Semua Bab The Billionaire’s Scripted Wife: Bab 51 - Bab 60

SAVANNAHMatapos ang makabagbag-damdaming araw na 'yun para sa aming dalawa, pareho kaming nagulantang sa emosyong biglang dumaloy sa amin. Ang mga pader na matagal naming iningatan ay tuluyang gumuho sa isang saglit. Pero ni isa sa amin, walang balak tumanggi o umatras. Hinayaan na lang namin ang oras na lumipas para sa araw na 'yun, hinahayaang tangayin ng agos ang lahat ng takot at pag-aalinlangan.Kinagabihan, magkatabi kami sa loob ng kwarto ko. Ang kwartong ito na naging kanlungan ko sa loob ng maraming taon ng pagiging artista. Itong penthouse na 'to ang pinag-ipunan ko nang husto para lang makalabas sa bahay ng mga magulang ko. Ginawa ko ang lahat para mamuhay nang mag-isa, kahit pa ang kapalit ng kalayaan ko nun para sa bahay na ito ay ang obligasyong ayusin palagi ang trabaho ko—ang maging laging perpekto at malinis na tao sa harap ng maraming tao at ng mga camera. Mabigat ang naging kapalit, pero tiniis ko. At sa loob ng mga taong 'on, ni minsan ay wala akong dinalang lalaki

SAVANNAHNinamnam ko pa nang husto ang tamis ng pagkatuwa ko sa ngitngit na inis ni Isabella dahil sa trending post kong 'yun. How can she beat a Best Actress who has been dominating the industry for how many years? Nice try, sweetheart. Hahahahaha. Ang sarap sa pakiramdam na sa isang simpleng click lang ng post, niyanig ko ang buong mundo niya nang hindi man lang ako nagpapakapagod.Pero habang abala ako sa pag-i-scroll sa libo-libong nakakatawang comments ng mga netizens, biglang nag-vibrate ang phone ko. Pagtingin ko sa screen, awtomatikong nawala ang ngiti sa aking mga labi.It was Dad.Napatitig ako sa pangalan niya habang patuloy na umiilaw ang screen sa ibabaw ng kama. It has been almost four months since we last talked. Apat na buwan na walang paramdam, walang kahit isang text para alamin kung humihinga pa ba ako pagkatapos ng lahat ng gulo. Walang kumustahan, at ngayon lang ulit siya tumawag matapos kong mag-post sa social media. Nakakatawa na kailangan muna palang may mabulab

SAVANNAHMatapos ang halos apat na buwang katahimikan sa loob ng penthouse, dumating din ang araw na kailangan naming humarap sa totoong mundo. Sa sandaling bumukas ang elevator ng building patungo sa underground parking, ramdam ko ang biglang pagbago ng hangin. Wala na ang kalmado at tahimik na uniberso na binuo namin ni Sebastian sa itaas. Pag-apak pa lang namin sa labas, ang nag-aabang na reyalidad na ang sumalubong sa amin.Sumasabay si Sebastian sa bawat hakbang ko, ang kaniyang kamay ay protektadong nakahawak sa ibaba ng likod ko habang papalapit kami sa nakaparkeng sasakyan kung saan naghihintay si Marcus at Gina."Are you ready, sweetheart?" mababa at seryoso niyang tanong habang pinagbubuksan ako ng pinto.Tumingin ako sa kaniya at ngumiti nang maliit. "I'm born ready, Sebastian. Sila ang hindi handa sa pagbabalik ko."Sabay kaming pumasok sa loob ng sasakyan. Ngayong araw ang opisyal na pagbabalik namin sa trabaho. Si Sebastian ay dideretso sa main office ng De Cartier matapo

SAVANNAHNagliligpit ako ng iilang gamit sa walk-in closet nang marinig ko ang ingay ng mga sasakyan sa labas ng mansyon. Sandali kaming napatigil ni Sebastian. Nang bumaba kami sa malawak na sala, doon namin nakita sina Tita Aurora at Don Roman—ang mga magulang ni Sebastian—na pumasok na may kasamang kakaibang awtoridad na laging dala ng kanilang pangalan.Agad na lumapit si Nanay Elena para asikasuhin ang kanilang mga gamit, bakas ang bahagyang pagkagulat sa biglaang pagbisita ng mga may-ari ng mansyon.Lumakad si Sebastian pababa ng hagdan, ang isang kamay ay nasa bulsa ng kaniyang slacks habang nakatitig sa kaniyang ama. "What brings you here? Bakit biglaan ang pagbisita niyo?" matigas at diretsong tanong ni Sebastian, walang paligoy-ligoy.Naupo si Don Roman sa single-seater na sofa, ang kaniyang mukha ay seryoso at walang emosyon habang sumasandal. "Can't I visit my own son and daughter-in-law after four months of total radio silence?" mariing tugon ng kaniyang ama. Tumingin ito

SAVANNAHNiyakap ako nang mahigpit ni Gina sa sandaling makapasok kami sa loob ng kaniyang condo. Doon ko tuluyang pinakawalan ang lahat ng emosyong pilit kong ikinukulong habang nasa biyahe. Iyak ako nang iyak, basang-basa ang mukha ko at halos hindi ako makahinga sa tindi ng sakit na sumasakal sa dibdib ko. Kwinento ko sa kaniya ang lahat ng nangyari—mula sa pagbagsak ng pagkain sa sahig hanggang sa eksaktong posisyon kung paano ko nahuli si Sebastian at si Isabella sa opisina."HOW DARE HIM! And that slut, sasabunutan ko talaga 'yang impakta na 'yan!!" gigil na sabi ni Gina, namumula ang mukha niya sa galit habang hinahaplos ang likod ko. Kung may kakayahan lang siyang pumatay sa mga sandaling 'to gamit ang mga tingin niya, paniguradong ginawa na niya.Magang-maga na ang mga mata ko, pumurol ang paningin ko dahil sa walang katapusang pag-agos ng mga luha. In-off ko na rin ang cellphone ko dahil walang tigil ang pag-vibrate nito; walang katapusan ang mga tawag at text nina Marcus at