جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Napangiti ako noong makita ko ang bagong apartment na titirahan ko rito sa Brimwell City. Dito kasi malapit ang bago kong trabaho. Itong apat na sulok ng maliit na bahay na ito ang magiging saksi sa bago kong simula. Inilapag ko na ang maleta ko sa sala. May kasama ng mga gamit sa loob kaya hindi na ako mahihirapan pa. Hindi pa man ako nakakaupo ay tumunog na ang cellphone ko. Agad ko iyong kinuha at sinagot ang tawag.“Belinda! Nasa apartment ka na ba?” tanong ni Cassy, ang kaibigan ko na nakabase dito sa Singapore. Kasama ko rin siya sa apartment na ito. “Oo. Kararating ko lang.”“Sige. Puntahan kita mamaya, ha? Andito pa kasi ako sa trabaho. Magpa-deliver ako ng pagkain mo diyan. Wala pa kasi akong stocks.”Okay. Salamat talaga, Cassy.”“No problem, Bel. Baba ko na ‘to. Kinamusta lang talaga kita. Bye!”Nagpaalam na rin ako kay Cassy. Minabuti ko na ayusin na ang mga gamit ko. Mayroong dalawang kwarto sa apartment kaya kinuha ko na ang isa na bukas lang. Maging doon ay hindi

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak sa sitwasyon ko ngayon. Para kasing kahit na anong gawin kong pagtakbo ay patuloy pa rin akong hinahabol ng multo ng nakaraan ko. Ang special guest na sinasabi ni Ma’am Claire ay dumating na. At sa kamalas-malasan pa ay walang iba iyon kundi si Victor. Nakatayo na siya sa may entrance. Looking around like he was scanning the whole place. Habang ako ay nanatili lang nakatayo sa gilid. My heart was throbbing already. Pakiramdam ko nga ay nanginginig na rin ang mga tuhod ko. Bakit sa dinami-rami ng pwedeng maging guest ng restaurant na ito ay si Victor pa? “W-Welcome to our restaurant, Sir,” bati ko sa kaniya. Pinilit ko pang h’wag manginig ang boses ko kahit ramdam ko na ang pangangatal niyon. Ngumiti si Victor sa akin. Ibang-iba kaysa noong huli ko siyang nakita. Maaliwalas ang mukha niya na para bang masaya ito na nakita ako. Malayong-malayo sa seryoso at malamig nitong pakikitungo sa akin noon. “I see you again, Bel.” Nangunot ang noo

I stared at Victor, who was soundly sleeping beside me. Marahan kong hinahaplos ang buhok niya. He looked so innocent while sleeping. Siguro nga katangahan na ito, o karupukan. Hindi ko na rin alam kung bakit kami biglang umabot sa puntong ito. Matapos naming magkausap ni Victor kagabi ay dinala niya ako sa hotel room kung saan siya pansamantalang nanunuluyan dito sa Singapore. Wala namang nangyari sa amin. Kahit na ramdam kong nagpipigil na lang si Victor. Ramdam ko ang labis na pagkasabik niya habang hinahalikan ako. Habang nakakulong ako sa mga bisig niya. Pakiramdam ko pa rin ay nananaginip ako. Kahapon lang ay walang ibang nasa isip ko kundi ang mag-move on. Pero ngayon ay heto ako sa kama niya at hinihintay siyang magising. Napatili ako nang kaunti noong bigla ko na lang maramdamang pumulupot ang mga kamay niya sa baywang ko. Hinila rin ako ni Victor pahiga sa braso niya kaya napasubsob ako sa dibdib niya. “Did you miss me that much kaya halos idikit mo na ang mga mata

Gabi na noong makarating ako ng Pinas. Hindi na ako nagpasundo pa kay Victor kahit na namimilit ito na sunduin ako. Kailangan ko pa kasi na pumunta sa amin dahil walang ideya sila Nanay na uuwi ako.Hindi ko pa nga alam kung ano ang magiging reaksiyon ng mga ito sa pagdating ko.Pagbaba ko ng tricycle ay nakita ko agad si Nanay na nagdidilig sa mga halaman nito. Nasa bakuran din ang dalawa kong kapatid at nagmumuni-muni.Si Tatay lang ang hindi ko nakikita. Siguro ay kasama na naman nito ang paborito nitong mga manok.Agad na napatigil si Inay noong mapansin niya akong papasok ng gate.“Belinda?” Tumingin ako kay Nanay at ngumiti. “‘Nay.”Agad na naglapitan ang mga kapatid ko sa aking noong makita na rin nila ako.“Ate Belinda!” Tuluyan akong pumasok sa loob ng bahay. Kinuha na nina Brian at Bernard ang dala kong maleta. Ikalawa si Bernard sa akin. Eighteen pa lang ito. Habang si Brian naman ay fifteen pa lang. Parehas silang nag-aaral pa at umaasa pa sa akin.“Belinda, anak.

Napakabilis nang pangyayari. Kanina lamang ay nasa bahay kami. Na parang nasa hot seat kaming dalawa ni Victor habang kaharap si Tatay. Pero ngayon ay narito na kami sa munisipyo at naghihintay sa pagtawag sa amin ng mayor para ikasal kami ni Victor. Nagpalit lang ako ng simpleng white dress. Habang sila Nanay ay nagsuot din ng maayos na damit. Si Victor ay nasa loob ng opisina ng mayor at kinakausap iyon. Oo, ito ang gusto ko. Ang sa wakas ay makaisang dibdib ko ang lalakeng pinakamamahal ko. Pero pakiramdam ko ngayon ay para akong naduwag. Para kasing napakabilis ng mga pangyayari. Ni hindi ko manlang magawang huminga kahit saglit. “‘Tay, sigurado ka na ba talaga sa gusto mo? Talaga bang pumapayag na kayo na makasal kami ni Victor?” tanong ko ulit kay Tatay. Katabi ko siya sa bench. Si Nanay naman ay nasa kaliwa ko. Tumikhim si Tatay. “Bakit? Ayaw mo na bang magpakasal sa kaniya? Hindi ba ito ang gusto mo?” balik-tanong ni Tatay. Natahimik ako. “H-Hindi naman po sa gano’n, ‘Ta