All Chapters of ราคี(ร้าย)รักอชิระ: Chapter 71 - Chapter 80

พรพจีอุ้มหลานเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับมองหน้าที่หลับปุ๋ยของหนูน้อยแล้วบอกให้ผ่องไปนำเปลนอนที่สั่งซื้อมาให้หลานชายของตัวเองนอน นางจะดูแลเองวันนี้ เหมือนได้ย้อนไปเมื่อสามสิบห้าปีก่อนที่นางได้เจออชิระครั้งแรกหลังคลอด ไม่อยากเชื่อเลยว่าอคิราห์จะหน้าเหมือนพ่อได้มากขนาดนี้ “หลานย่า ต่อไปนี้หนูโตขึ้นหนูต้องเป็นคนดีนะครับ ห้ามเหมือนพ่อนะครับ” นางบอกกับหลานน้อยที่นอนหลับ “ลูกก็เป็นคนดีนะครับแม่จี” เขาเดินมานั่งข้างแม่แล้วก็เอ่ยต่อ “ผมขออุ้มน้องซันได้ไหมครับแม่จี” “ได้สิ ก็เนี่ยลูกเรา ว่าแต่อุ้มเป็นรึยัง” นางถามลูกชาย “ยังครับ ผมไม่กล้าอุ้มลูกกลัวจะทำเขาตก” เขาบอกแม่ตรงๆ “เอามือสอดประสานกันแบบนี้นะลูก ใช้แขนประคองหัวของน้องซันไว้ แล้วอีกมือประคองหลังไว้แบบที่แม่ทำนะอชิ”นางบอกลูกชายให้ทำตามและอชิระก็ทำตามผู้เป็นแม่ แล้วแม่ของเขาก็ส่งลูกให้เขา “อุ้มดูนะอชิ ต่อไปนี้ลูกต้องเลี้ยงเขาเอง แล้วเมื่อไหร่จะไปตามหนูตากลับมาบ้าน ไปอธิบายให้น้องได้เข้าใจ” นางส่งหลานน้อยให้กับพ่อของเขา “น้องซันตื่นแล้วครับแม่จี”เขาไม่ตอบแม่แต่บอกแม่ว่

พาขวัญมาอาศัยอยู่กับกรกนกได้สองวันแล้ว เธอรู้สึกเกรงใจเพื่อนเหมือนกัน แต่ตอนนี้สมองของเธอมันว่างเปล่า ไม่รู้จะไปทางไหน เรื่องเรียนต่อก็อยากเรียน แต่ตอนนี้เธอคิดว่าจะไปลาออกจากมหาวิทยาลัย แล้วหันไปเรียนมหาวิทยาลัยเปิดแทน พาขวัญนำเช็คเงินสดที่ได้มาจากอชิระไปขึ้นเงินเข้าบัญชีตัวเอง หลังจากนอนคิดมาตลอดสองวันว่าจะทำยังไงต่อกับชีวิต เธอจึงหาข้อมูลและที่อยู่ในอินเทอร์เน็ต เพราะมีสองที่ที่เธออยากย้ายไปอยู่ อยากไปอยู่ให้ไกลจากกรุงเทพฯ คือ เชียงใหม่กับเชียงคาน และทุกอย่างก็มาลงเอยที่เชียงคาน เธอมองรูปตึกสองชั้นที่เขาประกาศปล่อยเช่า เป็นบ้านไม้สองชั้นอยู่ในถนนคนเดิน หน้าบ้านสามารถเปิดเป็นร้านขายของได้ พาขวัญตัดสินใจโทรสอบถามบ้านเช่ากับเจ้าของบ้าน เมื่อได้ความแล้วก็จัดการตกลงเช่าบ้านหลังนั้นทันที และเธอก็รู้แล้วว่าจะไปทำอาชีพอะไรที่นั่น เธอจะไปเปิดร้านขายของที่ระลึกพร้อมกับร้านกาแฟให้ผู้คนที่มาท่องเที่ยวได้แวะนั่งดื่มกาแฟและเลือกซื้อของฝากกลับบ้านไปให้คนที่รัก เมื่อตัดสินใจได้แล้วตอนเย็นเธอจึงบอกกับกรกนกว่าเธอจะไปอยู่เชียงคาน ไปเปิดร้านขายกาแฟและของที่ระลึกเล็กๆ ที่นั่น และจะ

“ค่ะ ตาจะแวะไปที่บ้านและตามีเรื่องต้องพูดกับคุณแม่ด้วย ตายังรักเคารพท่านเหมือนเดิมแม้ว่าอีกไม่กี่วันตำแหน่งลูกสะใภ้จะเป็นแค่อดีตไปแล้ว” “พี่ขอบคุณนะตา” “แล้วพี่อชิจะทำยังไงกับพาขวัญคะ” “พี่กับขวัญมันจบแล้ว เราไม่ได้รักกัน ที่เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านเพราะลูกเท่านั้น” อชิระเอ่ยถึงอีกคนน้ำเสียงเศร้า นัยน์ตาหม่นหมองลงทันทีอย่างเห็นได้ชัด “ไม่หรอกค่ะ ผู้หญิงด้วยกันดูกันออก พาขวัญรักพี่อชินะคะ และตาก็คิดว่าพี่เองก็รักเธอ” “ไม่หรอกตา เราไม่ได้รักกัน พี่เองก็ไม่ได้รักขวัญ และขวัญก็ไม่ได้รักพี่”ถ้าพาขวัญรักเขา เธอต้องบอกเขาและเขาเองก็แน่ใจว่าไม่ได้รักพาขวัญ ที่คิดถึงที่เจ็บปวด เพราะยังไม่ชินกับการที่ไม่มีเธอเท่านั้น เพราะตลอดเวลาที่หล่อนมาอยู่ในบ้าน เขาและเธอมีเวลาร่วมกันแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ จึงเป็นเหตุทำให้เจ็บปวดทุกครั้งเมื่อคิดว่าตอนนี้ไม่มีหญิงสาวอยู่ด้วยแล้ว“ในเมื่อพี่บอกแบบนี้ ตาก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว วันนี้อยู่ทานมื้อเย็นกับตานะคะ ตาทานคนเดียว” เธอบอกเขา“ได้สิ น้องสาวชวนทั้งที ถึงหน้าที่สามีภรรยาของเราจะจบลง แต่ตาก็ยังเป็นน้องสาวที่พี่รั

พาขวัญยุ่งกับการจัดร้านของตัวเอง เธอตั้งใจจะเปิดร้านขายกาแฟสดเล็กๆ ที่มีของที่ระลึกตั้งขายด้วย เพราะในย่านนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ยิ่งช่วงหน้าหนาวคนมาเที่ยวกันเยอะ เธอมาอยู่นี่ได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว แม้ร้านจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่พาขวัญก็มีงานจนล้นมือ เธอต้องคุมช่างตกแต่งร้านเพียงลำพัง เมื่อส่งช่างที่มาทำงานให้ที่หน้าบ้านเสร็จก็เดินมาดูโทรศัพท์ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้ว แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นเบอร์โทรที่ไม่ได้รับเป็นเบอร์ของอชิตะและข้อความในไลน์ที่เด้งมาก็เป็นของเขา หญิงสาวจึงรีบเปิดอ่านดูแล้วอ่านข้อความ แล้วก็ตกใจกับเนื้อความในข้อความ มือเล็กรีบกดต่อสายไปหาชายหนุ่มทันทีว่าอคิราห์เป็นอะไรมากรึเปล่า เพราะข้อความที่ส่งมานั้นส่งมาตั้งแต่ตอนสี่โมงเย็นแล้ว ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว ไม่รู้ว่าลูกของเธอเป็นอะไรมากรึเปล่า “คุณชิตะคะ ลูกของขวัญเป็นอะไรคะ” เธอถามเขาทันทีที่ปลายสายรับสาย “ไม่เป็นอะไรแล้ว น้องซันแค่ท้องอืดน่ะ” “จริงนะคะ” “จริง แล้วทำไมฉันโทรหาเธอ เธอไม่รับสายฉัน” เขาถามหญิงสาว “พอดีขวัญยุ่งอยู่เลยค่ะ และมันเสียงดังเลยไม่ได้ยิน” ใช่...ตอนน

ใต้ฟ้าเดียวกันแต่คนละที่ ตอนนี้พาขวัญกำลังนั่งทานข้าวกับหนุ่มข้างบ้านที่มักซื้อกับข้าวมาฝากบ่อยๆ และวันนี้เขาก็ซื้อมาฝากเหมือนที่เคยทำ เธอจึงชวนเขาอยู่ทานด้วยกัน เพราะกับข้าวที่ซื้อมานั้นเยอะ เธอกินคนเดียวไม่หมดแน่นอน “ขอบคุณนะคะคุณพองที่ซื้อกับข้าวมาฝากขวัญ แต่วันหลังไม่ต้องแล้วนะคะ ขวัญเกรงใจ” หล่อนขอบคุณคนที่ซื้อกับข้าวมาฝาก “ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ” “เต็มใจยังไงขวัญก็เกรงใจคุณพองอยู่ดีค่ะ” เธอบอกเขา “ผมบอกไม่ต้องเกรงใจคุณขวัญก็ไม่ต้องเกรงใจผมครับ อีกอย่างเราเป็นเพื่อนบ้านกันด้วย เราต่างมาจากที่อื่นกันทั้งนั้น ตั้งแต่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนเลย เพราะวันๆ ทำแต่งาน พอเลิกงานมาก็ทานข้าวคนเดียว ผมดีใจเสียอีกที่มีคุณขวัญมาอยู่บ้านข้างๆ แบบนี้ ผมจะได้มีเพื่อนคุยและเพื่อนทานข้าวด้วย”เกษตรอำเภอหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ และคำพูดของเขาก็แฝงความหมายไปด้วยว่าตอนนี้เขานั้นกำลังจีบเธออยู่ พาขวัญยิ้มให้เขาจืดๆ เธอรู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดจะจีบเธอ เธอคงเป็นมากกว่าเพื่อนเขาไม่ได้ เธอไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น เธอเป็นคนที่มีตำหนิ เคยมีลูกมาแล้ว และมีราคี