All Chapters of My Wife's Secret Son: Chapter 171 - Chapter 180

AltheaNanlalamig pa rin yung kamay ko kahit ilang minuto na ang lumipas matapos maputol yung tawag.Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na hawak yung phone.James.Narinig ko ulit boses niya.At isang tawag lang—parang gumuho lahat ng pilit kong binuo sa sarili ko sa nakaraang limang buwan.“Sweetheart?”Napalingon ako kay Tita Lucia na nakatayo sa may pinto.Concerned yung mga mata niya.“Are you okay?”Mabilis kong pinunasan yung luha sa mukha ko bago pilit ngumiti.“Yeah.”Pero halata namang hindi.Dahan-dahan siyang lumapit bago umupo sa tabi ko.“It was him?”Hindi ako agad nakasagot.Kasi kahit ngayon—ramdam ko pa rin yung bigat ng boses ni James sa dibdib ko.Yung “I love you.”First time niya iyong sinabi nang diretsahan.At mas nakakainis dahil—iyon lang yata yung matagal ko nang gustong marinig mula sa kanya.Mahina akong tumango.Napabuntong-hininga si Tita Lucia.“And?”Napatawa ako nang mahina.Broken.“Mas lalo lang akong naguguluhan.”Tahimik

AltheaTahimik lang akong nakaupo sa rocking chair habang mahina kong hinihimas ang likod ng anak ko.Ramil.Mahimbing siyang natutulog sa dibdib ko habang balot ng makapal na kumot.At hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na nandito na siya.My son.Anak namin ni James.Napabuntong-hininga ako nang mahina habang pinagmamasdan yung maliit niyang mukha.Matangos na ilong.Makapal na pilikmata.At kahit bagong silang pa lang—sobrang hawig na niya sa ama niya.Biglang may kung anong kumirot sa dibdib ko.Damn.“Hindi ka na naman natutulog.”Napalingon ako agad nang marinig ko yung boses ni Tita Lucia mula sa may pinto.May hawak siyang mug ng mainit na tsaa habang nakangiti nang mahina.Napatawa ako nang pagod.“Trying.”Dahan-dahan siyang lumapit bago inilapag yung tsaa sa maliit na mesa sa tabi ko.Pagkatapos, saglit niyang tiningnan si Ramil.At agad lumambot yung expression niya.“He’s beautiful.”Mahina akong ngumiti habang hinahaplos yung maliit nitong kamay.“He is.”Ta

Althea2 years.Masyadong mabilis. Masyadong mabagal. Parang dalawang taon na dumaan na hindi ko man lang namalayan nang buo.Tahimik akong nakatayo sa harap ng salamin habang inaayos yung coat ko. Malamig pa rin sa labas, pero sanay na ako. Mas sanay kaysa dati. Hindi na siya yung lamig na nakakapanghina—yung lamig na tinatanggap mo na lang kasi wala ka nang choice.Sa likod ko, maririnig ko si Ramil na tumatawa habang karga siya ni Tita Lucia sa sala.“Careful, sweetheart,” mahinang sabi ni Tita Lucia habang pinupunasan yung kamay ni Ramil. “Ayaw mo ba mag-stay kay Lola?”“Lola!” tawa ni Ramil, sabay yakap sa kanya nang mahigpit.Napapikit ako sandali.Ang laki na niya.Two years old.Mas malinaw na yung mga mata niya ngayon. Mas expressive. Mas buhay.At kahit pilit kong iwasan—mas malinaw din yung hawig niya kay James.Yung paraan ng pagtitig niya kapag may gusto siya.Yung konting pagkakunot ng noo kapag nagtataka.Minsan kahit yung pag-iling niya kapag ayaw niya.Parang bawat ga

AltheaTahimik lang ako habang nakaupo sa loob ng sasakyan ni James.Hindi ko alam kung ilang minuto na kaming bumiyahe mula sa office niya pero hanggang ngayon—hindi pa rin bumabagal yung tibok ng puso ko.Pakiramdam ko sasabog dibdib ko anumang oras.Sa tabi ko, tahimik lang si James habang mahigpit yung hawak niya sa manibela. Diretso lang yung tingin niya sa daan pero kita ko yung tension sa panga niya.Parang isang maling galaw ko lang—babagsak ulit siya.At iyon yung mas nagpapahirap sa’kin.Kasi hindi niya alam.Hindi niya alam na habang pilit niya akong binabalik sa buhay niya—may batang naghihintay sa’kin sa Canada.May batang anak niya.Napapikit ako sandali habang palihim na napahawak sa tiyan ko.Automatic.Habit.At doon ako lalo nilamon ng guilt.“Stop doing that.”Napamulat agad ako.Napalingon ako kay James.“Doing what?”Saglit siyang tumingin sa’kin bago bumalik ulit sa kalsada yung mata niya.“Thinking about running away again.”Biglang humigpit agad dibdib ko.G

AltheaHindi ako makatulog.Tahimik lang akong nakahiga sa kama habang nakatitig sa kisame ng condo ni James.Madilim ang buong kwarto maliban sa mahinang ilaw mula sa bedside lamp sa gilid ng kama. Tahimik ang paligid, tanging aircon lang at mabagal na paghinga niya ang naririnig ko.Katabi ko si James.Mahimbing ang tulog niya.Isang braso niya nakapulupot pa rin sa bewang ko na parang kahit sa pagtulog—takot pa rin siyang mawala ako. Hindi niya ako inangkin ngayon gabi dahil pagod daw ako sa biyahe. Iniisipnjiya lagi ang kapakanan ko. Biglang humigpit agad yung dibdib ko.God.Hindi ko na alam kung paano ko haharapin lahat ng ito.Dahan-dahan akong napalingon sa kanya.Mas malinaw ko siyang nakikita ngayon sa mahinang ilaw.Mas mature na yung mukha niya.Mas halata yung pagod sa mga mata kahit nakapikit siya.Parang mas maraming gabi na hindi siya nakatulog nang maayos.At kahit natutulog siya ngayon—ramdam ko pa rin yung bigat na ilang taon niyang dinala.Dahil sa’kin.Dahil sa