CHAPTER 11

ARIA POVNakatitig lang ako sa monitor kung saan gumagalaw ang linya ng tibok ng puso ni Lola. Pataas, pababa. Bawat tunog ng makina ay parang unti-unting pumupunit sa kung ano mang natitirang lakas sa katawan ko.Nararamdaman ko ang bigat ng presensya ni Julian sa likod ko. Hindi ko siya kailangang lingunin para malaman na nakatitig siya sa akin. Ramdam ko ang lamig na nanggagaling sa kanya. Naisip ko, paano ko ba natiis ang ganitong buhay nang sampung taon? Akala ko noon, ang pagiging strikto niya ay dahil concerned lang siya sa akin. Protective guardian. Mabuting kaibigan ng pamilya. Lahat pala 'yun, kasinungalingan. Pinapanood niya akong lumaki habang alam niyang siya ang dahilan kung bakit wala na akong mga magulang. Napakabaliw. Para akong manika na dahan-dahan niyang binuo pagkatapos niyang basagin ang pamilya ko."Aria," marahang tawag ni Julian. "Maupo ka muna. Ilang oras pa 'yan."Hindi ko siya sinagot. Nanatili akong nakatayo, nakahawak sa malamig na salamin ng viewing gall

CHAPTER 12

ARIA POVHinintay kong lumipas ang ilang oras hanggang sa tuluyan nang magdilim sa labas. Nakatitig lang ako sa kisame ng malaking kwarto ni Julian, nakikiramdam sa bawat ingay sa labas ng pinto. Rinig ko ang paminsang-minsang yabag ng mga bodyguard sa hallway at ang mahinang sipol ng hangin mula sa balkonahe.Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at lumapit sa ilalim ng malaking wardrobe cabinet, gaya ng sinabi sa note ni Manang Rosa. Pagkapasok ng kamay ko sa madilim na puwang sa ilalim, naramdaman ko ang gaspang ng isang lumang sketchpad. Hinila ko ito palabas.Niyakap ko ang sketchpad sa dibdib ko habang nakaupo sa sahig. Sobrang laking bagay nito para sa akin. Hindi lang ito basta papel; ito na lang ang natitirang koneksyon ko sa buhay ko bago ako tuluyang ikulong ni Julian. Dito ko iginuguhit ang mga plano ko, ang mga pangarap kong building na gusto kong itayo balang araw kapag naging ganap na akong architect.Binuksan ko ang unang pahina. Nakita ko ang sketch ng isang moderno

CHAPTER 13

ARIA POVMabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad sa parking lot ng campus. Sa likod ko, nararamdaman ko agad ang presensya nina Santos at Reyes—ang dalawang bodyguard na ipinadala ni Julian. Naka-barong sila pero halatang may mga nakatagong baril sa ilalim niyon. Ang dumi ng mga tingin ng ibang estudyante sa amin. Sino ba naman ang hindi titingin? Mukha akong anak ng diktador o kaya naman isang kriminal na may escort papasok sa unibersidad.Naisip ko, siguro kumakalat na naman ang mukha ko sa mga group chat ng mga kaklase ko. 'Yung press conference kahapon sa Vyrios Plaza, tapos bigla akong nawala at ngayon ay may kasama na namang mga tauhan ni Julian. Sobrang nakakahiya. Ang tanging gusto ko lang naman ay mag-aral, matapos ang architecture, at makuha si Lola. Pero ngayon, kahit ang simpleng paglalakad sa hallway ng school, naging parang walk of shame. Pakiramdam ko, bawat bulungan ng mga nadadaanan ko ay tungkol sa akin. Gusto kong magtago sa ilalim ng de

CHAPTER 14

ARIA POVBiglang bumagsak ang puso ko sa sinabi ni Julian. Masama ang balita mula sa ospital. Iyon lang ang pumasok sa isip ko habang mabilis kaming bumababa sa parking lot ng Imperial Holdings. Hindi na ako nakapagsalita pa sa buong biyahe. Ang utak ko, nagpapanic na. Paano kung may nangyaring komplikasyon pagkatapos ng operasyon? Paano kung biglang bumigay ang puso ni Lola? Siya na lang ang natitira sa akin, ang tanging dahilan kung bakit tinitiis ko ang lahat ng kabaliwan ni Julian. Kung mawawala pa siya, parang tuluyan na rin akong pinatay. Napakapit ako nang mahigpit sa seatbelt habang pinapanood ang mabilis na pag-andar ng sasakyan sa kahabaan ng daan. Parang napakatagal ng bawat segundo. Gusto kong sumigaw sa driver na bilisan pa, pero pinilit kong magpigil dahil ayokong makita ni Julian kung gaano ako kahina sa mga sandaling ito."Relax, Aria. She’s stable, may kailangan lang i-verify ang mga doktor tungkol sa post-op recovery niya," sabi ni Julian nang m

CHAPTER 15

JULIAN POVNararamdaman ko ang marahang paghinga ni Aria habang nakasandal siya sa akin. Bakas sa maliit niyang pangangatawan ang labis na kapaguran, ngunit sa likod nito ay ang kanyang kakaibang katatagan. Nitong mga nakaraang araw—lalo na noong pumasok siya sa paaralan at noong nasa ospital kami—napansin ko ang malaking pagbabago sa kanya. Tahimik na siya. Hindi na siya sumisigaw, nagwawala, o pumipiglas sa tuwing hahawakan ko siya.Masunurin siya. Masyadong masunurin.Ibinaba ko ang tingin ko sa tuktok ng ulo niya, nilalanghap ang amoy ng shampoo niya na humahalo sa pamilyar na amoy ng kwarto ko. Alam kong nagpapanggap siya. Hindi ako tanga para isipin na ganoon lang kadaling nabura ang galit niya matapos niyang malaman ang katotohanan tungkol sa tatay niya. Natuto na siyang magtago ng mga kuko niya. Akala siguro ni Aria ay hindi ko napapansin ang bawat sandali na tumitigas ang panga niya kapag lumalapit ako, o kung paano siya humihinga nang malal

CHAPTER 16

ARIA POVBuong biyahe patungong unibersidad, nakatingin lang ako sa glass window ng sasakyan. Ramdam ko ang bigat sa bulsa ng palda ko kung nasaan ang nakatagong tissue paper na may listahan ng mga sukat at maliit na plano na isinulat ko kagabi. Katabi ko si Reyes sa backseat habang si Santos naman ang nagmamaneho. Walang nagsasalita. Para kaming pamilya na may matinding away, pero ang totoo, isa lang akong bilanggo na may high-end na sundo.Naisip ko ang sinabi ni Julian kanina tungkol sa pagkain na ipinabaon niya kay Manang Rosa. Desperado siyang magmukhang mabuti, magmukhang nagmamalasakit. Nakakasuka. Akala ba niya, mabubura ng isang lunchbox ng mainit na ulam ang katotohanang kontrolado niya ang bawat hininga ko? Kung talagang pamilya ang turing niya sa akin, hindi niya ako bibigyan ng mga bodyguard na mukhang handang bumaril ng tao sa sandaling humakbang ako sa maling direksyon. Pero kailangan kong kumain. Kailangan kong ubusin 'yung baon para kapag nag-report si