All Chapters of Naglalagablab na Secrets and Revenge: Chapter 221 - Chapter 230

Nabitiwan ko ang cellphone ko.Bumagsak ito sa sementadong sahig ng balcony. Ang mahinang tunog ng pagkabasag ng screen protector nito ay tila bumasag din sa katinuan ko.Nanginginig ang buong katawan ko. Nanlalamig ang mga kamay ko habang nakatitig sa screen na umiilaw pa rin, ipinapakita ang mensaheng nagpatayo ng lahat ng balahibo ko sa katawan.“Did you like your new cage, Little Bird? Don't fly too far... I'm watching.”Napasabunot ako sa sarili kong buhok. Gusto kong sumigaw! Gusto kong magwala! Paano niya ako nahanap agad?! Ilang oras pa lang mula nang lumipat ako! Wala akong pinagsabihan! Walang nakakaalam kung saan ako nagpunta maliban sa landlady ko!Mabilis akong yumuko para pulutin ang cellphone ko. Luminga-linga ako sa paligid.Sa mga kalapit na building, sa mga kotseng nakaparada sa ibaba, sa bawat taong naglalakad sa kalsada. Pakiramdam ko lahat sila ay nakatingin sa akin.Pakiramdam ko isa sa kanila ang lalaking iyon, o tauhan ng lalaking iyon, na tahimik na nagbabantay

THIRD PERSON’S POVInilapag ng lalaki ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng lumang mesa.Matalim itong tumitig sa isa pang lalaki sa harap niya, na ngayon ay nanlalaki ang mga mata sa halaga ng perang nasa harapan niya.“Here’s the payment, at makakakuha ka pang monthly na bayad, just make sure na hindi siya mawala sa paningin mo,” malamig at seryong saad ng una.Hindi na nakasagot ang pangalawa, mabilis na tumango at nanginginig na inabot ang pera.Tinalikuran ko na siya at naglakad palabas sa madilim na pasilyo ng luma at mabahong apartment na iyon.Inayos ng lalaki ang suot niyang suit habang tinignan ang likod ng papaalis na kausap, ang isip ay lumilipad pabalik sa isang babaeng nag ngangalang Yna Rose Gardose.She's perfect to my plan... magagamit ko siya pagdating ng araw.YNA’S POINT OF VIEWKasabay ng mabigat na pagsara ng pinto ay ang tuluyang pagbagsak ng natitira kong lakas.Napalupasay ako sa malamig na sahig ng apartment. Nanginginig ang buong katawan ko, ang mg

Napakaliwanag ng buong grand ballroom. Kumikinang ang mga crystal chandeliers, nag-uumapaw ang mamahaling champagne, at umaalingawngaw ang tawanan ng mga bisita. Para sa iba, isa itong perpektong gabi.Isang pagdiriwang ng pag-ibig nina Ma’am Angel at Sir Darken.Pero para sa akin, isa itong nakakapagod na paalala ng mga bagay na wala ako, at mga bagay na hindi ko na gugustuhin pa.Tiningnan ko sina Ma'am Angel sa gitna ng dance floor. Ang saya-saya nila. Nakakainggit.Samantalang ako, hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin ang trauma ng gabing inialok ako ng sarili kong nobyo sa isang mamatay-tao para lang iligtas ang sariling buhay.Simula noon, natakot na ako sa mga lalaki, isang lalaking duwag at isang mapang-angkin. Wala na akong balak kumilala. Mas mabuti pang maging single habambuhay kaysa mauwi sa isang duwag.“Alright, single ladies! It's time!”Nabalik ako sa realidad nang biglang sumigaw ang emcee mula sa stage. “Please gather in the center of the dance floor!”Naghiyawan ang

“You look beautiful tonight, Little Bird,” paos at nakakapangilabot na bulong niya, ang hininga niya ay tumama sa leeg ko, sapat lang para ako lang ang makarinig. “Tell me you miss me, cause I am fucking sick wanting to see, touch and claim you again as soon as possible, woman.”“Sa ngayon, mag-enjoy ka muna.”Nanigas ang buong katawan ko. Parang umurong ang dila ko at natuyo ang lalamunan ko.Pilit kong ibinuka ang mga labi ko para magsalita, para sumigaw, para humingi ng tulong, pero bago pa man ako makabuo ng kahit isang tunog, mabilis siyang umayos ng tayo at namulsa. Nag-iwan ng isang makahulugang ngisi.Pagkatapos, umalis siya at tumalikod na parang walang nangyari. Doon lang ako napakurap, pero ang dibdib ko, hindi pa rin magkamayaw ang tibok.Napalunok ako at pinilit na kinalma ang sarili ko, nilibot ko ang panginin ko habang dahan dahang naglalakad pabalik sa upuan ko. Pero hindi ko na makita kung nasaan siya. Masyadong lumutang ang utak ko, alam kong nagpapalakpakan ang mga

“Nakalimutan mo na ba? You traded her for your own safety, duwag, so don't act like a hero. Dahil isa ka lang bulok na basura sa harap ko!” madiin, mabagal, at nakakapangilabot na banta ni Black.Walang nagawa si Mark, mas lalo lang akong nadissapoint sa kan’ya. Dahil kahit papaano, umaasa akong mapapatunayan niya ang sinasabi niya pero mali ako. Tiklop ang lahat ng tapang na pilit nitong ipinapakita kanina.Ang mukha nitong dati ay minahal ko, ngayon ay punong-puno ng matinding kaduwagan. Namumutla ito, namumula ang mga mata sa takot, at nanginginig ang buong katawan.Marahas na itinulak ni Black si Mark patalikod. Bumagsak ito sa sementadong daan, umuubo, ni hindi man lang nagawang lumaban pabalik.Nakita ko pa kung paano napapasabunot si Mark sa sarili nitong buhok habang nananatiling nakalupasay sa lupa, umiiwas ng tingin sa lalaking nasa harap niya.Habang nakatitig ako kay Mark na nakakaawa at walang kwentang nakadapa sa kalsada, hindi ako makapaniwala na ang isang taon niyang na