บททั้งหมดของ Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG): บทที่ 21 - บทที่ 30

Nang buong lakas na itulak ni Melissa ang matipunong dibdib ng Alkalde, tila tuluyang tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Mayor Paulo Santillanes.Ang mga malamig na kamay ni Melissa na nakadikit sa kanyang dibdib, ang matinding panginginig ng mga daliri nito, at ang nakakapanindig-balahibong takot sa mapupungay nitong mga mata—bawat detalye ay parang mga matatalim na kutsilyo na sabay-sabay na ibinaon sa kanyang puso.Tatlong taon. Tatlong taon siyang nabuhay sa dilim, naging isang halimaw, at nagdarasal sa lahat ng santo at demonyo na maibalik lang ang babaeng ito sa kanyang mga bisig. At ngayong nandito na ito, yakap-yakap na niya, mainit, at humihinga... itinutulak siya nito palayo, nandidiri at natatakot na tila siya ang pinakamasamang tao sa mundo."A-Aria..." basag at nanginginig ang boses ni Paulo, ang kanyang malalaking kamay ay nananatiling nakabitin sa hangin, pilit na inaabot ang dalaga. "Ako 'to... Aria, ako 'to. Ang lalaking nangakong pakakasalan ka. Ang lalaking magbibigay

Matinding init ang bumabalot sa construction site ng Nueva Esperanza. Puno ng alikabok ang hangin, sabay sa maingay na ugong ng mga cement mixer at pagpukpok ng mga martilyo. Sa gitna ng abalang eksena ay nakatayo si Engr. Enzo Navarro, suot ang kanyang puting *hard hat* at asul na *polo shirt* na basang-basa na ng pawis.Tinitingnan niya ang *blueprint* ng malaking tulay na nagdudugtong sa kabilang bayan. Ito ang pinakamalaking proyekto ng kanyang kumpanya. Limang daang manggagawa ang umaasa sa kanya para sa kanilang pang-araw-araw na kakainin. Bilang isang *head engineer*, ibinuhos ni Enzo ang lahat ng kanyang galing at oras para masigurong matibay at ligtas ang tulay na ito.Ngunit ang maayos na takbo ng araw ay biglang nagulo."Engr. Enzo! Sir!"Nilingon ni Enzo ang tumatakbong pigura ng kanyang *foreman* at *project manager* na si Art. Namumutla ito at halatang nag-panic, hawak-hawak ang isang *tablet* at ilang mga papel."Ano'ng problema, Art? May aksidente ba sa site?" mabilis

Kasing-lamig ng yelo ang buong opisina.Napakalaki nito at napakadilim. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang sikat ng araw na pilit na pumapasok mula sa malalaking floor to ceiling glass windows sa likuran ng isang malapad at itim na mesa. At sa harap ng bintanang iyon, nakatayo ang Alkalde.Nakatalikod si Mayor Paulo Santillanes, nakapamulsa, at tahimik na pinagmamasdan ang buong siyudad ng Nueva Esperanza mula sa itaas. Ang kanyang malalapad na balikat at perpektong tindig ay naglalabas ng isang nakakakilabot na kapangyarihan."Inaasahan kong mas maaga kang darating," malamig, mababa, at baritonong panimula ni Paulo. Hindi man lang siya lumingon. "Medyo natagalan ka yata sa pakikipag-usap sa walang-kwentang inhinyero sa kalye."Kumulo ang dugo ni Melissa. Ang kayabangan sa boses ng lalaking ito ay halos hindi niya masikmura. Ganoon na lamang ba kadali sa kanya ang manira ng buhay ng iba?"Wala kang kwentang tao!" galit na bulyaw ni Melissa, ang boses niya ay pumailanlang sa tahi

Nakatayo si Melissa sa gitna ng malawak at malamig na sala ng penthouse, mahigpit na yakap-yakap ang kanyang lumang bag. Ang bawat hakbang ni Mayor Paulo Santillanes palapit sa kanya ay tila paghigpit ng isang hindi nakikitang lubid sa kanyang leeg.Nakasuot lamang ito ng itim na silk bathrobe na nakabukas ang itaas na bahagi, nagpapakita ng matigas at matipunong dibdib nito na umaangat-baba sa bawat mabigat nitong paghinga. Ang mga mata ng Alkalde, na kasing itim ng gabi, ay nakatitig sa kanya nang may matinding pagkagutom at pagka-uhaw. Parang isang maninila na matagal na nag-abang sa kanyang biktima at ngayon ay handa na itong lapain nang buo.Lumunok si Melissa. Pilit niyang pinatatag ang kanyang nanginginig na mga tuhod. Nandito siya para magtrabaho at iligtas ang kanyang pamilya. Kailangan niyang magpakatatag."Saan po ang kwarto ng mga katulong, Mayor?" pilit na pinormal ni Melissa ang kanyang boses, pilit iniiwas ang tingin sa nakalantad na dibdib ng binata. "Gusto ko na po sa

Malamig ang hangin na nagmumula sa aircon ng master bedroom, ngunit pakiramdam ni Melissa ay nasa gitna siya ng isang nagbabagang pugon.Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Ang unang sumalubong sa kanyang paningin ay ang malapad at matipunong dibdib ni Mayor Paulo Santillanes. Nakakulong pa rin siya sa mahigpit na yakap ng Alkalde, ang malaking braso nito ay nakapulupot sa kanyang bewang na tila isang kadenang bakal. Naririnig niya ang malalim at kalmadong paghinga nito habang mahimbing na natutulog.Biglang bumalik sa isip ni Melissa ang mga nangyari kagabi. Ang maiinit na halik. Ang mabibigat na haplos. At ang pinakanakakahiyang bahagi, ang pagtugon ng sarili niyang katawan sa bawat hawak ng lalaking ito. Namula ang buong mukha ni Melissa hanggang sa kanyang mga tainga. Gusto niyang lamunin siya ng lupa sa sobrang hiya. Paano niya nagawang bumigay nang ganoon kabilis? Bakit hindi siya nakaramdam ng pandidiri kahit pa alam ng isip niya na isa itong malupit na tao na sum