Semua Bab พันธนาการมัดใจ: Bab 21 - Bab 29

เวลาดำเนินต่อไป อรุณรักยังคงใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่เพียงลำพังแม้จะมีบางครั้งที่หนิงอันมาอยู่เป็นเพื่อน แต่ได้ไม่นานก็ต้องไปทำงานของตนเอง เธอต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้งส่วนเฉิงฟาหยาง เขาจะมาหาเธอแค่เวลาที่ต้องการ นอกจากเวลานั้นแล้วเธอแทบจะไม่เคยเจอหน้าเขาเลยถึงแม้จะได้ร่วมโต๊ะทานอาหารเช้าด้วยกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้ไปไหนกับเขาอีกเลย"หนึ่งเดือนแล้ว อีกห้าเดือนสู้ๆ นะอ้าย" คนตัวเล็กได้แต่นับเวลารอวันกลับบ้าน เธอตั้งหน้าตั้งตารอโทรศัพท์จากอรรถพลตลอดเวลา เผื่อเขาจะโทรมาหาบ้างเพราะเมื่อสัปดาห์ก่อนเขาเพิ่งยื่นคำขาดว่า ถ้าเธอขอร้องเฉิงฟาหยางไม่สำเร็จห้ามโทรไปหาเขาอีกเป็นอันขาด"ยาที่ทานใกล้หมดหรือยังคะ" หนิงอันถามด้วยความเป็นห่วง"ใกล้จะหมดแผงแล้วค่ะ" อรุณรักนึกขึ้นได้ว่าเธอต้องกินยาคุมที่เขาย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามลืมและเธอก็ไม่ใช่คนขี้ลืม เธอเริ่มกินยาคุมตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้สามวันเขาให้หนิงอันนำมาให้เธอและจะต้องกินเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงเวลากลับไทย"พรุ่งนี้ฉันจะเอาแผงใหม่มาให้นะคะ""ขอบคุณค่ะพี่หนิง" อรุณรักส่งยิ้มให้ก่อนที่อีกคนจะ

ร่างหนาเปลือยเปล่านั่งลงที่ปลายเตียงโดยมีคนตัวเล็กกำลังยืนถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นอยู่ตรงหน้า หน้าอกกลมสวยได้รูปบวกกับผิวพรรณขาวละเอียดน่าสัมผัสทำให้คนตัวโตถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ"เข้ามาใกล้ๆ ฉันสิ" อรุณรักที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเดินเข้าไปใกล้เขา ความสูงตอนที่เขานั่งแทบจะเท่ากับตอนที่เธอยืนเลย ตอนนี้หน้าอกของเธออยู่ในระดับพอดีกับปากของเขาและแน่นอนว่าเขาไม่รอช้าที่จะใช้ลิ้นเลียเนินฐานอกกลมเบาๆ ก่อนจะใช้ปากงับจุกเม็ดสวยของเธอ"อื้ม!" มือน้อยยกขึ้นจิกไหล่ของเขาเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน"เป็นอะไรไปล่ะ" คนตัวโตแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอเป็นอะไร ร่างบางเขินหน้าแดงตอบไม่ถูกจึงได้ก้มหน้า"ฉันถามว่าเป็นอะไร ทำไมไม่ตอบ" คนตัวโตยังคงแกล้งถามซ้ำแต่ครั้งนี้เขาใช้นิ้วชี้ถูไถที่ปากทางเข้ารูเล็กเบาๆ ร่างบางก็ยิ่งเสียวจนยืนตัวเกร็งและจิกไหล่เขาแน่นกว่าเดิม"อ๊ะ..คุณเฉิง..อื้ม..อย่าใส่เข้าไปนะ..อ๊ะ" เสียงหวานเอ่ยไม่ทันขาดคำนิ้วชี้ใหญ่ก็สอดเข้าไปในรูเล็กที่มีน้ำหวานไหลออกมาคอยต้อนรับ ก่อนจะเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เป็นจังหวะเนิบนาบ"ร้องเสี

เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนเธอก็จะได้กลับบ้าน ได้เป็นอิสระ อรุณรักเริ่มเข้าใจภาษาจีนมากขึ้นถึงจะเป็นแค่คำง่ายๆ แต่ตอนนี้เธอก็สามารถสื่อสารได้นิดหน่อย อรรถพลไม่โทรหาเธออีกหรือต่อให้เธอโทรไป เขาก็ไม่ยอมรับสายจนเธอรู้สึกท้อ"เอกสารอะไร?" อรุณรักก้มมองกระดาษสีขาวที่มีตัวหนังสือภาษาอังกฤษอยู่ขึ้นมาอ่าน กระดาษแผ่นนี้เธอจำได้ว่าเขาถือมาด้วยเมื่อคืนและเขาคงจะลืมเอาไป"สำเนาการอนุมัติ" เมื่อเห็นหัวข้อบนกระดาษ ร่างบางไม่รอช้ารีบเปิดอ่านหน้าถัดไปทันที สายตาของเธอไล่อ่านทุกบรรทัดไม่เว้นแม้แต่คำเดียว เอกสารฉบับนี้มันคือเอกสารการเซ็นอนุมัติของอรรถพลโดยมีลายเซ็นของเฉิงฟาหยางชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน"แสดงว่าคุณพล..." อรุณรักยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข การที่เขายอมเซ็นอนุมัติให้อรรถพลแล้วแบบนี้ก็แสดงว่าเธอจะได้กลับบ้านแล้วสินะ คนตัวเล็กรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนที่เธอมาที่นี่เพื่อเขา'ว่าไง?' เสียงปลายสายตอบรับอย่างไม่สบอารมณ์"ดีใจด้วยนะคะ คุณพลจะไปอเมริกาวันไหนคะ"'เดือนหน้า' เขาตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ไม่มีคำขอบคุณออกจากปากเขาสักคำ อรรถพลคิดว่าการท

อรุณรักตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าตามที่เขาบอก หนิงอันเข้ามาช่วยเธอเลือกชุดใส่ไปเที่ยวโดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน แต่ก็คงหนีไม่พ้นห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองแล้วก็ซื้อของให้เธอเพื่อให้ลืมคำพูดเจ็บแสบของเขาเมื่อวันก่อน"ยิ้มหน่อยสิคะ คุณอ้ายจะได้ไปเที่ยวนะคะ""อ้ายไม่อยากยิ้มอีกแล้วค่ะ" ร่างบางตอบกลับด้วยใบหน้าเศร้าๆ รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ก็แค่แสร้งทำเท่านั้น เธอไม่อยากยิ้มแบบจริงใจให้ใครอีกแล้ว"โธ่! คุณอ้าย" หนิงอันรู้สึกสงสารคนตรงหน้าจับใจ ผู้หญิงอายุเท่านี้ยังมีอนาคตอีกไกลแต่กลับกลายเป็นคนสิ้นหวังเพียงเพราะคำพูดหลอกลวงของคนใจร้าย"ไม่ต้องสงสารอ้ายหรอกค่ะ อ้ายไม่เป็นอะไร" เธอไม่อยากให้ใครมาสงสาร อรุณรักไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้คำพูดหลอกลวงของอรรถพลหรือคำพูดแสนเจ็บปวดของเฉิงฟาหยาง วันนั้นวันเดียวเป็นวันที่เธอได้รับคำพูดกระทบกระเทือนจิตใจมากที่สุดในชีวิตจนทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า"ไปกันเถอะค่ะ คุณเฉิงคงรอแล้ว""ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง" อรุณรักกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างคนไร้สติ เธอก็แค่ทำตามคำสั่งของเ