บทที่ 20 นี่มันอะไรเสียงบานประตูที่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงดัง ปัง! ทำเอาบรรยากาศที่เคยหวานละมุนท่ามกลางความเงียบงันพังทลายลงในพริบตา ไลลายืนหอบหายใจถี่ มือที่ถือถุงกาแฟสั่นระริกจนหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วไหลเปื้อนพรม สายตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างของลูกชิ้นที่ยังคงนั่งค้างอยู่บนตักของอาทิตย์ วินาทีนั้น... หัวใจของผู้หญิงที่ถือตัวว่าสูงส่งกลับมอดไหม้ไปด้วยไฟริษยา“อาทิตย์! นี่มันอะไรกันคะ!” เสียงแหลมเล็กนั้นลอดไรฟันออกมาในคราแรก ก่อนที่เธอจะกรีดร้องสุดเสียงจนคนงานด้านนอกต้องชะงักมือ “มึง! ไอ้เด็กเหลือขอ! มึงกล้าดียังไงเอาตัวสกปรกของมึงไปนั่งทับที่ของกู!”“ไลลา! ฟังผมก่อน!” อาทิตย์อุทานด้วยความตกใจ เขาพยายามจะดันตัวลูกชิ้นให้ลุกขึ้น แต่ ไลลาโผเข้าหาคนทั้งคู่ก่อน“ไม่ฟัง! หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะให้ฟังอะไรอีก!” ไลลาเงื้อมือขึ้นสุดแขนก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าของลูกชิ้นดัง เพียะ! แรงตบทำเอาคนตัวเล็กหน้าหันตามแรงเหวี่ยง ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจนชาไปทั้งแถบไลลาจิกทึ้งกลุ่มผมนุ่มของลูกชิ้นจนหน้าหงายขึ้นมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความชิงชัง
続きを読む
