All Chapters of ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา: Chapter 151 - Chapter 160

เป็นดังคาด เจิ้งเหวินเสียนผายมือเชื้อเชิญให้นางเข้าไปด้านใน ไม่ได้ต่อบทสนทนาของนางเมื่อครู่ ความจริงสิ่งที่นางพูดเป็นเพียงข้ออ้างที่ตระกูลซ่งใช้หลอกอู๋ซั่วหยางเท่านั้น ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายไหวตัวทันเรื่องสมคบคิดศัตรู ฝึกทหารเตรียมรับศึกเป็นความลับห้ามแพร่งพราย เกิดสถานการณ์รั่วไหลไปถึงหูศัตรู เกรงว่าแผนซ้อนแผนที่เตรียมไว้คงสูญเปล่า เจิ้งเหวินเสียนเป็นสหายสนิทของซ่งเทียนเหิง ต้องรู้เรื่องบ้างไม่มากก็น้อย แต่เพราะมีคนนอก นางกับเขาจึงไม่สะดวกพูดคุยกันอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา “สุ่ยหนิง ชั้นบนสุดของตู้เก็บชามีชาเหมยกุ้ยฮวาอยู่ เจ้ารีบไปชงมาต้อนรับฮูหยินน้อย” เจิ้งเหวินเสียนสั่งเสียงเรียบหลังเชิญแขกนั่งเรียบร้อยแล้ว สตรีที่ชื่อสุ่ยหนิงรับคำสั่งอย่างนอบน้อม ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เงยหน้าขึ้น จวบจนก้าวพ้นธรณีประตู ดวงตาดำขลับจึงลอบมองหลิวหมิงหย่วนอย่างรวดเร็วผาดหนึ่ง “นางชื่อสุ่ยหนิง ไม่กี่วันก่อนนั่งขายตนเองอยู่ริมถนนเพื่อหาเงินทำศพให้บิดา ข้าผ่านไปเห็นรู้สึกสงสารจึงมอบเงินให้นางจำนวนหนึ่ง ไม่ได้คิดซื้อนางแต่อย่างใด” เจิ้งเหวินเสียนเปิดปากอธิบายที่มาที่ไปของสุ่ย

สี่วันถัดมา คันฉ่องบานใหญ่ขนาดเท่าตัวคนสะท้อนภาพสามีโอบกอดภรรยาจากด้านหลัง ซ่งเทียนเหิงประสานสายตากับคนในอ้อมแขนผ่านคันฉ่อง จุมพิตใบหูขาวเนียนแล้วพูดว่า “วันนี้ข้าหยุดพักผ่อน ไม่ให้ข้าตามไปด้วยจริงหรือ” หลิวหมิงหย่วนวางมือบนท่อนแขนกำยำ คลี่รอยยิ้มหวาน “ท่านกำลังเป็นสามีที่ไม่สนใจภรรยา จะติดตามข้าไปได้อย่างไร” ซ่งเทียนเหิงทำหน้าไม่ยินยอม “ข้าถูกปรักปรำ หากข้าซ่งเทียนเหิงคือบุรุษที่รักหลงภรรยาเป็นที่สอง บนโลกใบนี้คงไม่มีผู้ใดกล้าเป็นที่หนึ่ง” หลิวหมิงหย่วนหลุดหัวเราะ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าคนรักหลงภรรยา “กลัวชินอ๋องมาตามพัวพันข้าหรือ” “ในใจเขามีเจ้า เจ้าเดินไปหาเขาถึงที่ คนอย่างเขาไม่ทำอะไรสิแปลก” หลิวหมิงหย่วนไม่พูดถึงอู๋ซั่วหยางยังดี พอพูดขึ้นมาความหึงหวงในใจซ่งเทียนเหิงก็ปะทุ ประหนึ่งสายน้ำเชี่ยวกรากยากหยุดยั้ง ส่งผลให้วงแขนกอดรัดเอวคอดกิ่วแน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง “ภรรยาข้าข้าแตะต้องพัวพันได้เพียงผู้เดียว” คำพูดแสดงความเอาแต่ใจอย่างชัดเจน ดวงหน้างามประณีตราวหยกแกะสลักแนบอกกว้าง คิดวิธีประจบเอาใจสามีด้วยการกอดเอวสอบ ที่ผ่านมาซ

หลิวหมิงหย่วนไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มยังคงผลิบานบนใบหน้าไม่เปลี่ยน “เรียนไท่เฟย หม่อมฉันทำเพราะหวังดีกับท่านอ๋อง หม่อมฉันกับซ่งซื่อจื่อรักใคร่ผูกพันกันตั้งแต่เด็ก เคยให้คำมั่นสัญญาเรื่องแต่งงาน ปฏิเสธท่านอ๋องสำหรับหม่อมฉันถือเป็นเรื่องที่ถูกต้อง หรือไท่เฟยต้องการให้ท่านอ๋องได้ชื่อว่าฉกชิงคนรักของผู้อื่น ถูกผู้คนประณามหยามเหยียด ชื่อเสียงดีงามต้องแปดเปื้อน” เห็นฉินไท่เฟยอ้าปากจะโต้แย้ง นางจึงรีบเอ่ยเสริมอีกประโยค “อีกอย่างเพราะการปฏิเสธของหม่อมฉันทำให้ไท่เฟยได้ลูกสะใภ้ที่ดีงามอย่างพระชายา เศรษฐีชายแดนสูญเสียม้า รู้ได้อย่างไรว่าไม่ใช่เรื่องดี[1]” “ฮูหยินซื่อจื่อช่างมีวาจาเอาตัวรอดล้ำเลิศ เท่าที่ข้ารู้มา ซ่งซื่อจื่อไม่ได้มีสตรีในดวงใจ คำว่าผูกพันรักใคร่ตั้งแต่เด็ก เห็นทีจะเป็นเรื่องที่เจ้าแต่งขึ้นมา” สิ้นถ้อยคำประโยคนี้ สายตาของทุกคนในศาลาก็พุ่งมารวมที่หลิวหมิงหย่วนเป็นจุดเดียว หนึ่งในนั้นคือเกาซีเหมิงที่เชิญหลิวหมิงหย่วนมาร่วมสนทนา ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบกลับปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาสักคำ วางตัวเหนือเรื่องราว รอชมเรื่องสนุกในคราวเคราะห์ของผู้อื่นอย่างยินดี ความ

“ฮูหยินซื่อจื่อเป็นแขกของข้า คำขอของแขก ตัวข้าจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร ฮูหยินซื่อจื่อ เชิญ” รอยยิ้มเกาซีเหมิงส่งไปไม่ถึงดวงตายามอยู่ต่อหน้าหลิวหมิงหย่วน คล้อยหลังหลิวหมิงหย่วนกับเกาซีเหมิง ท่านหญิงคังหนิงเข้ามาเกาะแขนมารดา “ท่านแม่ จะปล่อยไปเช่นนี้จริงหรือ นางบังอาจล่วงเกินท่าน ล่วงเกินลูก หากไม่สั่งสอน สักวันนางต้องขึ้นมาเหยียบหัวพวกเราเป็นแน่” พระชายารุ่ยอ๋องปรายตามองบุตรสาว กดเสียงต่ำให้ได้ยินกันสองคน “หรือเจ้าอยากเอาชื่อเสียงตนเองไปแลกกับการลงโทษนาง อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้เหตุผลที่เจ้าหาเรื่องนาง บุรุษในเมืองหลวงมีตั้งมากมาย เหตุใดต้องยึดติดกับคนที่มีภรรยาแล้ว หลิวหมิงหย่วนพูดถูกอย่างหนึ่ง สมรสพระราชทานมิอาจหย่าร้าง แม่ขอเตือนเจ้า อย่าได้ทำตัวใฝ่ต่ำคิดลดเกียรติศักดิ์ศรีไปเป็นภรรยารองหรืออนุผู้อื่น บิดาเจ้าเป็นคนเช่นไร ยังต้องให้แม่บอกกล่าวอีกหรือ ไม่อยากถูกเขาตีจนตาย จงสำรวมกิริยาวาจาเฉกที่ท่านหญิงพึงมี” ท่านหญิงคังหนิงได้ยินคำเตือนของมารดาแทนที่จะสำนึกกลับทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ อารมณ์ไม่ดีทำให้เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปเสียหมด หนึ่งในนั้นคือบรรดาแขกเหรื่อท

สายตาคมปลาบจับจ้องดวงหน้างดงามไม่วางตา ต้องการอ่านนางให้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง น่าเสียดายที่หลิวหมิงหย่วนควบคุมอารมณ์และความรู้สึกเก่งเกินไป เรื่องมาถึงขั้นนี้ยังคงความสุขุมเยือกเย็นไม่เปลี่ยน กลายเป็นเขาเสียอีกที่มีอารมณ์หลากหลายยากบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ “ระยะนี้ซ่งเทียนเหิงคอยขัดแข้งขัดขาข้าในราชสำนัก เขาใช้เจ้าให้มาสร้างความปั่นป่วนในจวนของข้าใช่หรือไม่” “หม่อมฉันมาตามคำเชิญพระชายา ไม่เกี่ยวอะไรกับสามี ขอท่านอ๋องอย่าได้ลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง หน้าที่ภรรยาคือดูแลเรื่องราวภายในจวน ส่วนนอกจวนสามีไปมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ใดไม่ใช่เรื่องของหม่อมฉัน” หลิวหมิงหย่วนค่อย ๆ แย้มรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา จากนั้นเอ่ยวาจาที่ทำให้อู๋ซั่วหยางแทบกระอักเลือดออกมา “อีกอย่างสามีหม่อมฉันไม่ใช่คนจำพวกแสวงหาผลประโยชน์จากอิสตรี คิดเล่นงานใครย่อมลงมือทำด้วยตนเอง ไม่เกาะชายกระโปรงสตรีให้ต้องเสื่อมเสียศักดิ์ศรี” ใบหน้าอู๋ซั่วหยางเขียวคล้ำ ดวงตาสีนิลมีเปลวเพลิงแห่งโทสะลุกโชติช่วง เขาใช้ประโยชน์จากสตรีแล้วอย่างไร อย่างน้อยนางก็เป็นข้อยกเว้นสำหรับเขา เสียงหัวเราะเยาะหยันที่มิอาจ