Library

Search

Home / Romance / Maghihintay Na Mahalin / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of Maghihintay Na Mahalin: Chapter 11 - Chapter 20

33 Chapters

11

NIAMHHapon na nang magpasya kaming umuwi. Masakit na rin ang binti ko sa kakalakad. Pero sulit naman ang date namin, kumain kami ng ice cream at naglaro ulit kami sa ibang arcade. May nakuha siya kanina sa machine na malaking aso na stuff toy at ibinigay niya ito sa akin. Kaya meron akong souvenir sa araw na ito.“Napagod ka ba?” nakangiting tanong niya habang inaayos ng parada ang kotse niya sa harapan ng bahay namin.“Oo, pero parang gusto ko ulit mag-movie marathon mamaya. Habang kumakain ng fries at ice cream.” Hirit ko sa kanya.“Hindi ka ba marunong mapagod?”Umiling ako sa kanya. Ngayon lang wala si Kuya Ivan at walang asungot sa amin ni Bebu. Kaya kailangan sulitin ko na.“Okay.” Pagsang-ayon niya na mas ikinatuwa ko.Ngunit natigilan ako pagbaba ko ng kotse nang makita ko si Railey habang nakatayo sa harapan ng pinto at seryosong tingin ang ipinukol niya sa akin bago lumipat kay Bebu na kakababa lang.“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya kay Railey.“Si Niamh lang pala ang

12

Six years later…NIAMHMaraming naganap sa loob ng anim na taon na lumipas sa buhay ko. Ginawa kong inspirasyon ang pagkakahiwalay namin ni Bebu para mas mag-aral ng mabuti at ngayon hindi na ako bumabagsak sa subjects ko. Minsan nga nagto-top pa ako sa klase namin. Nasa second year college na rin ako sa kursong BSIT. Syempre nahirapan ako noong una dahil palagi na lamang akong umiiyak. Ngunit kalaunan natangap ko din na may tamang panahon para sa aming dalawa. Now I’m turning eighteen next year. I’m so excited dahil nalaman ko kay Kuya Ivan na uuwi daw si Bebu next year.Sa ngayon ay busy na si Kuya sa French restaurant na itinayo nila ni Bebu. Sa araw ng debut ko din uuwi sila mommy at daddy at mag-stay na daw sila for good dito sa Pilipinas upang makatulong din kay kuya. Plano kasi nilang e-expand ang restaurant business nila sa ibang lugar dito sa luzon. Hindi man kami madalas mag-usap ni Bebu dahil busy siya sa Europe at busy din ako sa aking pag-aaral. Okay lang sa akin at least

13

MARCUS“Nagising na lamang siya nang wala ng naalala…” bagsak ang balikat na sabi ni Ivan sa akin nang tanungin ko ang kundisyon niya. Nanginginig na napaupo ako sa waiting area dito sa labas ng kanyang kuwarto. Kakabalik ko lang sa bansa dahil alam kong may nangyaring masama kay Niamh. Tumakas lang ako kay dad, upang puntahan siya. Ngunit kahit sandali ay ayaw akong papasukin ni Ivan sa loob ng kuwarto niya para makita siya.“Kahit sino sa amin, hindi niya kilala…palagi siyang tulala at nawala na ang dating masayahin niyang ngiti dahil sa aksidente.” dagdag pa niya. Kahit hindi niya sabihin alam kong sinisisi niya ako sa nangyari at ganun din ako parang naninikip ang dibdib ko sa lahat ng nangyari sa kanya dahil kung hindi dahil sa akin…hindi siya ma-aksidente…“Kung alam ko lang…kung alam ko lang na sasaktan mo ng ganito ang kapatid ko. Hindi ko na sana siya hinayaan na mapalapit sa’yo. Pero naging tulay mo pa ako para lalong mas magkalapit kayong dalawa sa pag-aakalang mabuti ang m

14

MARCUS“Dad—”Napasubsub ako sa mesa nang tumama sa mukha ko ang malakas na suntok niya.“How many times did I told you that you can’t go back to the Philippines?! Hindi ka ba talaga marunong sumunod sa akin, Marcus?!” singhal niya. Pinahid ko ang du.go sa gilid ng aking labi.“I’m sorry…”“Sorry? Yan lang ang sasabihin mo? Yan lang ba ang kaya mong gawin, Marcus? Hindi kita pinapunta dito para maging tao-taohan ko! Pinapunta kita dito para humalili sa akin balang araw pero hangang ngayon hindi mo pa rin magawa ang pinagagawa ko sa’yo! Kahit ang bigyan ako ng apo hindi mo rin magawa!” Igting ang panga na sigaw niya sa akin. This is the second time na nakita ko siyang nagalit dahil ito rin ang pangalawang beses na tumakas ako sa puder niya.“Anong bang kailangan kong gawin para magtanda ka? Gusto mo bang ang mga kaibigan mo ang balikan ko?” banta niya sa akin.M@talim ang tingin na ipinukol ko sa kanya.“Ginawa ko na ang gusto mo…nawala na sa akin ang babaeng mahal ko at nagpakasal ako

15

One year later…NIAMH“Presenting! The debutant for tonight! Ms. Niamh Balbuena!”Napuno ng malakas na palakpakan ang ibaba ng event hall sa malakas na pagtawag ng MC sa aking pangalan. Suot ang kulay itim na ball gown ay dahan-dahan ang naging pagbaba ko sa mataas na hagdan na napapalibutan ng kulay pulang rosas. Black and red ang napili kong theme para sa debut ko at subrang ganda ang kinalabasan ng buong event hall. Sa tulong ni Tinay at Cloe ay nabawasan ang stress ko sa paghahanda. I want it to be perfect dahil isang beses lamang ito mangyayari sa buong buhay ko. Si Kuya Ivan ang gumastos ng lahat dahil ito daw ang regalo niya sa akin.Isang taon na din ang lumipas nang ma-aksidente ako at mawalan ng alaala. Ngunit hindi ako nahirapan na kilalanin ang sarili ko dahil ni minsan hindi sila umalis sa tabi ko. Lalo na si Charles na halos gabi-gabi akong dinadalaw sa hospital. Hindi ko lamang siya kaklase at kaibigan kundi masugid ko din siyang manliligaw. At ngayon na dalaga na ako,

16

NIAMHDahil sa nangyari sa akin maaga maaga akong pinagpahinga ni mommy sa room ko dito sa hotel. Maayos pa rin namang natapos ang party at nakakain pa rin naman ang mga bisita. Sila na rin ang nag-asikaso ng lahat. Inaalala kasi nila ang kalagayan ko at naunawaan din naman ito ng mga bisita.“Beshy…sorry kanina…kasalanan namin kaya sinumpong ka tuloy. Pasensya ka na kung sinabi namin sayo ang tungkol kay Kuya Marcus.” Nagsisisi na sabi ni Tinay. Pareho silang naka-upo sa magkabilang gilid ng kama ko.“Oo nga Niamh, napagalitan tuloy kami ni Kuya Ivan. Hindi naman namin sinasadya eh.” Saad naman ni Cloe.“Ano ba kayo? Wala naman kayong kasalanan eh, nasa utak ko ang problema. Hindi ako maka-alala tapos kapag pinipilit kong maalala ang lahat ayun ang nangyayari. Sa totoo lang, ngayon ko dapat sasagutin si Charles. Kaya lang dahil sa sinabi niyo nagdalang isip na ako. Pero…paano ko naman ma-iinlove sa bestfriend ng Kuya ko? Eh parang tiyuhin ko na yun ah?” nagtatakang tanong ko sa kanil

17

NIAMH“Oh? Anong nangyari sayo? Bakit namumula ka? May lagnat ka ba?” usisa ni mommy pagkabalik ko sa kusina at nilapitan ako upang salatin ang noo ko. Umiling ako sa kanya. “Hindi po mommy, medyo mainit lang po sa labas.” pagdadahilan ko sa kanya. Pero ang totoo ay si Marcus ang dahilan kung bakit parang kamatis ang mukha ko ngayon.“Naku, mabuti pa kumain ka na. Ipinagluto na kita ng sisig mo.” Wika ni mommy na ikinabaling ko sa tray na hinanda niya para sa akin.“Thank you mommy! Kayo po? Kumain na kayo?”Naghugas siya ng kamay sa lababo.“Oo, kumain na kami ng dad mo. Aaalis kasi kami ngayon may titingnan kaming farm sa Laguna. Doon muna kami mag-stay kila Tito Edgar mo. Gusto sana kitang isama kaso baka matagalan kami doon. Kaya kayo na muna bahala ni Kuya Ivan mo dito at si Manang okay?” bilin niya sa akin.“Yes, mommy. Huwag niyo pong kalimutan yung salted egg ko ha? Ingat po kayo sa byahe.” Tumango siya sa akin at nagpaalam siyang aakyat muna para maayos daw ang mga dadalhin n

18

NIAMHMinabuti kong kalkalin na lamang ang mga regalo sa akin ng mga bisita ko. Wala pa kasi akong nabubuksan sa mga regalo ko at nakatambak lamang sila sa loob ng aking kuwarto. Napansin ko ang card na nakadikit sa ibabaw ng isang box.‘To my: Bebang’‘From: Bebu’Kinuha ko ang card at binuhat ko ang box upang ilagay sa ibabaw ng aking kama. Sinimulan kong tangalin ang manipis na balot nito. Hangang sa binuksan ko na nang tuluyan upang malaman ang laman ng regalo niya sa akin. Natigilan ako nang mapansin ko ang isang jewelry box at nang buksan ko ito ay isang bracelet ang bumungad sa akin. Parang pamilyar yun sa akin. Naalala ko kasi nang magising ako parang palagi kong tinitignan yung kamay ko. Parang may hinahanap ako na hindi ko maipaliwanag. Kinuha ko ito at hinaplos ko ang nakalagay sa gitna. Isang half-moon—."Ingatan mo ang bracelet na yan. Balang araw malalaman mo ang meaning niyan. Sa ngayon, gusto ko palagi ko yang makikita sa kamay mo."Nabitawan ko ang bracelet dahil sa m

19

MARCUS“Tama siya Ivan. Hindi ko siya nagawang kumustahin noong panahon na wala siyang maalala tungkol sa akin. Kung naging madali lang sana sa akin ang makabangon noon. Kung hindi sana ako nahirapan na hawakan ang negosyo namin at the same time alagaan si dad. Babalik sana ako kagaad. Pero huli na ang lahat para magpaliwanag sa kanya. Bumalik na ang alaala niya at hangang ngayon ay galit pa rin siya sa akin at hindi pa rin niya ako mapatawad.” kausap ko sa kanya habang inaayos ang maleta ko.“Kaya aalis ka na? Susukuan mo na ba ang kapatid ko? Nasayang ang effort ko na tulungan ka kung susukuan mo lang pala siya.”Napabuntong hininga ako at bumaling ako sa kanya.“Susuko? Hindi yun ang gusto ko kaya ako bumalik. Kailangan ko lang ng time para mag-isip kung paano niya ako mapapatawad. Kailangan ko siyang bigyan ng panahon para makapag-isip din. Lalo pa ngayon na graduating na siya. Kailangan niyang mag-focus sa studies niya. Baka kainin ako ng selos at kung ano pa ang magawa ko. Lalo

20

NIAMH“Ang suwerte natin ano? Imagine hindi pa tayo nakaka-graduate may trabaho na agad tayo?” abot tenga na ngiti ni Cloe sa akin. Habang ako naman ay abala sa pagkopya ng assignment sa white board. Hindi pa rin pumapasok si Charles. Pero tumatawag naman ako sa kanya at nangungumusta.“Baka naman puwede mo rin akong ilakad kay Papa Ivan?” hirit naman ni Tinay. Natigil ako sa pagsulat at bumaling ako sa kanya.“Ano? Wala pang isang buwan kayong hiwalay ng jowa mo diba?” nakataas ang kilay na tanong ko sa kanya. Hindi naman sa ayaw ko sa kanya. Kaya lang, hindi ko nga alam kung anong tipo ni kuya. Kasi hangang ngayon wala pa rin naman siyang pinapakilala sa amin.“Oh? Eh ano naman? Naka-move on na naman ako sa cheater na yun. Saka matagal ko ng crush si papa Ivan. Beke nemen?” dagdag pa niya.Umiling ako sa kanya. “Naku Tinay, hindi mo kilala si Kuya Ivan. Maboboring ka lang doon. Hindi mo ma-eenjoy ang youth mo kapag nagboyfriend ka ng nonchalant.” Nakangiting sabi ko sa kanya.“Oo ng

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status