Sig

𝘚𝘱𝘦𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘪𝘮𝘦 “Ayosin mo ang paglagay ng bulaklak George, ang pangit tignan eh.” Siguro pang limang reklamo na ’yan ni tita. Talo niya pa akong buntis eh. Napaka silan niya, ayaw niya ng hindi magandang pagkakalagay ng bulaklak sa puntod ni mama at papa. Ang sakit daw kasi sa mata tignan. Edi ’wag na lang sana niyang tignan diba? Andito kasi kami ngayon sa sementeryo kung saan nakalibing ang magulang ko. She insisted to visit here kasi hindi manlang daw niya nasilayan si mama noong namatay ito at inilibing. Jusko! Hindi pa sana ’yan siya pinapalabas eh kaso ang kulit niya nakikipag-away pa ’yan siya sa doctor niya. Mabuti na nga lang ay may nahiraman akong pera para idagdag sa pagbayad ko sa hospital bills ni tita. Tapos monthly ko nalang din babayaran iyon sa inutangan ko. “Ito, okay na ba ’to tita?” tanong ko sa kaniya ng matapos kong ayosin ang mga bulaklak na binili pa ni ate Danie sa bayan.“Okay na ’yan. Wala ka talagang ka taste-taste ano. Mana ka talaga sa nan

𝘜𝘯𝘬𝘯𝘰𝘸𝘯 𝘯𝘶𝘮𝘣𝘦𝘳Gulat pa man sa nakita kong miss calls ay pumunta naman ako sa email ko. Wala namang reply doon si Ms. Alves. Na receive kaya niya ang email ko? Pero imposible namang hindi, eh madalas itong email ko naman ang communication namin lalo na kapag nagpapasa ako ng mga files or documents sa work ko. Sunod ko namang tiningnan ang messages. At jusko po! Kung grabe ang gulat ko sa missed calls mas malala ang gulat ko sa mga messages. Halos dalawang daang messages ang hindi ko pa nababasa. Una kong pinindot ang message ni Mishcka. 𝐌𝐢𝐬𝐡𝐜𝐤𝐚:Hoy!Bruha ka talaga!Na saan ka? Ba’t hindi ka pumasok ngayon? Hindi kita ma contact.Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?Okay ka lang ba? Gusto mo ba puntahan kita riyan sa bahay mo?Na saan ka ba ngayon? Georgina nag-aalala na ako sa ’yo. Iilan lang ’yan sa mga messages ni Mishcka sa akin. Siguro iyong text niya ay noong nakarating na ako rito sa Pampanga. Kasi ang alam nila noong araw na umalis ako ay masama

𝘛𝘩𝘦 𝘊𝘌𝘖’𝘴 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥Mabilis lang lumipas ang mga oras, araw at buwan. Heto nga at kabuwanan ko na. Anytime ay pwede na akong manganak. Kaya ang tita ko at si ate Danie ay todo bantay sa akin. Saka nga pala lalaki ang anak ko na sobrang likot sa tiyan ko. Minsan naiiyak na lang ako kapag grabe ang sipa niya. Katabi ko na nga si tita matulog kasi minsan bigla-bigla na lang ako nabangon kapag nararamdaman kong sumisipa siya in the middle of the night. Sa ilang buwang lumipas sobrang dami ng nangyari. Si ate Danie, hindi na rito nakatira sa bahay ko. Tapos na ang bahay na pinapagawa nila at iyong asawa niya andito na rin nakatira, doon sa bahay nila. Kasal na nga rin sila. Si tita pa mismo ang naghatid sa altar kay ate Danie. Grabe pa ang iyakan nilang dalawa na akala mo’y hindi na magkikita habang buhay. Pero magkapit bahay lang din naman sila.Si tita naman ay ayon happy ang lovelife. Mag fiancé na sila ni Doc. Pero ang kasal nila ay hindi pa magaganap sa madaling panahon. Requ