All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 71 - Chapter 80

Vanessa’s POV Humarap ako kay Tita Maria. Nakangiti pa rin siya, pero matigas na ang tingin niya. “Sobra-sobra? Isang card lang ang binigay mo sa akin. Hindi ko nga alam kung magkano ang laman no’n. Hindi ko alam kung sasapat hanggang next month.” “Sapat na ‘yon. Higit pa sa sapat.” “Para sa’yo, sapat na. Pero para sa akin, hindi. Ako ang nag-alaga sa tatay mo. Ako ang nagtiis sa kaniya. Ako ang nagdala sa kaniya sa ospital tuwing inaatake siya. At ikaw? Anong ginawa mo? Nagpadala ka lang ng pera. Parang nagtatapon ng basura.” Mabilis na nag-iba ang mukha ni Tita Maria. Nawala ang pekeng lambing sa boses niya. Lumabas ang totoong siya. Iyong mapait, sakim, at taong hindi kailanman nakuntento. “Tita Maria, patay na si Papa. Pati ba naman asawa ko huhuthutan mo?” Lumapit ako sa kaniya, kahit nanginginig ang mga kamay ko. “Wala kang karapatang humingi ng kahit ano sa asawa ko. Wala kang karapatang humingi ng kahit ano sa akin. Ginamit mo na ang tatay ko. Ginamit mo na ang pamily

Vanessa's POV I put my phone back in my pocket and forced myself to stand. Kumapit ako sa gilid ng sink para hindi matumba. Nang mapatingin ako sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Maputla ang mukha ko. Maitim ang ilalim ng mga mata ko. Wala nang kulay ang labi ko. I looked sick. Exhausted. Like someone who had not eaten or slept properly for days. Which was true. Nag-vibrate ang cellphone ko kaya muli ko itong kinuha. Text galing kay Kimberly, kapatid ni Sebastian. Kimberly: Vanessa, pwede mo ba akong samahan mamaya? Bibili ako ng prutas kasi wala nang laman ang condo ko. Napangiti ako nang bahagya. Kimberly always needed company kapag namimili. Ayaw niyang mag-grocery mag-isa dahil boring daw. Kailangan niya raw ng kasama para may mapagtanungan siya kung ano ang mas masarap bilhin. Normally, sasama agad ako nang walang pag-iisip. I liked spending time with Kimberly. Madali siyang kausap. Hindi siya nagtatanong ng mabibigat na bagay. Gusto niya lang tumawa, kumai

Sebastian's POV “Sir, kanina pa po umuwi si Ma’am Vanessa. Lumabas din kasi sila kanina ng kapatid mo,” sabi ni Raven nang muli siyang pumasok sa opisina ko dala ang kape. Napatingin ako mula sa tambak ng documents sa desk ko. Contracts. Reports. Financial statements. Lahat kailangan ng pirma ko. Lahat kailangan ng atensiyon ko. Pero buong araw nang wala roon ang utak ko. Raven placed the coffee on my desk. Magaling siyang assistant. Efficient. Tahimik. Alam niya kung kailan magsasalita at kung kailan ako hahayaan lang mag-isip. At ngayon, sinusubukan niya akong tulungan sa pagsasabing nakauwi na ang asawa ko. “How long ago?” tanong ko. “About an hour ago, Sir. Umalis siya kasama si Ma’am Kimberly. Nag-grocery raw po sila.” “The grocery store?” “Yes, Sir. Marami raw silang biniling prutas. Si Ma’am Kimberly pa nga po ang may bitbit ng pakwan. Mukhang mabigat.” Muntik na akong matawa. Kimberly carrying a watermelon. That was something I would have wanted to see. Tinawagan

Sebastian’s POVMabilis kong kinuha ang briefcase ko at tumayo.Napaatras pa ang swivel chair ko at bumangga sa pader dahil sa bilis ng pagtayo ko. Siniksik ko ang documents sa briefcase ko.Mapipirmahan ko pa bukas ang mga ‘yon.Nothing was more important than this.“Let’s talk tomorrow, Kim. May aasikasuhin lang ako,” sabi ko bago tuluyang ibinaba ang tawag.Hindi ko na hinintay ang sagot niya.Kimberly would understand.She always did.Lumabas ako ng office habang maliwanag ang hallway lights. Halos nakakasilaw iyon habang pilit pa ring pinoproseso ng utak ko ang lahat.Green mangoes.Ten kilos.Bagoong.Cravings.Pregnancy.Paglabas ko, nakita ko si Raven sa labas ng office habang may kausap sa cellphone.Pagkakita niya sa akin, agad siyang napatayo.“Sir,” mabilis niyang sabi, “si Ma’am Vanessa po. Hinahanap ka raw.”Biglang lumundag ang puso ko.Lumapit agad ako at iniabot niya sa akin ang phone niya.Hindi ko napigilang mapangiti na parang baliw nang marinig ko ang boses ng asa

Sebastian's POV Kinabukasan, agad kaming dumiretso sa ospital para magpa-check up. Excited na akong malaman kung ilang linggo o buwan nang buntis ang asawa ko. It felt like a blessing, lalo na’t katatapos lang ng wedding anniversary namin ni Vanessa. Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Hindi dahil nag-aalala ako, kundi dahil sobrang excited ko. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang pregnancy test. Iyong salitang “Pregnant” sa digital screen. Iyong ekspresyon sa mukha ni Vanessa nang ipakita niya iyon sa akin. Paulit-ulit kong inaabot siya sa dilim. Hinahawakan ang tiyan niya, pilit na hinahanap ang isang bagay na wala pa naman talaga roon. Alam kong parang tanga pakinggan. Six weeks pa lang ang baby. Napakaliit pa noon. Hindi mo pa mararamdaman mula sa labas. Pero gusto kong subukan. Gusto kong maramdaman ang koneksyon ko sa anak namin kahit papaano. Mahimbing ang tulog ni Vanessa sa tabi ko. Hindi siya nagising nang hawakan ko siya. Hindi rin siya nagising na