บททั้งหมดของ Not Love | ไม่รัก(อย่ากั๊ก!!!): บทที่ 151 - บทที่ 160

"เธอเลิกทำร้ายฉันสักที แค่นี้ฉันก็เจ็บจะตายแล้วพลับพลึง" ผมบอกพลับพลึงออกไป แต่ยิ่งผมพูดเธอก็ยิ่งกอดรัดร่างผมไว้แน่นกว่าเดิม "ฮึก..." เธอทำได้เพียงสะอื้นออกมาเบาๆแล้วกดจูบลงบนเส้นผมของผมไม่ยอมหยุด ยิ่งเธอทำแบบนี้ ผมก็ยิ่งตัดใจลำบาก เธอไม่เคยแอบชอบใคร เธอคงไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหนที่จะตัดใจจากคน

ผมไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของมันมากนักหรอก ตอนนี้มันกำลังไปพักผ่อนกับเคทที่ต่างจังหวัด แล้วผมก็ไม่ได้โทรไปหามันด้วย เป็นมันเองที่โทรมาหาผม มันถามว่าเป็นฝีมือผมใช่มั้ยที่ทำให้ไอ้ตอมเป็นแบบนั้น ซึ่งผมไม่มีอะไรที่ต้องโกหก ผมเลยตอบออกไปว่าใช่ "ไงมึง เรียกกูออกมามีไรวะ?" ระหว่างที่ผมกำลังเก็บมือถือลงก

'มึงแอบถ่ายไว้ทำไมเยอะนักวะ' 'กูแค่อยากจัดการเรื่องของไอ้โอ๊ตให้จบ ก็เท่านั้น' นึกย้อนหลับไปถึงบทสนทนาระหว่างผมกับไอ้เต ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าไอ้เตมันเกียดไอ้โอ๊ต เพราะตอนที่พวกเราอยู่รวมกันมันไม่เคยแสดงอาการแบบนี้ออกมาให้เห็นเลย ผมเพิ่งจะรู้เมื่อสักพักเนี่ยแหละ ว่าทำไมไอ้เตมันถึงเกลียดไอ้โอ๊

"เห้ย ไอ้ห่าตอม เป็นห่าไรของมึงวะ? ไอ้นี่หนิ นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป รอกูด้วย" สิ้นเสียงของเพื่อนอะตอม ฉันก็มองตามคนสองคนนั้นเดินหายไปจนลับสายตา จากนั้นก็ก้มลงเก็บหนังสือที่ทำหลุดมือไปเมื่อครู่พร้อมกับรีบกดล็อกประตู เก็บหนังสือเสร็จก็เอาตัวเองเข้ามาในรถให้เร็วที่สุด ก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมา

"โกหก ถ้าทำงานแล้วทำไมต้องปิดเครื่องด้วย ตาลโทรหาอุ่นไม่ติดทั้งคืนเลย" เธอยังคงโวยวายแล้วพยายามสังเกตบางอย่างในตัวผมไปด้วย "ก็อุ่นบอกว่าอุ่นทำงานไงตาล พูดไม่รู้เรื่องหรือไง?ทำงานมันต้องใช้สมาธิ แล้วตาลส่งข้อความไปกวนอุ่นทั้งคืน คิดว่าอุ่นจะเอาสมาธิที่ไหนไปทำงานห๊ะ!" ผมเริ่มหงุดหงิดเมื่อได้ยินเสียง