All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 221 - Chapter 230

POV: ElizzaBago ko pa man gawin ang enggrandeng planong ito, ilang buwan na ang nakakaraan, may ginawa muna akong maliit na paglilinis. Ginulpi ko lang naman nang husto ang mga walang-kwentang kaibigan ni Lionel. Nalaman ko kasi mula kay Jeremiah na kung ano-anong dumi ang lumalabas sa mga bibig nila. Minumura nila ako at sinasabihang malandi. Ang kakapal ng mukha, pati daw si Kuya Jeremiah ay pinapaikot ko! Kaya naman, hindi ako nag-atubili. Inutusan ko si Jeremiah na tanggalan ng dila ang mga taong nagmura at sumira sa pangalan ko.At siyempre, hindi naman ako nagkamali sa hinala ko. Si Dahlia at si Marcus lang naman ang may lakas ng loob na gumawa ng ganoong kagaguhan. Ngayon, tikom ang mga bibig nila. Masayang-masaya ako dahil sa wakas ay nakaganti na ako sa kanila. Akala siguro ng mga taong iyon, basta-basta na lang nila akong pwedeng apihin at apakan. Hindi nila alam kung sino ang kinalaban nila.Matapos kong maayos ang problemang iyon, nakipag-usap kami ni Lolo George sa mga m

Sa wakas, pagkatapos ng mahaba at mabagal na paglalakad, nakarating din kami ni Lolo George sa harapan ni Lionel. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa excitement sa susunod na mangyayari. Bago ko harapin ang aking iyaking groom, humarap muna ako sa kanyang mga magulang. Ngumiti ako nang matamis at nagmano sa kanila bilang tanda ng paggalang. Subalit ang lalaking pakakasalan ko—si Lionel—ay tila ba tuluyang nawala sa kanyang sarili. Ang kanyang mga mata ay tulala, namumula, at basang-basa ng luha. Parang lumulutang ang kanyang kaluluwa sa ibang planeta at hindi niya alam kung bakit siya nakatayo sa unahan ng simbahan.Dahil oras na para ibigay ako ng aking pamilya, dahan-dahang inilahad ni Lolo George ang kanyang kamay. Ang layunin ni Lolo ay kunin ang kamay ni Lionel upang doon ilagay ang kamay ko, tulad ng tradisyon sa bawat kasal.Subalit ang tarantadong lalaking ito, sa halip na kunin ang kamay ko, ay biglang nakipag-shake hands kay Lolo! Nak

Dito ay tuluyan nang nabasag ang aking boses. Ang aking mga kamay na humahawak sa mikropono ay nagsimulang manginig sa tindi ng emosyon na umaapaw sa aking dibdib. Ang lahat ng nakaraang hirap, ang mga araw ng pangungulila, at ang takot na baka hindi kami magkaayos ay biglang naglaho upang mapalitan ng purong pagmamahal."Lionel... gusto ko lang malaman mo, na mula noon, hanggang sa sandaling ito, at hanggang sa huling hininga ng aking buhay, ikaw lang ang lalaking minamahal at mamahalin ko," pagpapatuloy ko habang pilit kong pinatatag ang aking tinig. "Siyempre, iba ang pagmamahal ko kay Lolo George at kay Jeremiah, ngunit ang pag-ibig ko sa iyo ay ang natatanging uri ng pag-ibig na nagbibigay sa akin ng lakas at dahilan para gumising at ngumiti araw-araw. Kaya pakiusap ko sa iyo, aking mahal... huwag mo na akong sasaktan muli. Huwag mo na akong paiiyakin sa lungkot."Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga matang patuloy na binabaha ng luha. "Simula sa araw na ito, ibinibigay ko sa

"You may now, kiss your bride..." malumanay at nakangiting anunsiyo ng pari sa buong kapilya.Kasabay ng mga salitang iyon ang muling paghinto ng tibok ng aking puso, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa labis na kapanatagan. Dahan-dahang itinaas ni Lionel ang aking manipis na belo. Ang kanyang mga kamay, bagamat nanginginig pa rin nang kaunti dahil sa natitirang emosyon ng kanyang wedding vows, ay napakalambot na humawak sa magkabila kong pisngi. Ang kanyang mga matang mapula sa kaiiyak ay nakatitig sa akin nang may malalim na pagmamahal.Ngunit sa halip na halikan agad ako sa mga labi, idinampi muna niya nang marahan ang kanyang noo sa aking noo. Ramdam ko ang mainit niyang hininga at ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib. Sa posisyong iyon, tila ba nagkaroon kami ng sariling mundo, malayo sa ingay ng mga bisita at sa liwanag ng mga kamera. "I love you... Eli... I'm so sorry for everything," pabulong niyang sabi, sapat lang para marinig ko. "Pangako sa iyo, simula sa araw na ito,

POV: LeilaMagkatabi kaming umiiyak ni Chantal habang pinapanood ang masayang pagtatapos ng kasal nina Doktora Eli at Lionel.Hindi ko akalaing magiging emosyonal ako nang ganito. Hindi naman ako mahilig sa mga romantikong eksena, pero iba ang dating ng araw na iyon. Kitang-kita kung gaano kamahal ni Lionel si Eli. Para silang mga karakter sa nobela na sa wakas ay nakarating sa masayang wakas matapos pagdaanan ang lahat ng pagsubok.Napasinghot ako habang pinupunasan ang luha sa gilid ng aking mga mata."Grabe..." bulong ni Chantal. "Nakakaiyak.""Tama ka," sagot ko. "Pero kapag may nakakita sa atin, iisipin nilang tayo ang ikinakasal."Natawa siya sa pagitan ng kanyang paghikbi.Matapos ang seremonya, nagtungo ang lahat sa engrandeng reception.Napakaganda ng lugar.Nagniningning ang mga kristal na ilaw sa kisame. Ang mga bulaklak ay nakapalamuti sa bawat sulok. Para akong napunta sa isang kastilyong madalas ko lamang makita sa mga pelikula.Habang abala ang lahat sa pakikipagkuwentu