All Chapters of A Woman's Pain: Chapter 11 - Chapter 15

PAGE ELEVEN "AKALA KO Senyorito hindi na kayo darating eh!" sambit ni Baldo."I'm sorry! Ang dami kasing bisita. Ang hirap makahanap ng timing para umalis," paliwanag naman ni Sevastian."O sige po! Sunduin ko na po 'yung dalawa!" paalam ni Baldo. Tumingin siya sa'kin. "—Sobrang ganda mo ngayon, Carmella!" nahihiyang papuri niya bago tuluyang umalis."Teka, nasa'n ang sasakyan mo?!" habol na sigaw ko sa kanya."He has the other car," sagot ni Sevastian.Sinundan ko ng tingin si Baldo at napansin kong naglalakad siya patungo sa isang puting CR-V. May kalayuan pala ang pinagparadahan niya kaya hindi ko agad nakita."Shall we?"Bumalik ang atensyon ko kay Sevastian nang magsalita siya ulit. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko habang ang isa naman niyang kamay ay bitbit ang backpack ko.Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng hawak na iyon—Parang biglang naging maayos ang lahat.Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at inalalayan akong sumakay. Ingat na ingat ako sa bawat galaw ko, l

CHAPTER 14 Her First Love HALOS ANIM NA BUWAN na rin ang nakakalipas simula nang magsimulang manligaw si Sevastian sa’kin. At sa loob ng anim na buwan na iyon, isang sikreto lang ang paulit-ulit kong ipinapakiusap sa kany Walang dapat makaalam. Ayokong maging sentro ng usapan sa buong Monte Carlos. Lalo na’t kilalang-kilala ang pamilya nila. Isa pa, alam kong sandaling malaman ng ibang babae na nililigawan ako ni Sevastian Monteverde, siguradong magkakaroon ako ng mga kaaway. At ayoko no’n. “Salamat po ulit, Mang Caloy!” nakangiti kong sabi habang inaabot ang bayad ko sa tricycle driver. “Wala ‘yon! Mag-ingat ka, Carmella!” paalam niya bago pinaandar ang tricycle. Pagpasok ko pa lang sa loob ng campus ay agad ko nang narinig ang isang pamilyar na boses. “Sabi ko naman sa’yo, pwede naman na ako ang maghatid-sundo sa’yo araw-araw.” Napalingon ako at agad na nakita si Sevastian na nakasandal sa kotse niya habang nakapamulsa. “Bawal nga, diba?” natatawa kong sagot.

PAGE FIFTEEN “TUTULOY NA PO AKO,” paalam ni Sevastian, bahagyang yumuko bilang paggalang.“Ah, s-sige! Salamat sa pagbisita, Sevastian,” tugon ni Nanay, may halong saya at pag-aalala sa boses.“Wala po ’yun. Ako nga po ang dapat magpasalamat dahil pinayagan n’yo po akong manligaw sa anak n’yo,” magalang niyang sagot.Ngumiti si Nanay at lumapit sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ni Sevastian, tila sinisiguro ang sinseridad nito.“Sana lang… huwag mong sasaktan ang anak namin. Alam kong magkaiba ang mundong ginagalawan n’yo, pero sana hindi ’yon maging hadlang sa inyo ni Carmella.”“Don’t worry po,” agad niyang sagot, puno ng kumpiyansa. “Hindi po gano’n ang parents ko. They don’t look at status. They like Carmella… especially my mom. She thinks Carmella is genuinely kind.”Napatingin siya sa akin habang sinasabi iyon—parang ako lang ang nakikita niya sa mundo.“Salamat, Sevastian,” ani Tatay.Tumango lang siya, may simpleng ngiti sa labi.“O siya, Carmella. Ihatid mo na siya sa gate,