All Chapters of แอบเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

“อ้อ โบราณว่าไว้ คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน” ย่าทวดพยักพเยิดว่าตามหลานสะใภ้ “สงสัยจะเป็นเรื่องจริงนะ ขนาดหนูนาอยู่ไกลถึงบ้านนาทองคำนี่ พ่อทศยังเอาตัวมาถวายให้ถึงที่เลย”“นั่นสิจ๊ะ”“ทุกคนพูดอะไรกันเนี่ย ทำไมอยู่ๆ พาเข้าเรื่องนี้ เนื้อคู่เนื้อคี่อะไรกัน หนูนาบอกให้พาไปรดน้ำมนต์แก้ซวยอยู่นะ!”“หนูนาไม่เชื่อเรื่องเนื้อคู่เหรอ”“เชื่อกับไม่เชื่อมันต่างกันตรงไหนจ๊ะ” นรีกานต์หันไปตอบพี่สาว “ยังไงพ่อก็ไม่ยอมให้หนูนามีแฟนเร็วนี้ๆ อยู่แล้ว”“แค่เชื่อ หนูนาก็มีสามีเป็นตัวเป็นตนได้แน่นอนจ้ะ”“ใช่! การมีความรักไม่ใช่เรื่องที่ผิด ถ้าหนูนารักใคร ก็บอกแม่เลย เดี๋ยวแม่จะวางแผนเลี่ยงไม่ให้พ่อรู้ก่อนเอง”‘พี่อยากเป็นคนพิเศษของหนูนา’จู่ๆ คำพูดของทศวรรษในวันนั้นก็ลอยเข้ามาในหัวแต่ชั่วครู่ต่อมา ภาพความชุลมุนวุ่นวายถ้าเธอพาเขามาเปิดตัวในฐานะคนรักก็ลอยตามมาโอย! แค่คิดยังน่ากลัวเลย!“นั่นน่ะสิ หนูนาชอบใครก็บอกพวกเราได้ พวกเราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน มีอะไรก็ปรึกษากันได้ รับรองว่าไม่มีใครเอาไปบอกพ่อแน่” กรองขวัญขยิบตาบอก“เอาเป็นว่าตอนนี้หนูนายังไม่มีใคร ถ้ามีแล้วจะมากระซิบบอกทุกคนนะจ๊ะ” เธอตอบอย่างแบ่งรับแบ่งส

การทดลองทำเมนูใหม่ในร้านไม่ใช่งานยาก เพราะเชฟกับเจ้าของร้านมีความคุ้นเคยแบบรุ่นพี่รุ่นน้องจากสถาบันเดียวกันอยู่แล้ว พอแขวนป้ายปิดร้านเรียบร้อย นรีกานต์ก็สั่งให้เชฟลงมือทำของว่างที่ถูกส่งเข้าประกวดเป็นเมนูใหม่ของร้านทันทีเริ่มจากบุษบาลุยสวน ยำบุษบากุ้งสด และอัญชันทอดกรอบ ซึ่งเป็นเมนูที่ทำง่าย เพียงแค่มีดอกไม้เท่านั้น เมนูขายดีในหมู่นักชิมคือบุษบาลุยสวน ที่เอาแป้งเปาะเปี๊ยะญวนมายัดไส้ด้วยดอกไม้และผักสด เข้ากันนักกับน้ำจิ้มสามรส คือ เผ็ด เปรี้ยว หวาน“เอาละ ถึงคราวของหวานแล้วค่ะ”เมื่อของว่างถูกฟาดเรียบ นรีกานต์จึงเริ่มทำขนมหวานที่ตนเป็นคนเสนอขนมอย่างแรกที่ทำคือลืมกลืนกุหลาบ เป็นการนำแป้งท้าวยายม่อมมาคลุกเคล้าน้ำลอยกุหลาบสดที่เตรียมไว้พอให้เหลว ใส่น้ำตาลเชื่อมตามในปริมาณที่ตวงไว้ จากนั้นค่อยเอาลงกระทะ ตั้งไฟกลาง กวนจนข้นแล้วปิดไฟ นำมาตักหยอดใส่ถ้วยใสใบเล็ก โดยเหลือพื้นที่ไว้หนึ่งส่วน ให้เชฟผู้ช่วยบีบครีมกะทิมะพร้าวอ่อนอัดเข้าไปด้านในขนมจนมันล้นขึ้นมาเต็มถ้วยและแต่งหน้าด้วยกลีบดอกกุหลาบเป็นอันเสร็จ จัดใส่จานพร้อมเสิร์ฟได้เลยสาวๆ พนักงานไม่รอช้า เข้ามายกขนมไปแจกคนรอชิมให้ครบทุกคนทันที“

คล้อยหลังร่างเล็กจากไป ทศวรรษก็หันมามองวาทีด้วยสายตาเอาเรื่อง จนอีกฝ่ายหลุบตาหนีแทบไม่ทัน “เรื่องที่พากันออกไปสืบได้เรื่องหรือยัง นายถึงมีเวลาไปพาใครมาหาฉันได้”“...” วาที“ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ พวกนายก็รู้ ใครบางคนอาจจะจับตามองเราอยู่ นายพาเธอมาด้วยแบบนี้ คิดบ้างไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเคยพาเธอเสี่ยงอันตรายมาแล้วครั้งหนึ่ง มันจะไม่มีครั้งที่สอง เพราะแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว ฉันก็ไม่มีหน้าไปพบพ่อแม่ของเธอแล้ว”“ขอโทษครับ” วาทีก้มหน้าบอกเสียงอ่อยอย่างรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วจริงๆ“อย่าให้มีอีก ระหว่างนี้พวกนายหาคนมาดูแลเธอห่างๆ จนกว่าเธอจะกลับบ้านก็แล้วกัน”“ครับ”สั่งการเสร็จ ทศวรรษก็หมุนตัวเดินเข้าห้องนอน แต่ก่อนจะปิดประตูเขาก็ชะงักเล็กน้อย บอกกับวาทีเสียงอ่อน “ขอบใจที่พาเธอมา”ลูกน้องยิ้มแต้ตอบทันที “ผมเข้าใจคุณทศดีครับ”“อืม ไปนอนได้แล้วไป”วาทีรอจนเจ้านายปิดประตูสนิทจึงหันมาหาน้องชาย “กูว่าคุณทศต้องแอบเข้าไปยิ้มอยู่ในห้องคนเดียวแน่เลย”“...” วาทิตละหมดคำจะพูด ขนาดโดนเตือนแล้ว มันยังไม่สลดสักนิด!หลายวันต่อมา ตอนที่นรีกานต์กำลังจะออกไปทานข้าวที่วังเทพรัตนธรรม์ พนักงานต้อนรับก็เดินเข้ามาย

เจ้าของกำไลอีกวงกำลังวุ่นอยู่กับร้านอาหารที่บ้านเกิดหลังกลับจากกรุงเทพฯ นรีกานต์ต้องทำเมนูใหม่ให้ร้านสาขาแรกนี้ด้วย งานค่อนข้างสนุกเลย เสียก็แต่มีคเชนทร์ห้อยตามหลังมาด้วยตลอดมากันท่าผู้ชายไม่ให้เข้าใกล้เธอ!ดวงตากลมโตมองค้อนใส่คนนั่งเล่นเกมรออยู่ใกล้ๆ พออีกฝ่ายเงยหน้ามามอง เธอก็ทำทีเป็นหยิบขนมที่เชฟในร้านลองทำให้มาชิมในตอนนั้นเอง แสงแวววาวบนข้อมือบางพลันเตะตาน้องชายคนดีเข้า...“กำไลนั่นซื้อมาตอนไหนเหรอ ไหนว่าไม่ชอบสวมของพวกนี้ไง” คเชนทร์ถามพลางก้มหน้าเล่นเกมในมือถือต่อด้านนรีกานต์ได้ยินคำถามของน้องชายก็ก้มมองกำไลข้อมือตัวเองแวบหนึ่ง ด้วยการทำงานที่ต้องอยู่ในครัวในสวนแทบทุกวัน ไม่เหมาะจะสวมเครื่องประดับ ปกติเธอเลยไม่ค่อยได้สวมแหวนสวมกำไลข้อมือเลยแต่กำไลวงนี้...“สวยดีนะ เหมาะกับผิวเจ้ ถ้าไม่สังเกตดีๆ นี่มองไม่เห็นเลย”ได้ยินแบบนั้นเธอก็อดพูดอวดไม่ได้ “นี่เป็นทองคำแท้เลยนะ”“จ้า ช้างมองก็รู้แล้วว่าแท้” คเชนทร์หันมาว่ายิ้มๆ ก่อนจะเลิกคิ้วถาม “แล้วไม่รำคาญตอนท

“เอาละ ไหนว่ามา อยากขอโทษเรื่องอะไร” ย่าทวดเอ่ยขึ้นมาในตอนนั้นทศวรรษประคองพานวางลงเบื้องหน้าท่าน ก่อนจะก้มลงกราบอย่างสุภาพเรียบร้อย “ผมกราบขอโทษคุณทวดกับคุณอาจริงๆ ที่บังอาจพาน้องหนีตามกันไป...”“หนีจากคนร้าย” นรีกานต์ช่วยแก้คำให้เขาเสียงอุบอิบ“สิ่งที่ทำลงไปในวันนั้น เป็นไปโดยสุดวิสัยจริงๆ เพื่อความปลอดภัยของน้อง ผมจำเป็นต้องพาหนีไปด้วยกัน ผมสาบานด้วยชีวิต ระหว่างที่หนีไปด้วยกัน ผมไม่ได้ล่วงเกินหรือก่อความเสียหายใดๆ ต่อน้องเลยแม้แต่น้อย”“อืม...” หญิงชรามองนิ่งอยู่สักพัก ก็พยักหน้าบอกกับเขา “ทวดจะรับคำขอโทษไว้แล้วกัน ส่วนเจ้าดิน...”พอผู้เป็นย่ามองมา แดนดินก็ถอนหายใจเฮือก ยื่นมือไปรับพานนั่นมาไว้ตรงหน้าตัวเองกับภรรยา แม้จะไม่พอใจกับการกระทำของทศวรรษแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้น ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจมาขอขมาลาโทษ พร้อมกับลั่นสาบานด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขนาดนี้ เขาก็ต้องทำใจรับไว้ละ“ขอบคุณนะครับ ที่ยอมรับคำขอขมาของผม”“เราเข้าใจดี ว่าคุณท