ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Under the Mayor's Command / บทที่ 31 - บทที่ 40

บททั้งหมดของ Under the Mayor's Command: บทที่ 31 - บทที่ 40

89

Chapter Thirty

Chapter ThirtyAlas-singko pa lang ng umaga ay gising na ang buong karinderya. Ngunit para sa akin, hindi ako kailanman nakatulog. Ang bawat minutong lumipas sa kadiliman ay tila bawat patak ng asido sa aking sistema. Ang takot ay hindi na lamang isang emosyon, ito ay naging pisikal na bigat na nagpapahina sa aking mga tuhod at nagpapatuyo sa aking lalamunan."Rose! 'Yung kurtina sa may bintana, labhan mo uli! May mantsa pa ng sebo!" sigaw ni Aling Belen. Mukhang mas kabado pa siya kaysa sa amin dahil sa prestihiyo ng mga bisitang darating. "Saling, 'yung mga bulalo, siguraduhin mong malambot na bago mag-tanghalian! Ayokong mapahiya sa Mayor!""Opo, Aling Belen!" sagot ni Saling, sabay sulyap sa akin. Lumapit siya at bumulong, "Rose, huminahon ka. Nanginginig pati 'yung hawak mong baso. Baka mabitawan mo 'yan, masigawan ka na naman.""Sinusubukan ko, Ate... sinusubukan ko," pabulong kong sagot.Kumuha ako ng uling at sadyang pinahiran ang aking noo at pisngi. Itinali ko ang aking buho
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-One

Chapter Thirty-OneHindi ako makahinga nang maayos. Ang bawat singasing ng takure at ang talsik ng mantika sa kawali ay tila ba tunog ng mga kadenang unt-unting humihigpit sa aking leeg. Nakasubsob pa rin ako sa lababo, hinahayaan ang tubig na umagos sa aking mga kamay na hinawakan niya kanina. Pakiramdam ko, kahit anong sabon ang gamitin ko, hindi na maaalis ang lamig na iniwan ng kaniyang balat."Rose! 'Yung tubig! Ano ba, hihimatayin ka na ba riyan?!" sita sa akin ni Aling Belen habang pasok-labas siya sa kusina, bitbit ang mga tray ng pagkain. "Nakahanda na ba ang malamig na tubig ni Mayor? Bilisan mo, baka mainip 'yun!""O-opo, heto na po," panginginig kong sagot.Kumuha ako ng isang basong kristal, ang pinakamalinis na baso na itinatago ni Aling Belen para sa mga espesyal na bisita. Nilagyan ko ito ng maraming yelo hanggang sa lumamig ang gilid ng baso. Habang hawak ko ito, naramdaman ko ang hapdi ng mga paltos ko. Naalala ko ang tingin niya sa mga sugat na ito. Titig na walang
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Two

Chapter Thirty-TwoKinabukasan, akala ko ay katapusan na. Akala ko ay may mga pulis o armadong lalaki na bubulasok sa pinto para kaladkarin ako pabalik sa Maynila. Pero lumipas ang alas-otso, alas-nuwebe, at alas-diyes... walang dumating na sundo.Ang tanging nandoon ay ang itim na sasakyan sa tapat ng highway. Nakaparada pa rin, tahimik, at nagmamasid."Rose! 'Yung lababo, bilisan mo! Malapit na ang tanghalian!" sigaw ni Aling Belen. Mukhang nakalimutan na niya ang kaba kahapon dahil sa laking kinita niya. "At ayusin mo 'yung suot mo, baka dumaan uli ang Mayor. Sayang ang grasya kung madungis ka!”"O-opo," pabulong kong sagot.Eksaktong alas-dose, tila ba may sariling relo ang tadhana. Ang pamilyar na tunog ng marangyang makina ay huminto muli sa harap ng karinderya. Pakiramdam ko ay tumigil ang pagdaloy ng dugo sa buong katawan ko.Bumaba si Alexander. Katulad kahapon, blangko ang kaniyang mukha. Nakasuot siya ng itim na polo shirt na hapit sa kaniyang katawan, mukhang mas pormal at
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Three

Chapter Thirty-ThreeAng amoy ng karinderya ay naging bahagi na ng aking pagkatao, isang halong amoy ng sunog na uling, patis, at ang malansang tubig mula sa lababo. Ito ang amoy ng aking kalayaan, gaano man ito kabaho o kapait.Ngunit sa tuwing darating ang alas-dose ng tanghali, ang lahat ng amoy na iyon ay tila ba naglalaho at napapalitan ng isang pamilyar at nakakalunod na bango: ang amoy ng mamahaling sandalwood at ang presensya ng isang lalakeng hindi ko alam kung dapat ko bang katakutan o pagtakhan.Limang araw na ang nakalilipas simula noong unang beses siyang pumasok sa karinderya ni Aling Belen. Limang araw na tila ba isang mahabang panaginip na hindi ko magising-gising."Rose! 'Yung kape ni Mayor, siguraduhin mong hindi masyadong matamis! Alam mo namang ayaw niya ng mabulaklak na lasa!" sigaw ni Aling Belen mula sa counter. Halos magkandarapa ang matanda sa pag-aayos ng kaniyang buhok, tila ba isang dalagita na gustong magpasikat sa isang mataas na opisyal.Nanginginig ang
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Four

Chapter Thirty-FourAng pagpasok ng linggo ng kampanya ay tila ba pagbubukas ng mga pintuan ng impiyerno sa aming tahimik na kanto. Ang dating payapang kalsada sa tapat ng karinderya ni Aling Belen ay naging dagat ng mga taong nakasuot ng asul at ginto,mang mga kulay ng partido ni Alexander.Ang bawat sandali ay binabasag ng malalakas na jingle, ang tunog ng mga motor na humaharurot, at ang nakakabinging sigawan ng mga supporter na tila ba nakakita ng isang santo sa tuwing dadaan ang convoy ng mga Zaviere.Ngunit sa loob ng kusina, ang lahat ng ingay na iyon ay tila ba isang malayong echo."Rose! 'Yung mga lunch box para sa mga staff ng Mayor, tapos na ba?!" bulyaw ni Aling Belen. Ang mukha niya ay hulas na sa pawis, pero ang kaniyang mga mata ay kumikinang sa kumpas ng malaking perang kinikita namin ngayon. "Bilisan mo! Limampung order pa ang kailangang ilabas sa loob ng sampung minuto!""Heto na po, Aling Belen!" sagot ko habang mabilis na isinisilid ang kanin at ulam.Ang aking mga
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Five

Chapter Thirty-FiveAlas-kwatro pa lang ng madaling-araw ay gising na ako. Hindi dahil sa nakasanayang bulyaw ni Aling Belen, kundi dahil sa isang uri ng bigat sa dibdib na tila ba babala ng paparating na unos. Sa loob ng isang buwan, naging kanlungan ko ang amoy ng usok at ang hapdi ng pagod, ngunit ngayon, may kung anong presensya sa labas na hindi nagpapahinga, kaya hindi rin ako makatulog.Sumilip ako sa siwang ng bintana ng aming maliit na tulugan. Nandoon pa rin ang itim na SUV sa ilalim ng puno ng akasya, ang mga headlight nito ay tila mga matang nagmamasid sa dilim. Hindi sila umaalis. Para silang mga bantay-sarado sa isang presong hindi naman nakakulong sa rehas, kundi sa sarili niyang takot.Dahan-dahan akong lumabas at tumuloy sa kusina. Sa gitna ng kadiliman, nagsimula akong mag-ayos ng mga sangkap para sa pananghalian. Mas gusto ko ang ganitong oras, iyung tahimik, iyung ako lang at ang mga gawaing bahay na unt-unti nang nagiging sandigan ng aking katinuan. Habang nagbaba
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Six

Chapter Thirty-SixAng hapon sa Laguna ay tila ba nababalot ng kuryente. Mula sa loob ng mausok na kusina, dinig na dinig ko ang bawat salitang binibitawan ni Alexander sa plasa. Kahit hindi siya tumatakbo rito, dahil siya ang kilalang Mayor ng Maynila, ang kaniyang presensya bilang panauhing pandangal ay sapat na para magmistulang piyesta ang buong lalawigan.Hindi ko napigilan ang sarili ko. Dahan-dahan akong lumapit sa bintana ng kusina, pilit na sumisilip sa siwang ng luma at nangingitim na kahoy.Nakatayo siya sa gitna ng entablado. He looked breathtaking. Ang puting barong niya ay hapit sa kaniyang malalapad na balikat, nagniningning sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Mula sa malayo, kitang-kita ang talas ng kaniyang panga habang hawak ang mikropono."I am not here today to ask for your votes," panimula niya, ang boses ay umaalingawngaw nang may kakaibang awtoridad. "I am here because I believe that the growth of Manila should not be isolated. What happens in Laguna affects t
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Seven

Chapter Thirty-SevenHindi ako makahinga nang maayos. Ang espasyo sa pagitan naming dalawa ay tila ba nauubusan ng hangin, at ang tanging naririnig ko na lang ay ang malakas na kabog ng sarili kong dibdib na tila gustong kumawala sa aking ribcage. Nanatiling nakatitig si Alexander sa akin, naghihintay ng sagot, habang ang kaniyang mga kamay ay nakakulong pa rin sa magkabilang gilid ko sa ibabaw ng lamesa. Ang kaniyang anino ay bumabalot sa akin, nilalamon ang liwanag mula sa bumbilya ng kusina."Ano, Rosita? Wala ka bang sasabihin?" untag niya muli. Ang kaniyang boses ay mas lalong naging paos, isang baritono na nanginginig sa ilalim ng kaniyang kontroladong emosyon."Ma-maayos naman po, sir," nauutal kong sagot, pilit na iniiwas ang aking paningin sa kaniyang mga mata na tila ba nagniningas sa panunukso."Magaling po kayong magsalita. Kaya niyo pong paikutin ang mga tao sa palad niyo. Alam niyo kung anong sasabihin para makuha ang loob nila."Isang maikling tawa ang kumawala sa kaniy
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Eight

Chapter Thirty-EightAng umaga pagkatapos ng rally ay hindi naging payapa. Kahit wala si Alexander sa karinderya, ang kaniyang presensya ay tila ba nakaukit na sa bawat sulok ng gusaling ito. Sa labas, nanatili ang kaniyang mga tauhan, tila mga rebultong hindi natitinag ng init o ulan. Sa loob naman, ang bawat galaw ko ay binabantayan nina Aling Belen at Saling, na tila ba naghihintay ng susunod na kabanata ng isang telenobela."Rose, ayusin mo ang pag-aayos ng mga mesa. Darating daw ang ilang staff ng Mayor para sa tanghalian," paalala ni Aling Belen habang abala sa pagluluto. Ang kaniyang tono ay may halong kaba at excitement.Hindi ako sumagot. Patuloy lang ako sa pagpupunas ng mga mesa, pilit na iwinawaksi ang alaala ng kaniyang haplos kagabi. Ang kaniyang sulat, ang maliit na papel na may inisyal na A.Z. ay nasa loob pa rin ng bulsa ng aking apron. Isang lihim na tila ba nagbibigay ng kakaibang bigat sa aking bawat hakbang.Pagsapit ng alas-onse, huminto ang pamilyar na convoy sa
อ่านเพิ่มเติม

Chapter Thirty-Nine

Chapter Thirty-NineAng sumunod na umaga sa Laguna ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi ko nakasanayan. Wala ang pamilyar na tunog ng mga de-bakal na pinto ng SUV na nagsasara, at wala ang mabigat na presensya ng mga tauhan ni Alexander na tila mga aninong nakabantay sa bawat hininga ko.Dahan-dahan akong lumabas sa harap ng karinderya, bitbit ang walis tingting, pero napatigil ako sa gilid ng kalsada. Ang puno ng akasya kung saan laging nakaparada ang itim na sasakyan ay bakante na. Ang tanging naiwan ay ang mga marka ng gulong sa tuyong lupa at ang ilang piraso ng upos ng sigarilyo ng kaniyang mga bodyguard."Rose, napansin mo ba? Wala na ang mga asul at ginto sa labas," bungad ni Saling habang nag-uunat sa may pintuan. "Pati 'yung mga gwapong naka-barong na laging nagkakape rito at nagpapa-pogi, biglang naglaho na parang bula."Naramdaman ko ang biglang paglamig ng aking sikmura. Hindi ba dapat ay matuwa ako? Ito ang kalayaang ipinaglalaban ko, ang mawala ang mga matang
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234569
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status