All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 101 - Chapter 105

แสงเช้าสีอ่อนค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านบาง เงาภูเขาฟูจิยังตั้งนิ่งอยู่ไกล ๆ ท่ามกลางอากาศใสสะอาดหลังคืนที่ยาวนานมิลินขยับตัวเล็กน้อย แขนแกร่งที่โอบรอบเอวเธอกระชับขึ้นทันทีราวกับเจ้าของรู้ตัว“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทุ้มแหบจากการเพิ่งตื่นดังชิดข้างหู วิกเตอร์ซุกหน้าลงที่ต้นคอเธออย่างคนขี้อ้อนผิดวิสัยมปลายจมูกไล้เบา ๆ“เมื่อคืน”“มิทำเฮียเหนื่อยยังไม่หายเลย”“ใครใช้ให้ทำแรงขนาดนั้นล่ะคะ”“งั้นเฮียขอนอนแบบนี้อีกห้านาทีได้ไหม” แขนเขากระชับอีกครั้ง เหมือนไม่อยากให้มิลินลุกไปไหน“ห้านาทีของเฮียคือครึ่งชั่วโมงรึเปล่า”“ก็ไม่เห็นเป็นไร มิอยู่ด้วยนี่”“อยากนอนกอดแบบนี้ทุกวันเลย”วิกเตอร์กอดอ้อนมิลินอย่างคนคลั่งรัก จนเธอต้องหันไปมองหน้าเขาจริง ๆดวงตาคมวันนี้ไม่ดุ ไม่เร้าอารมณ์ มีแต่ความพอใจแบบคนได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว“วันนี้ไเล่เราไปปั่นจักรยานเล่นกันไหมคะ” เธอเสนอเบา ๆ“…” วิกเตอร์เลิกคิ้ว“ไปดูวิวฟูจิด้านนอกกัน”“ปั่นจักรยานเหรอ”“ค่ะ อากาศดีนะ” มิลินพลิกตัวหันมาหาเขาเต็ม ๆ ผมลอนยาวยุ่งเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่น แต่ใบหน้ากลับสดใสเกินเหตุ“เมื่อคืนใช้พลังงานเยอะ ต้องออกไปผ่อนคลายหน่อย”“พูดแบบนี้ เดี

ห้าปีต่อมา…“อ๊ะ อื้อ~” เสียงครวญครางหลุดออกมาเป็นระยะ ๆ ภายในห้องนอนสุดหรูของเพนส์เฮาต์อ่าวรีพัสเบย์และเป็นประจำที่วันหยุด ภรรยาตัวน้อย ๆ จะให้รางวัลแบบนี้กับสามีมิลินนั่งอ้าขาคร่อมกายหนาอยู่บนโซฟาปลายเตียง ร่างอรชรเธอผูกมัดด้วยเส้นเชือกสีดำเส้นเดียวเป็นชุดบนตัววิกเตอร์กำลังจัดการปรนเปรนเต้าอวบของเธออย่างดิบเถื่อน มือใหญ่หนึ่งจับเต้าเข้าปาก ส่วนอีกข้างเขากำลังจับแท่งเอ็นกายไซส์ใหญ่ถูไถรูร่องมิลิน“อื้อออ”“อ๊ะ! อ๊า”ใบหน้าสวยเชิดขึ้น ปลายผมลอนยาวแตะผิวขาวเนียนด้านหลัง เรียวขาอ้าออกกว้างด้วยความเสียววิกเตอร์ไม่ได้สอดเอ็นกายเข้ารูร่องเธอในทันที เขาเพียงแค่ถูไถเล้าโลมให้น้ำรักเธอออก“เฮียยย อื้อ”เธอเสียวแทบขาดใจ จนต้องระบายออกมาเป็นเสียงครางหวานซ้ำ ๆ ก่อนเธอจะถือวิสาสะผละตัวออกแล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าวิกเตอร์มือเล็กจับเอ็นกายไซส์ใหญ่สอดเข้าโพรงปากทันทีที่นั่งลง มิลินค่อย ๆ รูดมันขึ้นลงพลางใช้ปลายลิ้นเลีย เธอเลียวน ๆ แล้วก็สอดเข้าโพรงปากจนสุดลำ“อาาาาา เมียเฮีย”“อ่าาา ซี๊ดด” วิกเตอร์นั่งอ้าขา แขนเท้าไปด้านหลัง เขาครางต่ำออกมาอย่างทรมาน พร้อมกับดูคนเป็นภรรยาจัดการกับแท่งเอ็นกายของ

“แฮ่ก แฮ่ก…” เสียงลมหายใจที่ยังไม่เข้าที่ดีนัก แสงเช้าสีทองลอดผ่านกระจกบานสูงของเพนต์เฮาส์สุดหรูเหนืออ่าวรีพัลส์เบย์ เมืองทั้งเมืองยังไม่ทันตื่นเต็มที่ แต่บนเตียงคิงไซซ์กลางห้อง ทุกอย่างเหมือนผ่านศึกมาแล้วหลายยก“เฮีย พอแล้ว ตั้งแต่ตีสามถึงหกโมงแบบนี้”“มิจะไม่ไหวแล้วนะคะ”เสียงมิลินแหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งหยุดหอบ เธอเอนตัวพิงหมอน ผมลอนยาวยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อวิกเตอร์เอนตัวคร่อมอยู่เหนือเธอเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตเมื่อคืนถูกทิ้งไว้ปลายเตียง แผ่นอกกว้างขึ้นชัดเจนตามวัยและความเป็นผู้นำ “ก็ข้าวใหม่ปลามันไง” เขาหรี่ตามองภรรยาของตัวเองอย่างเอ็นดู แล้วพูดเสียงทุ้มต่ำ“แต่งงานใหม่ ก็แบบนี้”“ใหม่แค่แต่งงานค่ะ”“อยู่กันมาห้าปีแล้วนะคะ” มิลินผลักอกเขาเบา ๆ แต่แรงนั้นไม่มีน้ำหนักจริงจัง“ห้าปีก่อนไม่นับ นับวันแต่งงานอาทิตย์ที่แล้ว”วิกเตอร์ยิ้มมุมปาก“เจ้าเล่ห์ที่สุด” คนที่นอนทำหน้าเหนื่อยใส่ แต่ดวงตากลับเป็นประกายขำวิกเตอร์ก้มลงจูบหน้าผากเธอช้า ๆ ไม่เร่ง ไม่เร้า เป็นจูบของคนที่รู้จักกันดีทุกมุม“มิรู้ไหม”“เฮียต้องเจรจาธุรกิจทั้งวัน ใส่หน้ากากทั้งวัน” ปลายนิ้วเขาไล้ผ่านกรอบหน้าเธออย่าง