All Chapters of Ang Mabangis Kong Brother-In-Law: Chapter 151 - Chapter 160

“Ah... hmm...” Ungol ni Debbie dahil sa kakaibang sensasyong nararamdaman. Hindi niya na sana gustong imulat ang kanyang mga mata dahil napakahimbing ng kanyang tulog, ngunit may nanggagambala sa kanyang pagkababae. Ramdam niya ang init ng dila ni Walter na pabalik-balik sa pagdila sa kanya, na nagpabalik sa kanyang ulirat nang paunti-unti.“Huwag... please,” sabi ni Debbie habang pilit na itinutulak ang ulo ng asawa, ngunit halatang naiinis si Walter na naantala ang kanyang ginagawa.“Babe naman, gutom na gutom na ako.”“Eh ‘di kumain ka ng kanin!”“Ayoko, kung ano ang gusto ko, iyon ang kakainin ko.” Pinilit ni Walter na i-spread ang mga binti ni Debbie hanggang sa mapahiga nang maayos ang dalaga. Wala na itong nagawa dahil ilang araw na siyang hindi nahahawakan ng asawa, at ramdam niyang hindi siya tatantanan nito ngayong gabi.Tiningnan ni Debbie nang malalim ang asawa habang nagpapa-cute, hanggang sa napilitan si Walter na huminto. Umakyat si Walter sa ibabaw niya upang kausapin

Isang linggo pagkatapos ng mga pagsusulit, dumating na ang araw ng volunteer camp na sinalihan ni Debbie. Dahil alas-kwatro ng madaling araw ang itinakdang call time para sa bus ng unibersidad, halos hindi niya imulat ang kanyang mga mata sa antok. Buong biyahe patungo sa paaralan, nakayakap lamang siya kay Walter at mahimbing na natutulog sa balikat nito.Napangiti na lamang si Walter habang pinagmamasdan ang asawa. Pagkatapos ng mga exam, araw-araw niyang sinusulit ang bawat sandali kasama ang dalaga kaya naman pagod na pagod ito. Ang hindi alam ni Debbie, sumama pala si Walter sa trip na ito. Noong una, balak sana ng lalaki na mag-drive na lang mag-isa, ngunit dahil masyadong halata, bumili na lamang siya ng pwesto sa camp bilang major sponsor. Binayaran niya ang lahat ng gastos para sa aktibidad na ito, kaya naman pumayag agad ang presidente ng kampo na isama siya.“Walter, malayo pa ba?” Kahit antok na antok si Debbie, nagigising siya tuwing sampung minuto sa sobrang pag-aalala n

Pumasok naman si Debbie sa shower tent upang maglinis ng katawan. Buti na lamang at naging maingat si Walter sa pag-aayos, kung hindi ay kinailangan pa niyang maglakad nang malayo patungo sa sapa para lamang makaligo. Gustuhin man niyang mag-swimming, bukas na lamang siguro dahil kailangan pa niyang namnamin ang ganda ng paligid bago sila umuwi.“Debbie...” narinig niyang tawag ni Walter pagkarating na pagkarating nito sa kanilang tent.“Wait lang... naglilinis pa ako.”“Pasabay naman.”“Ang landi mo... wait lang!” Hindi siya pinapasok ng dalaga dahil hubad siya. Nang lumabas si Debbie, nakita niya si Walter na mukhang pagod na pagod at nakasimangot sa harap ng tent, kaya hindi niya napigilang tumawa.“Kumusta naman ang pakiramdam mo?”“Huwag mo akong tawanan... tulungan mo akong maligo,” sabi ni Walter habang nagpapa-cute na parang bata. Sino ba namang tatanggi sa asawang nagpagod para sa proyekto habang siya naman ay nakaupo lamang?“Pasok ka na...” Pinapasok niya ito, at nang makita

“Salamat sa lahat. Kung hindi dahil sa 'yo, wala tayong ganitong magandang memories.”Hindi inaasahan ni Walter ang pagiging seryoso ni Debbie habang kumakain sila sa sahig, kaya namula siya at napakamot na lamang sa batok, tila hindi alam ang gagawin sa sobrang tuwa.“Hindi naman iyon malaking bagay, kaunting pera lang naman ang nagastos ko.”Para sa kanya, barya lamang ang halagang inilabas niya, ngunit para sa mga taong katuwang nila, napakalaking tulong na iyon. Hinahangaan ni Debbie ang asawa dahil dito, hindi nito kailangang magsuot ng maskara o magpanggap gaya ng nakasanayan sa kanilang mundo. Dito, saanman sila magpunta, ramdam nila ang tunay na pagmamahal ng mga tao. Kahit noong pilay si Walter kagabi, ang daming nag-alok na hilutin siya. Iba talaga ang pakiramdam sa probinsya ng Pilipinas.“Bakit ka nahihiya?” Tanong ni Debbie habang nakangiti. Nakakatuwang makita ang asawa na ganito ang reaksyon, kaya hindi niya napigilang asarin ito.“Eh, kasi naman, ginagawa mo akong senti

‘Masyado kang mahina,’ isip ni Walter sa kanyang isipan.“Agad-agad?” Tanong ni Debbie nang humiga siya sa malambot na kama. Nag-aalala lamang siya kung mamumula ba ulit ang kanyang katawan dahil alam niya kung gaano kapusok ang asawa tuwing ginagawa nila ang ganito. Naalala niya na madalas magpalit ng bedsheet ang kanilang maid sa bahay, pero sa tagal na nilang nagsasama, tila nasanay na rin ang mga ito sa kanilang mga tagpo. Nanlaki ang mga mata ni Debbie nang hubarin ni Walter ang bathrobe nito. Kahit tatlong taon na silang nagsasama, hindi pa rin siya sanay na makita itong nakahubad nang ganoon lang. Ngunit nagpakawala siya ng isang pilyong ngiti.‘Game... sa ganitong diskarte, siguradong hindi na siya makakawala sa akin,’ isip ng dalaga.“Bakit ganyan ang mukha mo? Parang hindi mo ako nakikita araw-araw,” pang-aasar ni Walter.“Para ganahan ka,” sagot ni Debbie nang may halong lambing, kahit alam niyang nadulas lamang siya sa kanyang sinabi.“Kung gusto mong ganahan ako, sumigaw