All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 22ก่อนไปมหาลัยNCรุ่งเช้าเสียงส้นรองเท้านักศึกษาดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเท้า น้ำชาเดินออกมาจากคอนโดในชุดนักศึกษาที่แนบเนื้อเล็กน้อย กระโปรงสั้นโชว์เรียวขาสวย แสงแดดยามเช้าทำให้เธอดูเด่นจนใครผ่านก็ต้องเหลียวหน้าคอนโดมีชายหนุ่มในชุดช็อปยืนพิงรถอยู่ เขากอดอก มองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงความไม่พอใจ“มารับฉันเหรอ” เธอถามยิ้ม ๆ“ไม่งั้นล่ะ รีบขึ้นรถสิ เดี๋ยวก็สาย”น้ำชาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไปเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานจอด ระหว่างทาง ไดม่อนเหลือบมองเธอเป็นระยะ สายตาคมสอดไล่ไปตามความโค้งเว้าของร่างบางอย่างห้ามไม่ได้“มองอะไร”“ใส่สั้นอะไรขนาดนั้น” เขาตอบทั้งที่สายตายังมองถนน“ก็ปกติ..หรือว่าหวง?”“จะบ้ารึไง เห็นแล้วอุจาดตา” น้ำชาหัวเราะนิด ๆ แล้วเอนตัวพิงเบาะ พูดพลางเลิกกระโปรงขึ้นอีกนิดอย่างท้าทาย“งั้นสิ...เลยต้องให้มันสั้นกว่านี้หน่อย”“มึงจะทำอะไร” เสียงเขาเข้มขึ้นทันทีเธอปรายตามองเขาแล้วยิ้มมุมปาก “เปล่าซะหน่อย...”เสียงล้อรถชะลอลงก่อนที่ไดม่อนจะเลี้ยวเข้าข้างทาง เขาถอดเข็มขัดนิรภัย พลางเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย“ตั้

ตอนที่ 24ชินแล้วล่ะเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังขึ้นถี่ ๆ น้ำชาวิ่งฝ่าผู้คนที่เริ่มทยอยกลับ ก่อนจะเห็นไดม่อนยืนพิงรถอยู่ตรงลานจอดใกล้ตึก“รอฉันเหรอ?” เธอถามพร้อมยิ้มบาง ๆ“ไม่อย่างงั้นล่ะ” “นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก”“ขึ้นรถสิ”หญิงสาวเปิดประตูขึ้นนั่งข้างคนขับ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมที่รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลาน“อุตส่าห์ลงแข่ง หายไปไหนตั้งนาน” ชายหนุ่มพูดขึ้น“ท้องเสียน่ะ...เข้าห้องน้ำ”“เข้าห้องน้ำเหรอ...หรือไปนัดเจอใครกันแน่?”“ใช่ที่ไหนกันล่ะ!”ไดม่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก รถแล่นตรงไปจนถึงหน้าคอนโดของเธอปัง!เสียงประตูรถปิดดังขึ้น เมื่อมาถึงหน้าคอนโด“ขอบคุณนะที่มาส่ง” น้ำชาหันมาพูดเบา ๆ“อื้อ...รีบขึ้นไปเถอะ”ไดม่อนตอบเรียบ ๆ ก่อนจะมองตามเธอเดินออกไปยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นหน้ารถ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ใครมาส่งแกน่ะ?”น้ำชาชะงัก ก่อนจะหันไปเจอแม่ที่ยืนกอดอกอยู่“แม่มาได้ยังไง...”“แค่แวะมาหา แล้วเมื่อกี้ใครมาส่งแก”“เพื่อน...”คนเป็นแม่เลิกคิ้วสูง“เพื่อนจริงเหรอ เห็นอยู่แท้ ๆ ว่าเป็นผู้ชาย!”“ก็ผู้ชาย แล้วมันทำไม มีเพื่

ตอนที่ 26ไม่เคยรู้จักวันต่อมาแดดยามสายส่องกระทบพื้นฟุตบาทจนร้อนระอุ น้ำชาเดินก้มหน้า มือกำชายกระโปรงแน่น ขณะก้าวช้า ๆ ไปตามทางหน้าตึกคณะ แต่ก้าวเท้านั้นก็ต้องหยุดลง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาในชุดช็อปกำลังเดินสวนมา ข้างกายเขามีนับดาวเดินตามมาด้วย“ไดม่อน คืนนี้เราไปกินข้าวร้านไหนดี?”เสียงใสนั้นดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานของอีกฝ่าย“ร้านที่คุณชอบดีมั้ย?”“อื้ม...เธอเลือกเลย” เสียงตอบของเขาเรียบง่าย แต่กลับกลายเป็นเสียงที่บาดลึกเข้าในใจของใครอีกคนหัวใจดวงน้อยเต้นแรงผิดจังหวะเธอรีบก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม กลืนก้อนสะอึกที่ติดคออย่างยากลำบากเสียงหัวเราะเบา ๆ ของนับดาวลอยมาตามลม ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น ขาอยากก้าวหนี แต่หัวใจกลับเหมือนถูกตรึงไว้ตรงนั้นช่วงบ่ายแดดอ่อน ๆ ลมพัดผ่านใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึกคณะ ไดม่อนนั่งเอนหลังอยู่บนม้าหินอ่อนกับกลุ่มเพื่อน มีเสียงหัวเราะคละเคล้าเบา ๆ“นั่นไง...น้องน้ำชา”เสียงเวย์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มแซว ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวกับเพื่อนเดินมานั่งที่ม้าหินอ่อนข้าง ๆ“ทักหน่อยดิ หรือไม่ก็ชวนน้องเขามานั่งด้วยกันสิ”ไดม่อนที่นั่งพิงพนักอยู่หันขวับมา “เลิ

ตอนที่ 28ชีวิตใครชีวิตมันสามวันต่อมาเสียงเพลงจังหวะช้าในผับดังคลอ เสียงแก้วกระทบกันดังแผ่ว ๆ ไดม่อนเอนตัวพิงพนักโซฟา มือถือแก้วเหล้าไว้หลวม ๆหญิงสาวร่างบางที่นั่งบนตักเขาคลอเคลียอยู่อย่างยั่วยวน แต่สายตาของเขากลับลอยผ่านเลยไป เหมือนไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นเลยเวย์ยกแก้วขึ้นชนพร้อมรอยยิ้ม “ช่วงนี้อารมณ์ดีขึ้นเปล่าวะ”“ก็ปกติหนิ” ไดม่อนตอบเรียบ ๆ ไม่แม้แต่จะหันมามองปอร์เช่หัวเราะเบา ๆ “มึงกับนับดาวนี่...ยังไง ไปถึงไหนกันแล้ว”“ไปถึงไหนอะไร เพื่อนกัน”“เพื่อนกันจริงเหรอ กูกับไอ้เวย์ก็เพื่อน แต่ไม่เห็นเธอจะทำแบบนั้นกับพวกกูเลย”ปอร์เช่เลิกคิ้วพลางยกแก้วขึ้นจิบอย่างจับผิดไดม่อนขยับยิ้มมุมปาก “คิดมากไปเปล่า”เวย์หัวเราะแห้ง ๆ “แล้วน้องน้ำชาล่ะ”คำถามนั้นทำให้มือที่ถือแก้วเหล้าของไดม่อนหยุดนิ่งชั่ววินาทีเขาไม่ตอบ แค่หมุนแก้วในมือเบา ๆปอร์เช่พูดขึ้นกลบความเงียบ “ไอ้นี่มันชอบใครไม่นานหรอก เปลี่ยนคนไปเรื่อย ๆ”“ใช่ที่ไหน ชีวิตใครชีวิตมัน เธอไม่ให้กูยุ่งกูจะเสือกไปยุ่งทำไม”“โกรธจริงโกรธจัง”“เหอะ...แค่ผู้หญิงคนเดียว”เสียงเบสจากลำโพงสั่นสะเทือนทั่วร้าน ปอร์เช่ที่

ตอนที่ 30อย่ากลับไปอีกเสียงทีวีดังแผ่ว ๆ อยู่ในห้องรับแขก พ่อเลี้ยงนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดกับโต๊ะ สายตาเหลือบมองหญิงสาวที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมากับลมจากในห้องรับแขก เธอก้าวชะงักก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างของพ่อเลี้ยงนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา มือถือรีโมตทีวีอยู่ในมือ สายตาของเขาเลื่อนมาช้า ๆ จนมาหยุดที่เธอ“อ้าว... กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มแหบพูดขึ้นอย่างสบาย ๆ“แม่ล่ะ” น้ำชาถามพลางมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า“ออกไปซื้อของ... เดี๋ยวคงกลับ”เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ ดวงตาไม่ละจากร่างเธอแม้แต่น้อยหญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงประตู ไม่กล้าเข้าไปใกล้กว่าที่จำเป็น“นั่งก่อนสิ”“ไม่เป็นไร” พ่อเลี้ยงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วแล้วลุกขึ้นช้า ๆ“เข้ามาเถอะ... อีกนานกว่าแม่เธอจะกลับ”เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นเบา ๆ ทุกก้าวที่เดินเข้าใกล้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกวินาที เธอก้าวถอยโดยไม่รู้ตัวพ่อเลี้ยงเดินเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าเขาหนักแน่นในความเงียบของห้อง“อีกนานกว่าจะกลับ...” เขาพูดเสียงต่ำ พลางยิ้มเยียบเย็น “งั้นเรามาหาอะไรทำกันดีมั้ย”น้ำชาชะงั