Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

แอน ตัวสั่นกระตุก เธอตกอยู่ในห้วงอารมณ์เงี่ยนจนไม่อาจควบคุมกายได้ จุดแห่งความสุขสมของเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม เพียงแค่ปลายลิ้นของ ลุงรงค์ ตวัดอีกเพียงไม่กี่ครั้ง เธอก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกไปอย่างรุนแรง"กูอยากให้เอ็งน้ำแตกกับ ควย กู เอ็งร้อนแรงเช่นนี้ หีคงตอดควยกูแรงดีแน่ๆ" แทนที่เขาจะเร่งตวัดลิ้นส่งเด็กสาวที่กำลัง โหยหาอย่างเหลือหลาย ให้เสร็จสมเสียก่อน แต่เขากลับหยุดเอาดื้อๆ ทำให้แอนรู้สึกหงุดหงิดและ กระตุ้นความคลั่ง ในตัวเธอให้เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวเธอเลื่อนตัวลงสู่ตำแหน่งกลางลำตัวของลุงรงค์ จับท่อนเนื้อที่แข็งโด่ของเขาจ่อเข้ากับรูหีที่แฉะเยิ้มไปด้วยน้ำเงี่ยนของเธอ แล้วกดมันลงจนมิด"โอววว ซูดด โอวว" เธอร้องครางออกมาอย่างสุขสม แอนบรรจง บดวนเอวของเธอเป็นวงเนิบช้า เหมือนกำลัง ซึมซับเอาอนูแห่งความสุขและเสียวซ่าน เอาไว้ในตัวเธอทั้งหมด เธออยากจะอยู่กับอารมณ์นี้ให้นานแสนนาน ขอจมอยู่กับความรู้สึกที่ไม่อยากจากมันไปไหนเลยดวงตาปรือปรอย หน้าหงายเชิดขึ้น ปากแดงธรรมชาติจากเลือดสาวห่อเป็นวง เสียงซี้ดซ้าด ดังออกมาอยู่ไม่ขาด ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปากตัวเองอย่าง ร่านราคะเสียเต็มประดา"โอวว ซีดด โอวว ผัวขา

"อูย... ซี้ด..." ดาว พยายามปิดปากตัวเอง ไม่ต้องการให้เสียงครางแห่งบาปต้องทำให้ผัวที่หลับอยู่บนเตียงต้องตื่นขึ้นมาเห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น"ซีด... อีดาว... วันนี้มึงน่าเย็ดฉิบหาย..." ลุงรงค์ กระซิบกระซาบ พลางค่อยๆ กด หัวควย เข้าไปในรูหีที่ เต็มปรี่ไปด้วยน้ำเงี่ยน ของดาวดาวบีบแขนลุงรงค์แน่นจนเป็นรอย ควยแท่งยาวใหญ่ค่อยๆ เลื่อนตัวเข้าไปในรูที่ฉ่ำแฉะ สองแคมอ้าอู่เข้าไปตามแรงกด ขาทั้งสองของเธออ้าถ่างออกอย่างสุดหล้าโดยอัตโนมัติ ซูดปากยาว"ซี้ด... อูย....โอย... ซี้ด..." ความคับแน่นค่อยๆ เลื่อนไหลลึกลงไปใน โพรงสวาท ของเด็กสาว ถึงแม้จะเคยมาแล้วหลายหน แต่มันยังแน่นเปรี๊ยะจนเธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ดาวทำได้แค่เพียงสะกดกลั้นเสียงครางของตัวเองไว้ ควยลำใหญ่ของลุงรงค์มันช่างสร้างความเสียวสะใจให้กับเธอเหลือประมาณ ในห้วงอารมณ์ที่แสนสุข เธออดไม่ได้ที่เปรียบเทียบรสชาติสวาทที่ได้รับจากชายแก่คราวพ่อคนนี้ กับผัวของตัวเองที่กำลังเมาหลับแบบไม่รู้เรื่องอยู่ในตอนนี้ มันช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวกล้ามเนื้อตูดของลุงรงค์เกร็งแน่น จากแรงกดสะโพกของเขาเพื่อให้ควยอันยาวใหญ่ซอกซอนเข้าในโพรงสวาทของดาวให้ลึกที่สุด

“ตายห่า! กูลืมประแจไปได้ไงวะ!” แก้วสบถดังลั่น พลางยกเท้าเตะลังไม้ซึ่งบรรจุเครื่องมือทำไร่ที่เขาค้นหามันอยู่นานอย่างหัวเสียเหวี่ยงไปข้างหนึ่ง ความหงุดหงิดแล่นพล่านอยู่ในอก “อุตส่าห์เตรียมไว้อย่างดี ดันลืมเอามาซะงั้น” เขายังบ่นพึมพำกับตัวเองไม่หยุด แอน เมียสาว (แม่ผัวของดาว) ซึ่งกำลังยองตัวล้างเห็ดโคนป่าที่เก็บมาอย่างขะมักเขม้น ต้องเงยหน้ามองสามีด้วยสายตาที่รู้ทันในอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของแก้ว“แอนก็บอกให้พี่ใส่ไว้ในกล่องเครื่องมือรถกระบะเลย พี่ก็ไม่ทำ” “แล้วจะเอายังไงล่ะ?” “จะให้แอนกลับไปเอาให้มั้ย?” แอนเอ่ยอาสา“ไม่ต้องหรอก...” “เดี๋ยวพี่กลับไปเอาเอง วุ่นวายเปล่าๆ เดี๋ยวเอ็งหยิบมาผิดอีก” “เอ็งทำกับข้าวรอกูอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน” พูดเสร็จแก้วก็คว้ากุญแจรถคู่ใจ แล้วเดินไปขึ้นรถกระบะ ขับออกจากไร่ไปทันทีโดยไม่รีรอรถกระบะคู่ชีพของแก้วแล่นห่างจากไร่ได้เพียงครู่เดียว ก็เข้าสู่ถนนลูกรังสีน้ำตาลแดงที่เป็นทางสัญจรหลักของชาวบ้าน รถค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนจอดสนิทชิดอยู่ข้างทาง ใต้เงาไม้ใหญ่ แก้วเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แล้วถอนหายใจยาวเหยียดราวกับได้ปล่อยความอัดอั้นบางอย่างออกจา

รถกระบะของแก้วแล่นฝ่าฝุ่นลูกรังมาจอดข้างแคร่ไม้ที่ตั้งอยู่ใต้ร่มมะขามในไร่ กลิ่นแกงป่าอ่อนๆ และเสียงหั่นผักของ แอน ลอยมาปะทะกับ ความตึงเครียด ภาพความร่าน และความจริงอันน่าตกใจ ที่แก้วนำติดตัวมาจากบ้าน ความต่างกันสุดขั้วนี้ทำให้แก้วรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอยู่ข้างในแอนเงยหน้าขึ้นมามองแก้วด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่รอยยิ้มนั้นจางหายไปทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของสามี“ทำไมไปนานจังพี่! ได้ประแจมามั้ย?” แอนถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ แก้วปิดประตูรถเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย สีหน้าของเขาเคร่งเครียดและขมึงทึงจนน่ากลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ราวกับเพิ่งไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมา“อืม... ได้แล้ว” แก้วตอบเสียงห้วนๆ เขาเดินตรงไปที่ลังเครื่องมือแล้วหยิบปะแจเก่าๆ ขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างเลื่อนลอย ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เกินกว่าจะเก็บซ่อนได้ ร่างกายของเขาแข็งเกร็งราวกับมีบางสิ่งกำลังจะฉีกเขาจากภายใน“พี่เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? หน้าตาพี่ดูเครียดมากนะ ใครทำให้พี่ไม่พอใจมาอีกแล้ว?” แอนถามอย่างเป็นห่วง พลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าประชิดตัวสามี“เปล่าหรอก... พี่แค่หงุดหงิด” แก้วตอบเ

“พี่! ทำไมไม่เก็บให้มันเรียบร้อย! ทำไมทิ้ง เรี่ยราด อย่างนี้! ให้ ดาว ตามเก็บอยู่ตลอดแบบนี้ ดาว ไม่ไหวนะ!”เสียงตวาดแว้ดของ ดาว ดังลั่นด้วยความหงุดหงิดร้อนรุ่ม ก้อง ผู้เป็นสามีซึ่งกำลังนอนหัวเราะเพราะความตลกขบขันกับ คอนเทนต์ ในโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ต้องหยุดชะงักลงทันที ก้อง หันมามองความหัวเสียของ ดาว อย่างไม่เข้าใจเท่าใดนัก“ก็แค่เก็บโยนใส่ตะกร้าก็สิ้นเรื่องนี่ ดาว... ทำไมต้องบ่นด้วย” ก้อง พยายามพูดให้เมียเขาเย็นลง ด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย“ก็ลองมาเป็น ดาว ดูสิ พี่! ตามเก็บตามกวาดอย่างนี้ตลอด ดาว ก็ไม่ไหวนะ” ดาว ยังคงบ่นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อสักครู่เลยก้อง วางมือถือลง เขายันตัวลุกขึ้นก้าวลงจากเตียง ลงมาเก็บเสื้อผ้าที่เขากองไว้ ซึ่งเป็นสาเหตุของความหงุดหงิดของ ดาวหลังจากที่เขาจัดการข้าวของที่วาง เรี่ยราด ให้เข้าที่เข้าทางเสร็จ เขาก็นั่งลงตรงขอบเตียง มองดูใบหน้าของเมียอย่างพินิจพิเคราะห์ดาว มองหน้าผู้เป็นสามีแวบหนึ่งก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งลงที่มุมหนึ่งของเตียง เธอหน้าง้ำงอด้วยอาการที่ไม่พอใจอย่างแรง ซึ่งมันมากกว่าแค่เรื่องที่ ก้อง ทิ้งเสื้อผ้า เรี่ยราด