บททั้งหมดของ รักลับสัมพันธ์ร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

"พะ พี่เจย์อาร์! พี่จะทำอะไรคะ" เสียงหวานเอ่ยบอกพร้อมกับจับมือหนาให้ออกไปจากหน้าท้องของเธอ ทว่ามือแกร่งก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม "พี่กำลังทำให้พัฟหายหนาวไง" "พัฟไม่หนาวแล้วค่ะ พี่เจย์อาร์ไม่ต้องกอดพัฟก็ได้" "พี่ไม่เชื่อหรอกว่าพัฟไม่หนาว ดูสิเนื้อตัวเย็นเฉียบเชียว" เจ้าของใบหน้าหล่อพูดพร้อมกับมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามแขนเรียวเล็กของหญิงสาว "พี่เจย์อาร์อย่ากอดพัฟได้ไหมคะ" "ทำไมล่ะ" "พัฟไม่ชินค่ะ ที่พี่เจย์อาร์นอนกอดพัฟอยู่แบบนี้" "ปกติพี่จะยืนกอดนั่งกอดพัฟ แต่ไม่เคยนอนกอดกันแบบนี้ใช่ไหม" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกอยู่ข้างใบหูเล็กของหญิงสาว "ค่ะ" "งั้นก็ถือว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พี่นอนกอดพัฟนะ ทุกคนต่างล้วนมีครั้งแรกกันทั้งนั้น และยังมีอีกเรื่องที่จะเป็นครั้งแรกของพัฟ" เขาพูดพลางจับไหล่บางแล้วพลิกให้ร่างบางนอนหงาย ก่อนที่กายแกร่งจะขยับขึ้นไปทับอยู่บนร่างเล็กที่กำลังตื่นกลัวและสั่นเทา "พะ พี่เจย์อาร์ จะ จะทำอะไรคะ" พัฟพายถามด้วยใจที่หวาดหวั่นและสั่นกลัว "พี่จะทำในสิ่งที่พี่ไม่เคยทำกับพัฟไง" ชายหนุ่มเอ่ยบอก พร้อมกับดวงตาคมที่จ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใส ด้วยความหลงใหล "ไม่นะคะ พี่เ

ด้านเจย์อาร์ "พ่อของลูกติดต่อลูกสาวของท่าน ส.ส. ให้อย่างนั้นเหรอเจย์อาร์" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกชายที่วันนี้ชายหนุ่มมาหาแม่ที่บ้าน เพื่อเล่าเรื่องที่คนเป็นพ่อขอให้ช่วย "มันเกี่ยวกับธุรกิจครับ พ่อบอกว่าจะลงทุนทำธุรกิจตัวใหม่ จำเป็นต้องพึ่งบารมีของ ส.ส. พ่อก็เลยอยากให้ผมไปทำความรู้จักกับลูกสาวของเขา" "แล้วลูกจะทำตามที่พ่อเขาบอกหรือเปล่า" "ผมคงต้องทำครับ เพราะพ่ออุตส่าห์ลงทุนถึงขั้นไปขอร้องผมถึงคอนโด" "แม่ก็แล้วแต่ลูกจะตัดสินใจนะ ไม่แน่ ดีไม่ดีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นเนื้อคู่ของลูกก็ได้ ใครจะไปรู้ จริงไหม" ผู้เป็นแม่แกล้งพูดแซวลูกชาย "คงไม่ใช่หรอกครับ ขนาดคนที่ผมคิดว่าเป็นคู่แท้ อยากจะแต่งงานด้วย แล้วก็อยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เขายังบอกเลิกผมง่ายๆเลยครับ ผมคงไม่กล้ารักใครอีกแล้วล่ะครับ" เรียวปากหนาเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าที่ยังคงแสดงให้เห็นถึงความหมดหวัง "ใครเหรอ ที่ลูกอยากจะแต่งงานด้วย แฟนคนล่าสุดที่ชื่อซีเบลหรือเปล่า" "ไม่ใช่ครับ แต่หลังจากนั้น" "ทำไมแม่ถึงไม่รู้อะไรเลยล่ะ หลังจากที่ลูกเลิกกับผู้หญิงที่ชื่อซีเบล แม่ก็ไม่เห็นว่าลูกจะมีใครนี่" "ในระหว่างที่คบกัน เขาบอกให้เก็บเป็น

เมื่อเจย์อาร์ออกมาจากบริษัทของจัสมิน ชายหนุ่มไม่ได้กลับไปบริษัทอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก ทว่าเขาเปลี่ยนใจกลับมาคอนโด เพราะวันนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะทำงาน เมื่อได้เห็นภาพบาดตาบาดใจในวันนี้ เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยในตอนนี้ เรื่องของคนตัวเล็กนั้นเข้ามาอยู่ในหัวของเขาอยู่ตลอดเวลา "โธ่เว้ย!" ร่างสูงสบถถ้อยคำหยาบออกมาด้วยอาการหัวเสีย เดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่น แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง พร้อมกับมือใหญ่ขยุ้มเข้าที่กลุ่มผมหนา ก่อนที่จะดึงทึ้งด้วยความที่คิดไม่ตกเรื่องของพัฟพาย "ทำไมฉันถึงลืมเธอไม่ได้สักทีนะพัฟพาย ทั้งๆที่เธอเป็นฝ่ายทิ้งฉันไป" ปากหนาพึมพำกับตัวเองด้วยอาการคิดไม่ตก แต่อยู่ๆก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา จากนั้นมือหนาจึงละจากผมที่ขยุ้มออก ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มร้ายกาจออกมา "ในเมื่อเธอทำให้ฉันเจ็บ ฉันก็จะทำให้เธอเจ็บได้เหมือนกันพัฟพาย" ปากหนาพึมพำออกมาด้วยความคับแค้นใจ หลังจากที่พัฟพายบอกเลิก เขาต้องทนทุกข์อยู่กับความเจ็บปวดและความทรมานใจเสมอมา พอมาเห็นภาพที่เธอยิ้มหน้าระรื่นให้กับผู้ชายคนนั้น มันยิ่งตอกย้ำแผลในใจให้ยิ่งเจ็บเข้าไปกว่าเดิม ตอนนี้มันเจ็บเกินที่เขา

วันต่อมา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกตกใจตื่นขึ้นมาในเวลาช่วงสายของอีกวัน หลังจากนอนหลับยาวนานไปหลายชั่วโมง ดวงตาสวยหันไปมองยังนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังห้องสีขาว จึงรู้ว่าเป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว ซึ่งเลยเวลาทำงานมาแล้วเกือบสองชั่วโมง เมื่อเห็นเช่นนั้นร่างบางจึงรีบลุกจากเตียงนอนอย่างกะทันหัน จนทำให้เจ็บบริเวนท้องน้อยและกลางใจสาว "อ๊ะ! ซี๊ด" เรียวปากสวยร้องออกมาเสียงหลงด้วยความลืมตัว พร้อมกับมือเล็กจับไปตรงบริเวณท้องน้อยที่ยังรู้สึกปวดหน่วงๆอยู่ ร่างสูงที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาเห็นเข้าพอดี จึงเอ่ยถาม "จะรีบลุกไปไหน" คนตัวสูงเอ่ยถามเสียงดุ พลางสาวเท้ามาหาร่างบางที่กำลังนั่งจับหน้าท้องของตัวเองอยู่ "สายแล้ว พัฟจะไปทำงานค่ะ" เรียวปากเล็กเอ่ยบอกยังร่างสูงด้วยอาการลุกลี้ลุกลน เพราะเธอไม่เคยตื่นสายเลย ปกติหญิงสาวจะตั้งนาฬิกาปลุกไว้ทุกวัน แต่เมื่อคืนด้วยความที่ร่างกายอ่อนเพลียจึงหลับไปเลย จนลืมคิดเรื่องตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ "เดินไหวเหรอ" เรียวปากหนาเอ่ยถามเสียงเรียบ "ไม่ไหวก็ต้องไหวค่ะ" "ถ้าไหว เธอก็ลองลุกขึ้นแล้วยืนให้ฉันดูหน่อยสิ" ชายหนุ่มเอ่ยบอกพลางยกมือกอดอก เพื่อที่จะดูว่าร่างบางจะเดินได้อย่าง

เจย์อาร์ไขกุญแจเข้ามาภายในห้อง ก็ไม่เจอกับพัฟพาย เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงไปเปิดประตูห้องนอนก็เห็นว่าหญิงสาวกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ร่างสูงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กตกใจ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปหอมแก้มอมชมพูระเรื่อของร่างเล็กที่หลับอยู่ ฟอดด เมื่อหอมจนพอใจก็ผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย แล้วยิ้มให้กับคนหลับ เมื่อร่างบางที่กำลังนอนอยู่รู้สึกตัวว่าเหมือนมีอะไรมารบกวน เธอจึงใช้มือปัดป่ายเพื่อให้หายจากความรำคาญ แล้วจึงหลับต่ออีกครั้ง เมื่อเขาเห็นว่าคนตัวเล็กยังคงหลับต่อ ร่างสูงจึงโน้มตัวลงไปอีกครั้ง ฝังจมูกโด่งลงไปยังพวงแก้มนวล ก่อนที่จะกดจูบหนักๆพลางสูดดมกลิ่นหอมจากแก้มใสจนเต็มปอด ฟอดด "อื้อ จะนอน" เรียวปากบางพึมพำออกมาทั้งที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่ "บ่ายโมงกว่าแล้ว ไม่หิวเหรอ" เมื่อได้ยินเสียงทุ้มนิ่งเอ่ยขึ้นที่ข้างหู หญิงสาวจึงค่อยๆขยับเปลือกตาสวย ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาให้กว้างขึ้น จนเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเธอ "คุณเจย์อาร์ คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" เรียวปากเล็กเอ่ยถามเมื่อดวงตากลมโตเปิดกว้าง ทำให้เห็นเจ้าของใบหน้าหล่อได้อย่างชัดเจน "เ