All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 161 - Chapter 170

ตอนที่ 34ปลูกป่ากันเถอะเสียงนกป่าขับขานดังเจื้อยแจ้ว แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาที่ลานกว้าง กลิ่นอากาศสดชื่นตัดกับความเย็นขึ้นจากหมอกนิสิตทุกคนทยอยตื่นจากเต็นท์ บางกลุ่มยืนบิดขี้เกียจ บางกลุ่มนิ้วขันน้ำไปล้างหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกิจกรรมปลูกป่าเพียงฝันออกมาจากเต็นท์ของคอปเตอร์อย่างเงียบ ๆ ใบหน้าขึ้นสีแดง นิด ๆ รีบเดินกลับไปยังเต็นท์ตัวเองทันที โชคดีที่เพื่อน ๆ ในเต็นท์ยังเพิ่งตื่นไม่ได้สังเกตอะไรนัก“เพียงฝัน ๆ ช่วยหยิบผ้าเช็ดหน้าให้หน่อยสิ”กิ่งแก้วเอ่ยพลางจัดกระเป๋า“อื้อ...ได้ ๆ"เพียงฝันรีบตอบ ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกฝั่งหนึ่งคอปเตอร์ก้าวออกมาจากเต็นท์ในชุดลำลอง ใส่เสื้อชมรมสีเขียวเข้มพับแขน กางเกงยีนส์เรียบ ๆ และรองเท้าผ้าใบ เป้สะพายหลังพาดไหล่อย่างลวก ๆสายตาหลายคู่โดยเฉพาะผู้หญิงในชมรมต่างหันมามองทันที บางคนแอบกระซิบยิ้ม ๆ กัน แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าตึง ๆ เย็นชาเหมือนไม่รับรู้แววตาคมเหลือบไปเห็นเพียงฝันที่กำลังจัดข้าวของอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าเดินไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติเส้นทางขึ้นเขาเต็มไปด้วยกลิ่นดินขึ้นและเสียงใบไม้ไห

ตอนที่ 36ไม่อยากยุ่งก็จะไม่ยุ่งกลับมาถึงห้องเสียงล้อกระเป๋าลากครูดไปตามพื้นโถงเงียบ ๆ เพียงฝัน เดินดิ่งตรงไปที่ห้องของตัวเอง สีหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงซ้ำยังไม่จางจากเหตุการณ์ เมื่อเช้าคอปเตอร์เดินตามหลังเข้ามาเงียบ ๆ ท่าทางเหมือนไม่เหนื่อยจากการเดินทางเลย แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นจัดจนแทบหายใจไม่ออกเพียงฝันเสียบการ์ดเปิดประตู ก่อนจะดันเข้ามา วางกระเป๋าลงแล้วเดิน ตรงไปห้องนอนทันทีโดยไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อยคอปเตอร์หยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังเล็กที่หายเข้าไป เส้นกรามเกร็งแน่น มือใหญ่กำหูหิ้วกระเป๋าของตัวเองจนขึ้นสันนูนเขาอยากเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ริมฝีปากกลับเม้มสนิท คำพูดทุกคำติดค้างอยู่ในลำคอปัง!เสียงประตูห้องนอนของเพียงฝันปิดลงทันที กลายเป็นกำแพงกั้นกลางระหว่างเขากับเธออย่างชัดเจนคอปเตอร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนาน ก่อนจะสบถเบา ๆ ในลำคอ“ประสาท!”ก๊อก ก๊อกก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องเพียงฝันคอปเตอร์ ยืนกอดอกอยู่ด้านนอก สีหน้าเรียบนิ่งแต่ในใจจริง ๆ ตั้งใจจะชวนมากินข้าวไม่นานบานประตูก็เปิดออกเพียงฝันปรากฏตัวในลุคที่ไม่เหมือนเดิมเลย เธอแต่งหน้าจัดเต็มดวงตา คมก

ตอนที่ 38นางเอกเสียงเปิดประตูดังเบา ๆ เพียงฝันเดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าอ่อนล้าจากการ ร้องไห้มาทั้งคืนแต่สายตายังคงแข็งกร้าวบนโซฟาคอปเตอร์ที่เผลอหลับไปทั้งชุดเมื่อคืนนั้น สะดุ้งตื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียง เขารีบลุกขึ้นนั่งสายตาคมกริบจ้องร่างเล็กตรงหน้าเหมือนจะกลืนกิน“มึงไปไหนมาทั้งคืน”เสียงห้าวถามห้วน แฝงทั้งความโกรธและความเป็นห่วงจนควบคุมไม่อยู่เพียงฝันหยุดก้าว ดวงตาที่แดงก่ำสบตาเขาตรง ๆ ก่อนยกยิ้มเย็นชาออกมา ริมฝีปากเอ่ยประชดเสียงเรียบแต่แทงลึกยิ่งกว่ามีดู “ไปนอนกกผัวมาไงคะ"คำตอบนั้นทำให้คอปเตอร์ถึงกับชะงัก ใบหน้าคมแข็งกร้าวขึ้นทันที เส้นเลือดบนขมับปูดชัด เขากำหมัดแน่นจนขึ้นสันนูน“พูดเหี้ยอะไรของมึง!”เขาตวาดกลับ เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเพียงฝันยกคิ้วขึ้นนิด ทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ในใจเจ็บจนแทบขาด ริมฝีปากเล็กยังคงเอ่ยเย้ยหยัน“ก็ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เชื่ออยู่แล้วนี่ ว่าหนูมันเป็นผู้หญิงแบบนั้น...”บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงแรงอารมณ์ที่ปะทะกันจนเหมือนอากาศจะระเบิดได้ทุกเมื่อเพียงฝันเอ่ยประชดเสร็จ ก็เบือนหน้าไม่มองร่างสูงตรงหน้า เธอขยับกระเป๋าในมือขึ้นพาดบ่า ก้าวเดินตรงไ

ตอนที่ 40แต่ล่ะวันไม่ง่ายเลยห้องนั่งเล่นเงียบสงัด มีเพียงเสียงทีวีเปิดคลอเบา ๆ เพียงฝัน นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือถือแนบหู ฟังเสียงปลายสายที่คุ้นเคยเสียงอบอุ่นของแม่ดังออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เธอจินตนาการได้แม้ไม่เห็นหน้า“แม่โอนเงินให้แล้วนะลูก เดือนนี้เอาไปใช้ให้พอ ๆ อย่าขาดตกบกพร่องนะ”เพียงฝันยกยิ้มบาง แต่หัวใจกลับบีบรัดแน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“แม่…แม่ไม่ต้องโอนมาแล้วนะคะ”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงไอแห้ง ๆ ของพ่อจะแทรกเข้ามา“ทำไมล่ะลูก”“ไม่อยากให้พ่อกับแม่เหนื่อย พ่อยิ่งไม่สบายอยู่ด้วย เดี๋ยวหนูงานทำ”“ไม่ได้ลำบากหรอก พ่อกับแม่ยังไหวขอแค่หนูตั้งใจเรียนก็พอ”“ไม่เอา ไม่ต้องโอนมาแล้ว”น้ำตารื้นขึ้นมาทันที เพียงฝันกำโทรศัพท์แน่น น้ำเสียงสั่นพร่าปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนเสียงแม่สั่น ๆ ตอบกลับ“ถ้าอย่างนั้น…ก็รักษาตัวเองให้ดีนะลูก กินข้าวให้ตรงเวลา อย่าทำงานหนักเกินไป”“ค่ะ พ่อกับแม่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะ”เธอกดวางสายลง น้ำตาเอ่อเต็มหน่วยแต่ก็พยายามยิ้ม เสียงประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก คอปเตอร์ก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น สายตาคมกวาดผ่านร่างเล็กที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา ดวงตาเธอยังแ

ตอนที่ 42พึ่งรู้ว่าห่วงมากขนาดนี้รถหรูสีเข้มเคลื่อนเข้ามาจอดตรงลานหน้าตึกคณะ นักศึกษาหลายคู่หันมามองด้วยความสนใจ เสียงซุบซิบดังเบา ๆเพียงฝันเปิดประตูลงจากฝั่งข้างคนขับ ยกมือจัดผมลวก ๆ พยายามทำเหมือนไม่สนใจสายตาคนอื่นคอปเตอร์ที่ยังนั่งพิงเบาะหันมามอง แววตาคมวาวด้วยความจริงจัง แสร้งพูดเสียงเรียบเหมือนถามปกติ “เลิกกี่โมง”เพียงฝันหันขวับกลับมา งงเล็กน้อย “หา?”“กูถามว่าเลิกกี่โมง จะได้รอรับ” น้ำเสียงห้าวห้วน แต่แฝงความแน่วแน่ที่ปิดไม่มิดเพียงฝันชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็พยายามเก็บอาการ ยกยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องหรอก หนูกลับเองได้”คอปเตอร์เหล่มอง หรี่ตาเหมือนหงุดหงิด “ถามดี ๆ ไม่ตอบ เลิกกี่โมงก็พูดมาสิ”เพียงฝันกัดริมฝีปาก กลอกตาหนีเหมือนจะเถียง แต่สุดท้ายก็ยอมตอบเสียงเบา “หกโมง”“หกโมงเช้า?”“เย็นสิ มุขห้าบาทสิบบาทก็เล่น” “แล้วขำมั้ย”“ก็ไม่นะ”“เดี๋ยวเถอะ...รีบไปได้แล้ว”ตัดภาพมาที่เลิกเรียนภายในตึกเรียนเงียบกว่าปกติ เสียงนักศึกษาส่วนใหญ่เริ่มซาลงเพราะใกล้เวลาเลิกคาบ เพียงฝัน เดินเข้ามาในห้องน้ำหญิง เปิดก๊อกล้างหน้าเบา ๆ หวังให้สดชื่นขึ้นก่อนกลับเธอหยิบท