"ไอ้เหี้ยก้อง ไอ้ปากสวะ" ไอ้ไทม์มันชี้หน้าผมอย่างเหลืออด ผมเหยียดสายตามองมัน อันที่จริงมันก็เป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนนึงเลยนะ ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะมันทำไมถึงไม่ชอบ เป็นเหี้ยอะไรถึงอยากได้หนึ่งขนาดนั้น ขนาดมันรู้ว่าหนึ่งมีแฟนแล้วแม่งยังไม่ยอมเลิกล้มความตั้งใจอีก แบบนี้แหละ ผมถึงอดเป็นห่วงเธอไม่ได้หลังจากที่รู้ว่าเธอต้องกลับมาบ้านคนเดียว แล้วแม่งก็ไม่รู้ว่าทำไมทุกอย่างถึงได้เป็นใจให้ไอ้ไทม์อยู่ที่บ้านเวลาที่หนึ่งกลับมาทุกที นี่ถ้าผมไม่เอะใจแล้วขับรถตามเธอมา ป่านนี้ไม่รู้ว่าหนึ่งจะเป็นยังไงบ้าง "มึงสิปากสวะ กูเคยบอกมึงว่าไง" ผมถามทวนความจำไอ้ไทม์ออกไปพร้อมกับตวัดท่อนแขนไปโอบเอวหนึ่งเอาไว้ เพราะตอนนี้ร่างกายเธออ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว แถมมือไม้ยังอยู่ไม่ค่อยเป็นสุขอีกต่างหาก "แล้วไง? กูต้องฟังมึง? ขอโทษทีนี่ไม่ใช่เมื่อสี่ปีก่อนที่กูจะต้องยอมให้มึงซ้อม" ปากมันยังเหมือนเดิมสินะ สงสัยต้องโดนตีนเหมือนเดิมมั้งผมว่า ด้านมืดของผม ไม่ค่อยมีใครรู้หรอก ผมจะเอามันออกมาใช้ตอนที่ผมเหลืออดจริงๆ แล้วก็มีไม่กี่คนหรอกที่จะเคยเห็นด้านนั้นของผม ซึ่งไอ้ไทม์เป็นหนึ่งในนั้น "มึงจะไม่ฟังก็ได้ ยังไงผลลัพธ์
Baca selengkapnya
Masuk
