All Chapters of รักนี้ขอมีเพียงเธอ: Chapter 81 - Chapter 90

เช้าวันต่อมาเคลวินไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะต้องไปโรงพยาบาล มิรินต้องให้พ่อขับรถไปส่งที่โรงเรียน และเหตุผลทุกๆ คนก็เข้าใจแม้ไม่พูดออกมามองดูถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์วิ่งสวนกันไปมา มองเห็นเพื่อนๆ ที่ไปโรงเรียนเองได้ อยู่ๆ เด็กสาวก็รู้สึกว่าไม่ใช่แค่กับเคลวิน แต่กับพ่อและแม่พวกเขาก็ยังคงเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวเธอทั้งนั้นพ่อแท้ๆ ของเธอยังคงหายตัวไปตำรวจยังหาไม่พบ พวกเขาทั้งหมดกลัวว่าเธอจะถูกทำร้าย สาเหตุ...ก็เริ่มต้นมาจากตัวเธอทั้งนั้นทิพวัลย์มารอที่หน้าโรงเรียนและไหว้ทักทายทินกร จากนั้นรับปากจะดูแลมิรินให้ดีที่สุด ถึงตอนนี้เด็กสาวยิ้มออกมาบางๆ เพิ่งเข้าใจว่าตลอดมาทุกคนต่างก็เป็นห่วงว่าเธอจะถูกทำร้ายทั้งสิ้น หากไม่มีเคลวินพวกเขาก็จะฝากให้คนอื่นดูแลเธอ“เป็นอะไรไป”มิรินเงยหน้ายิ้มให้ทิพวัลย์ “ไม่มีอะไรเมื่อคืนนอนไม่หลับตื่นมาเลยรู้สึกแปลกๆ” ตอนนั้นเองที่มือถือสั่น เบอร์ที่โทรเข้าก็คือเบอร์ของเคลวินมิรินกดรับและเดินไปพร้อมกับทิพวัลย์ เขาถามว่ามาถึงโรงเรียนแล้วหรือยัง เจอกับทิพวัลย์แล้วใช่มั้ย เด็กสาวตอบไปหัวเราะไปแต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นวันต่อมาเธอพ่อก็ยังขับรถมาส่งเธอที่หน้าโรงเรียน ว

เคลวินล้มลงไปข้างๆ มิริน เลือดไหลออกมาจากข้างหน้าผากเด็กหนุ่ม “เคลวิน!!!” มิรินกรีดร้องออกมาสุดเสียง เธอร้องไห้ออกมาเมื่อเขาส่งเสียงและขยับตัวด้วยความเจ็บ“พ่ออย่าทำนะ อย่าทำเขา พ่ออย่าตีนะ อย่า...พ่อจ๋า พ่อ หนูกลัวแล้ว กลัวแล้ว” เธอสะอื้นโถมตัวบังเคลวินเอาไว้ อธิชาติเดินเข้ามาลากมิรินออกไป เขาเอาแต่พึมพำว่าจะมีคนมาแย่งตัวเธอไปจากเขา เธอเป็นลูกของเขากับมนตราเท่านั้นมิรินหลับตาร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ทั้งหวาดกลัวและรู้สึกผิด ตอนโดนพ่อลากไปใกล้กับฝั่งเสียงไซเรนตำรวจดังใกล้เข้ามา เคลวินส่งเสียงเรียกเธอเบาๆ เขาจับข้อเท้าของมิรินเอาไว้ใบหน้าเปื้อนเลือดมองเธอนิ่ง“มิริน” เขาพึมพำเด็กสาวสะอื้นออกมาตัวสั่นหลับตาลงเมื่อโดนกระชากออกไปจากเขา “แกอย่ามาแย่งลูกของฉัน!!” อธิชาติเตะมือข้างนั้นออกจากข้อเท้าของมิริน เขาลากมิรินไปโดยลืมกระเป๋าหนักอึ้งนั้นเสียงฝีเท้าคนมากมายใกล้เข้ามา “พ่อ ได้โปรด หนูกลัวแล้ว เพราะอะไร ทำไมพ่อทำแบบนี้” มิรินสะอื้นพูดเสียงเบา “เพราะอะไรพ่อไม่รักหนู”อธิชาติหันกลับมามองมิริน “พ่อรักลูกนะ พ่อรักลูก รักแม่ของลูก”“ไม่จริง” มิรินสะอื้น “พ่อรักแต่ตัวเอง ถ้าพ่อรักหนูรักแม่ ทำไม

เคลวินคลายมือกุมมือเธอเอาไว้แน่นเช่นกัน “เธอ...จะไม่ไปกับฉัน?” มือของเขาสั่น“เชื่อมั้ย” มิรินหันไปมองเขา “ถ้านายพูดว่า ‘มิรินเธอต้องไปกับฉัน’ ฉันก็จะทำตามทันที แล้วนายรู้มั้ยว่านั่นมันหมายถึงอะไร มันหมายถึงว่าเรื่องสำคัญแบบนี้ฉันก็ยังคล้อยตามนายง่ายๆ หรือถ้าฉันบอกว่า ‘เคลวิน นายอย่าไปเลย ได้มั้ย’ นายเองก็คงจะพะว้าพะวงอยู่กับฉัน”เขาเงียบ“มันไม่ดีเลยที่เราสองคนเป็นแบบนี้ รู้มั้ยโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน ถึงเราจะไว้ใจกันและกัน ดีต่อกัน พึ่งพากัน แต่ต่างคนต่างก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง ตอนนี้เราก็เป็นแค่เด็กมัธยมที่ต่างก็มีพ่อแม่ ที่ถูกต้องคือนายมีพ่อที่กำลังป่วย ส่วนฉันก็มีพ่อแม่บุญธรรมที่รักฉันมาก”“เราสองคน...ลองใช้ชีวิตโดยไม่มีกันและกันดูมั้ย ดูว่าโลกกว้างใบนี้มีอะไรที่เราต้องออกไปเผชิญ ดูว่าถ้าไม่มีกันและกันให้พึ่งพา เราจะกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้มั้ย” มิรินกุมมือเขาแน่นมาก “ก่อนหน้านี้ฉันติดอยู่กับเรื่องพ่อกับแม่ เพราะรู้สึกว่าถูกแม่ทอดทิ้งพ่อเองก็ไม่รัก ตอนนี้ฉันพอจะเข้าใจแล้วว่ากว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ ชีวิตที่ต้องพึ่งพาแต่คนอื่นยังไงก็ไม่ยั่งยืนหรอก”“เธอไม่เชื่อว่าฉันดูแลเธอได้?”

“นั่นชมใช่มั้ย”“สาบานเลย” เอพริลกลอกตาจากนั้นหัวเราะออกมา มิรินเองก็เหมือนกัน “ตอนแรกคิดว่าเขาจะพาเธอกลับไปด้วย แต่คุณลิลลี่บอกว่าเธอบอกเลิกเคลวินแล้วเขากลับอเมริกาไปคนเดียว ตอนนั้นตกใจมากเลยที่ได้ยิน ดูเขา...ติดเธอเอามากๆ”“พูดจาน่าเกลียด”“หรือไม่จริง เธอกับเขาเหมือนตัวติดกันตลอดเวลา เขาตามใจเธอ ส่วนเธอก็ไม่เคยขัดเขาได้ เพราะงี้ฉันเลยมั่นใจว่าเธอต้องไปกับเขาแน่ๆ”รอยยิ้มของมิรินหายวับไป “เพราะอย่างนี้ฉันถึงเลือกที่จะไม่ไปไงละ”เอพริลขมวดคิ้วเหมือนงุนงงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็พยักหน้าเหมือนเข้าใจ “เพราะต่างคนต่างก็คล้อยตามกันเกินไปเหรอ”มิรินพยักหน้าไม่คิดว่าจะมีคนเข้าใจ“ก็จริงนะ นึกไม่ถึงว่าเธอในตอนนั้นจะคิดได้ถึงขนาดนี้”“เกิดเรื่องมากมาย ฉันเองก็ไม่เคยคิดหรอกว่ามันจะเป็นอย่างนี้ แต่ถึงมีโอกาสเลือกฉันก็จะยังทำแบบนี้อยู่ดี อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็สบายดี”“มันกี่ปีมาแล้วนะ...” เอพริลพึมพำ “อา...เหมือนจะสิบปีแล้ว”สิบปีแล้วเหรอ...หลังเลิกงานเอพริลเดินออกมากับมิรินกระทั่งพบว่าอีกฝ่ายชะงัก ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม เอพริลอ้าปากค้างพูดไม่ออก“มีมี่ผมมารับ”“ไม่เห็นคุณโทรมาบอกเลยนี่คะ

“ผมนั่งไม่นาน เราแค่นั่งคุยกันครู่เดียวแล้วผมจะกลับ นะครับ” เขารู้ว่ามิรินเป็นคนใจอ่อนขอแค่เขาทำท่าเศร้าๆ หน่อย เหมือนมีเรื่องสำคัญที่หาทางออกไม่ได้อยากปรึกษามันได้ผล... ก็เหมือนกับทุกครั้งที่เธอพยายามบอกเลิกนั่นละ ขอแค่เขาอ้อนวอนทำท่าน่าสงสารเข้าหน่อยเธอก็หลงกลแล้ว เขามียานอนหลับมาด้วย...บางทีอาจไม่ต้องใช้กำลังแต่...ใครจะคิดว่าเพิ่งนั่งลงมือถือของมิรินก็ดังขึ้น เธอกดรับสายด้วยท่าทางงุนงง เบอร์ที่โชว์บนหน้าจอบอกชัดเจนว่ามันเป็นเบอร์ที่ไม่มีการบันทึกเอาไว้“สวัสดีค่ะ” มิรินรับสายจากนั้นก็ดึงมือถือออกเหมือนปลายสายไม่มีคนพูด“มิริน” เขาได้ยินเสียงเรียกแผ่วๆ เป็นเสียงผู้ชาย“เคลวิน?”ใครจะไม่ฟิวส์ขาดถ้ารู้ว่าคนที่โทรเข้ามาก็คือแฟนเก่าของคนที่กำลังตามตื้อ เรวัฒน์ยอมรับว่าเขาโกรธมากจริงๆ ยิ่งเห็นท่าทางของมิรินเขาก็ยิ่งสูญเสียการควบคุม“อ้อ” มิรินดูเหม่อลอยไม่เป็นตัวของตัวเอง “ดะ ดี ฉันสบายดี”“เคลวิน?” เรวัฒน์มองมิรินที่กำลังประหม่าเพียงเพราะคนจากปลายสาย “แฟนเก่าที่คุณไม่เคยลืมคนนั้น?” เขากระชากมือถือออกมาแล้วกดวางสายทันทีมิรินตกใจมากกับท่าทางของเขาแต่เขาหยุดไม่ได้แล้ว ความโกรธทำให้เขาหน