Semua Bab ข้อห้าม: พันธนาการและบาป - ความใคร่: Bab 21 - Bab 30

โรงแรมเป็นสิ่งก่อสร้างเก่าแก่และเรียบง่ายในย่านประวัติศาสตร์ หน้าตึกทำด้วยหินและมีประตูหมุนสีทองเหลือง ไม่มีอะไรเหมือนกับความโอ่อ่าของกระจกและเหล็กกล้าของ Mirage เป็นสถานที่สำหรับเรื่องราวที่ไม่ควรถูกมองเห็น สำหรับข้อตกลงที่ไม่สามารถลงนามได้ และสำหรับชีวิตที่ดำเนินอยู่ในช่องว่างระหว่างสิ่งต่างๆ ห้องสวีทที่ชั้นบนสุดเป็นอีกโลกหนึ่ง เพดานสูงประดับด้วย cornice ปูนปลาสเตอร์ มู่ลี่หนักปิดกั้นเมืองด้านนอก ความเงียบหนาทึบจนดูดซับแม้แต่เสียงหายใจของตัวเอง ที่กลางห้องมีเตียงขนาดใหญ่ปูด้วยผ้าปูที่นอน cotton อียิปต์ ทางขวามือเป็นเตาผิงหินอ่อนที่ไฟเล็กๆ กำลังลุกไหม้ สาดเงาเต้นระบำบนผนังลาร่ายืนอยู่หน้าหมู่เตาผิง สวมเพียงเสื้อคลุม satin สีขาวที่โรงแรมจัดให้ให้ เท้าเปลือยจมลงในพรมเปอร์เซีย เธอไม่สั่น ไม่มีอาการสั่นอีกต่อไป มีเพียงความสงบลึกซึ้ง ความคาดหวังที่เคร่งขรึม เหมือนนักบวชหญิงที่กำลังจะกล่าวคำปฏิญาณ ความกังวลจากการค้นพบ ความกลัวต่ออันตราย การต่อสู้ภายในใจ — ทั้งหมดล้วนถูกเผาไหม้ไปในกองไฟของหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เหลือไว้เพียงความแน่นอนที่เปลือยเปล่าและไม่อาจปฏิเสธได้คาลเลบเดินเข้ามาจากห้องด้

ห้องประชุมชั้นสิบ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ห้องประชุมคณะกรรมการ" เป็นห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเตี้ยๆ ไม่มีหน้าต่าง อากาศภายในห้องถูกกรองและหมุนเวียนจนปราศจากเชื้อโรค โต๊ะยาวขัดเงาสีดำสนิทราวกับทะเลสาบหินออบซิเดียนตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง รอบๆ โต๊ะมีเก้าอี้หนังสีดำสิบสองตัว แต่ละตัวดูสง่างามกว่าตัวก่อนหน้า ที่หัวโต๊ะเป็นเก้าอี้ของประธานบริษัท ว่างเปล่า ทางด้านขวาของเขาคือคาเล็บ ทางด้านซ้ายคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ชายผู้สวมแว่นตาขอบบางติดกระดุมลารา นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวที่วางชิดผนัง ข้างๆ นักศึกษาฝึกงานฝ่ายกฎหมายที่กำลังพิมพ์งานบนแล็ปท็อปอย่างเร่งรีบ เธอไม่ใช่ผู้เข้าร่วมการประชุม เธอเป็นเพียง "แหล่งข้อมูล" หรือ "ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค" จากฝ่ายการตลาด ที่คอยให้ข้อมูลเฉพาะหากได้รับการร้องขอ เสื้อเบลเซอร์สีเทาเข้มและกระโปรงสีดำของเธอเปรียบเสมือนเกราะป้องกัน ใต้ปกเสื้อผ้าซาตินสูง สร้อยคอแพลทินัมเส้นเล็กๆ ของเธอให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกกับผิวตลอดเวลา เป็นความลับที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางความเคร่งขรึมเพชรสีดำนั้นหนักอึ้ง ไม่ใช่ทางกายภาพ แต่ทางจิตใจ มันเป็นเหมือนสัญญาณภายในที่คอยเตือนเธอว่าเธอเป็นใครใน

ฝนกลับมาอีกครั้ง กระหน่ำใส่หน้าต่างห้องทำงานของคาลเล็บอย่างไม่หยุดหย่อน ภายในห้องนั้น โลกภายนอกเงียบสงบและอบอุ่นไปด้วยแสงสว่าง ลาร่านั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขนใกล้หน้าต่าง ซึ่งในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่จุดสังเกตการณ์อีกต่อไป แต่กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอ หนังสือเกี่ยวกับกลยุทธ์การตลาดวางเปิดอยู่บนตักของเธอ แต่สายตาของเธอกลับจ้องมองสายฝนที่ไหลลงมาตามกระจก ทำให้เมืองกลายเป็นแสงสีทองและสีเงินเป็นหย่อมๆคาลเล็บทำงานอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงจากโคมไฟส่องสว่างแขนของเขา ขณะที่นิ้วของเขากำลังพิมพ์อยู่บนแป้นพิมพ์อย่างเงียบๆ สร้อยคอของเขาวางอยู่บนผิวของลาร่าอย่างเบามือและมั่นคง เป็นเหมือนจุดยึดเหนี่ยวทางกายภาพในความสงบสุขที่พวกเขาค้นพบ มันเป็นภาพของความใกล้ชิดที่แปลกประหลาดและลึกซึ้ง ผู้ล่าและสิ่งที่เขาสร้างขึ้นกำลังพักผ่อน แบ่งปันอาณาเขตโดยไม่ต้องใช้คำพูดหรือท่าทางแสดงอำนาจความเงียบสงบถูกทำลายลง ไม่ใช่ด้วยเสียงฝน แต่ด้วยเสียงแปลกๆ ที่ดังไม่หยุด: เสียงหึ่งๆ เบาๆ จากเครื่องอินเตอร์คอมที่แผนกต้อนรับชั้นสิบ ซึ่งคาลเล็บตั้งไว้ในห้องทำงานของเขาด้วยเสียงเบาที่สุด ปกติแล้วเขาจะเม

ระเบียงชั้นสิบเป็นแท่งคอนกรีตแคบๆ ที่ยื่นออกไปเหนือเหวเบื้องล่างของเมือง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงราวระเบียงเย็นเฉียบและทัศนียภาพที่ไร้สิ่งกีดขวาง ลมยามค่ำคืนพัดแรงและต่อเนื่องราวกับแม่น้ำที่มองไม่เห็น พยายามจะดูดเอาความอบอุ่นจากร่างกายและลมหายใจจากปอดของเธอ ลาร่าเอนตัวพิงราวระเบียง มือทั้งสองข้างจับขอบที่เย็นเฉียบ ไม่ใช่เพราะกลัวตก แต่เพื่อยึดตัวเองไว้กับสิ่งมั่นคงเพียงสิ่งเดียว สร้อยคอยังคงอยู่บนคอของเธอ เธอยังไม่ได้ถอดมันออก มันเป็นน้ำหนักที่ไร้ค่า เป็นสิ่งประดิษฐ์จากอารยธรรมที่สาบสูญไปแล้วที่เธอยังไม่มีความกล้าที่จะทิ้งสามวัน สามวันนับตั้งแต่เธอออกจากห้องทำงานของเขา สามวันแห่งความเงียบงันโดยสิ้นเชิง ไม่มีคำตำหนิ ไม่มีหมายเรียก ไม่มีคำขอ "วิเคราะห์รายงาน" มันเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยประสบมา แย่กว่าความอับอายหรือคำสั่งใดๆ มันคือเสียงของโลกที่พวกเขาสร้างขึ้นกำลังพังทลายลงอย่างเงียบๆ เธอไปทำงาน เธอปฏิบัติหน้าที่ของเธอด้วยประสิทธิภาพราวกับหุ่นยนต์ เธอยิ้มให้คลาร่าและติอาโก้ เธอเข้าร่วมประชุม และทุกช่วงเวลาที่ผ่านไป เธอรู้สึกถึงหลุมดำแห่งการจากไปของเขา การขาดสายตาท

หนึ่งปีเป็นวัฏจักรที่สมบูรณ์ในโลกธุรกิจ เป็นเวลามากพอที่แผนกลยุทธ์จะเริ่มเห็นผลหรือล้มเหลว เป็นเวลาสำหรับการเลื่อนตำแหน่ง การปลดออก การปรับเปลี่ยนอำนาจอย่างเงียบๆ ในทางเดิน สำหรับลารา ซิลวา หนึ่งปีคือเวลาที่เธอต้องการเพื่อเรียนรู้ที่จะหายใจเอาอากาศที่แตกต่างออกไป เธอยังคงทำงานที่มิราจ แต่ชั้นเจ็ดนั้นเป็นเหมือนทิวทัศน์ที่เธอได้มองเห็นจากมุมมองใหม่ การเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการอาวุโสฝ่ายกลยุทธ์แบรนด์ไม่ใช่ของขวัญหรือความสำเร็จของเธอเพียงคนเดียว มันเป็นการเดินหมากที่ซับซ้อนราวกับหมากรุก โดยมีตัวหมากที่เธอเองก็มีส่วนช่วยในการเคลื่อนไหว ด้วยอิทธิพลที่ซ่อนเร้นจากเบื้องบน แต่ตอนนี้มันไม่รู้สึกเหมือนเป็นการควบคุมอีกต่อไปแล้ว แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นลมที่พัดอยู่ด้านหลังอย่างเป็นใจ ห้องทำงานใหม่ของเธอเล็ก มีหน้าต่างมองเห็นด้านหลังของอาคารอื่นๆ แต่เป็นของเธอ ในนั้นไม่มีเงาของคาลเลบ มีหนังสือของเธอ ต้นไม้ที่ยังคงยืนหยัดอย่างดื้อรั้น และความสงบสุขที่รู้ว่าทุกการตัดสินใจที่ทำในนั้น ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน ก็เป็นของเธอทั้งหมด ความสัมพันธ์กับคาเล็บดำรงอยู่ในพื้นที่ที่แปลกประหลาดและละเอียดอ่อน ดินแดนท