Semua Bab ระอุรักเจ้าทะเลทราย: Bab 61 - Bab 70

70 Bab

61

มุกระวีนิ่งงันไป เขาเก็บไว้จริงๆ แต่ไม่ยอมคืน คนเจ้าเล่ห์ มุกระวีก่นด่าเขาในใจ ก่อนจะระบายลมหายใจยาว ถึงเวลาที่เธอควรจะไปจากที่นี่แล้วสินะ“คุณจะกลับเมืองไทยแล้วหรือคะ”มุกระวีหันไปมองคนถาม เธอตั้งใจจะลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า “ใครบอกฮันน่า แต่ใช่แล้วล่ะ ฉันจะกลับเมืองไทย ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉันนี่จ๊ะ”“แต่ท่านชีครักคุณมากนะคะ”มุกระวีส่ายหน้าช้าๆ ยิ้มหวานแต่เศร้า “อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย เดี๋ยวฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว รบกวนฮันน่าช่วยยกกระเป๋าเดินทางออกไปให้ด้วยนะ ฉันจะไปสนามบิน”“ท่านชีคให้รถมารอรับแล้วค่ะ จะมีรถไปส่งคุณค่ะ”“อย่างนั้นเหรอ ขอบใจมากนะ” มุกระวีตอบเรียบๆ เขายังมีน้ำใจมอบให้แก่นางบำเรอชั่วคราวอย่างเธอ มุกระวีบอกตัวเองแล้วปัดความคิดเศร้าๆ ออก เธอต้องเข้มแข็ง ไม่ควรทำตัวอ่อนไหวง่ายจนคิดมากเกินไปมุกระวีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็หยิบแหวนที่สั่งทำให้เขาขึ้นมาดู เธอบรรจงจูบที่หัวแหวนแล้วนำไปวางบนหมอนที่เขาหนุน“สุขสันต์วันเกิดนะคะท่านชีค ขอให้คุณเป็น
Baca selengkapnya

62

“เจ๊รีบมาแก้ปัญหาเถอะค่ะ น้องสงสัยว่าที่น้องดีนี่เกิดงอแงขึ้นมา คงเพราะข่าวเพื่อนดาราคู่ซี้ของนาง ที่เล่นเป็นนางเอกละครที่เพิ่งออนแอร์ไปเรื่องหนึ่งเพิ่งจะมีข่าวพาดหัวว่าชุดพังเหมือนทะเลาะกับคอสตูม นางก็เลยเกิดอาการวิตกจริตเรียกร้องหาเสื้อผ้าแบรนด์ดัง เพราะกลัวตัวเองจะดรอปแบบเพื่อน”ใบหน้าสวยนิ่งไปอย่างใช้ความคิด “เฮ้อ ไม่เข้าใจเลย ทำไมบางคนถึงติดแบรนด์โดยลืมคิดไปว่าเสื้อผ้าแบรนด์ดังบางครั้งมันอาจไม่ได้เข้ากับบุคลิกตัวเองก็ได้ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจัดการให้ พี่กำลังจะไปถึงแล้ว ยังไงก็ดูแลเสื้อผ้าให้กับนักแสดงคนอื่นที่เขาไม่มีปัญหาไปก่อน” มุกระวีว่าแล้ววางสายมุกระวีขับรถไปด้วย ก็ประเมินสถานการณ์ล่วงหน้าเพื่อแก้ปัญหาหน้ากองไปด้วย เธอหาวิธีโน้มน้าวให้ดาราสาวคนดังกลับมาเข้าแพลนที่วางไว้ได้แล้ว งานวันนี้ต้องจบสวย แต่ถ้าจบไม่สวยคงจะซวยกันทั้งกองแม้ในใจจะรู้สึกฉุนๆ ที่ถูกดาราสาวอารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอยงอแงใส่หน้างาน แต่ด้วยสติที่มีติดตัวอยู่เสมอ มุกระวีคิดว่าเธอจะผ่านปัญหานี้ไปได้“ทุกปัญหาในเมื่อมันมีทางเข้ามาได้ ก็ต้องมีทางออกสิ แค่
Baca selengkapnya

63

หลายวันต่อมา คนที่เอาแต่ทำงานอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะอยากใช้งานลบใบหน้าของใครบางคนออกไป เพราะกว่าจะหลับได้ในแต่ละคืนช่างยากเย็นเหลือเกินส่งผลให้บ่ายวันนี้มุกระวีมีอาการหน้ามืดเวียนหัว ซึ่งน่าจะเกิดจากการพักผ่อนน้อย จนกระทั่งเห็นภาพยัยแขไขที่กำลังติดต่อเรื่องชุดเช่าสำหรับนักแสดงวางสายแล้วหันมาหยิบตะลิงปลิงจิ้มกะปิ มุกระวีรู้สึกว่าจู่ๆ น้ำลายก็กำลังจะกระฉอกขึ้นมาอย่างนั้นแหละ“แข  นั่นอะไร”แขไขมองหน้ามุกระวีแล้วรีบวางตะลิงปลิงลง “ขอโทษค่ะ แขไม่น่าเอาของมีกลิ่นมากินในห้องแอร์เลย”มุกระวีกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นแขไขยกจานตะลิงปลิงที่มีเครื่องจิ้มเป็นกะปิเหลวๆ แค่ได้กลิ่นก็ชวนน้ำลายสอ “เอามาแล้วก็ช่างเถอะ ช่วยรีบๆ กินให้หมด” มุกระวีขยับเข้าไปใกล้ ก้มมองตะลิงปลิงในจานที่ลูกน้องถืออยู่“เดี๋ยวพี่ช่วยกิน เอามาสิ” มุกระวีดึงมาทั้งจาน เดินกลับโต๊ะทำงานตัวเองแล้วจิ้มกินตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย พอใกล้หมดก็หันมามองแขไขที่ยืนมองตาค้าง“แขอร่อยดี พี่ชอบ พรุ่งนี้เอามาอีกนะ”แขไขมองอย่างป
Baca selengkapnya

64

                คำถามต่อมาที่ผุดขึ้นมาในหัว                ‘เธอควรบอกเรื่องนี้กับพ่อของลูกไหม’                มุกระวีเหลือบมองหน้าจอมือถือที่วางอยู่บนเตียงนอน คนระดับท่านชีค ถ้าเขาต้องการติดต่อเธอจริง ไม่มีทางที่เขาจะหาเบอร์โทรศัพท์ของเธอไม่ได้ ตั้งแต่กลับมาเมืองไทยทุกอย่างที่มีดิสก็เหมือนแค่ฝันไป แต่เธอจะเก็บลูกน้อยนี้เอาไว้โดยไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้น ต่อให้ถูกตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อ เธอก็จะน้อมรับคำครหาของสังคม                “แม่จะเป็นทั้งแม่ทั้งพ่อให้เองนะคะคนดี” มุกระวีลูบหน้าท้องที่ยังมองไม่ออก เพราะแบนเรียบไร้ไขมัน แต่คนเป็นแม่มือใหม่ก็แอบเดาเล่นๆ ว่าเธอคงจะได้ลูกสิงโตทะเลทราย เพราะตอนนี้หิวมาก อยากกินไปหมด ภาพของเคบับเนื้อแกะลอยมาในหัว
Baca selengkapnya

65

มุกระวีรีบกดรับสาย“คุณนักรบคะ ฉันกำลังจะโทร.หาคุณพอดี ทำไมต้องจัดเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้ด้วยคะ จัดใหญ่ยิ่งกว่างานเลี้ยงปิดกล้องอีก ฉันเกรงใจคุณจริงๆ ค่ะ”ผู้กำกับหนุ่มพูดไปพลางยิ้มไป ทีแรกเกรงว่าเธอจะโกรธ แต่พอได้ยินคนในกองลือให้แซดว่าช่วงนี้มุกระวีมีอาการแปลกชอบกินผลไม้รสเปรี้ยว เขาซุบซิบกันว่าเธอกำลังท้องทำให้เขารู้สึกผิดต่อเธอน้อยลง“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับคุณมุก เพราะผมไม่ใช่คนจ่ายเงิน กินให้อร่อยนะครับ กินเผื่อผมด้วย”มุกระวีหน้าเหวอ อ้าปากค้าง “หมายความว่าไงคะ ให้กินเผื่อคุณ คุณนัดฉันมาแล้วพูดแบบนี้ฉันงงไปหมดแล้วค่ะ”“เดี๋ยวคุณก็หายงงเองครับ ผมต้องขอโทษคุณมุกด้วย ผมเจตนาดีจริงๆ นะครับ”เขาพูดเพียงเท่านี้ บริกรที่หน้าห้องจัดเลี้ยงพูดขึ้นเป็นภาษาอาหรับว่ายินดีต้อนรับท่านชีค ทำให้มุกระวีสะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์ตกลงที่พื้น ร่างกายของมุกระวีแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยน้ำแข็ง เธอเห็นสายตาของเจ้าของร่างแกร่งที่มองมาอย่างดุๆ“ว่าไงคนดื้อ”มุกระวีรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง  บริกรเหล
Baca selengkapnya

66

“นับวันรอผมให้มาหาอยู่ใช่ไหม ถึงได้รู้ว่าผมหายไปหนึ่งเดือน แต่รู้ไหมหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผมคิดถึงคุณทุกวัน แต่ผมอยากให้คุณเคลียร์งานให้จบก่อน และที่สำคัญ...”เขาหยุดพูดไปทำให้มุกระวีเอียงคอถาม “อะไรคะ”เขาเดินเข้ามาใกล้ ใช้ดวงตาคมกริบจ้องมอง “ที่สำคัญผมอยากให้คุณรู้ใจตัวเองเสียที ผมขอถามคุณข้อหนึ่ง ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ไม่มีผมในชีวิตคุณรู้สึกยังไง”เจอเขาถามแบบนี้มุกระวีก็พูดไม่ออก เธอจะบอกเขาได้ยังไงว่าคิดถึงเขาทุกวัน และต้องใช้งานมากลบความคิดถึงเพื่อไม่ให้ตัวเองแล่นซื้อตั๋วไปหาเขา“ฉัน ฉัน...”“ฉันอะไรตอบผมมา” ใบหน้าหล่อคมแบบอาหรับก้มถาม มุกระวีเหลือบมองขึ้นไปอย่างลังเล เธออายที่จะตอบเขา เห็นปลายคางสากที่บึกบึนอยู่ตรงแค่ปลายจมูกเธอ เขาเข้ามาใกล้จนเธอร้อนไปหมด“ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ งานฉันเยอะแยะไปหมด มีงานติดต่อเข้ามาเพียบจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ” เธอแถไปอย่างลื่นไหล แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนตัวโต“นี่คุณหัวเราะอะไรคะ”
Baca selengkapnya

67

“คุณหลอกให้ฉันเอาสมองไปช่วยบริหารงาน คงหวังจะหาเวลาไปสำราญกับสาวๆ ในฮาเร็มใช่ไหมคะ”                มุกระวีปล่อยให้ประเด็นนี้หลุดไปไม่ได้ มือบางเปิดกระเป๋าหิ้วใบเก๋ คว้ามือถือเปิดหน้าฟีดที่มีข่าวของเขากับดาราสาวร้อยล้าน                “หลักฐานคาตาแบบนี้ ดูซิจะปฏิเสธยังไง ถ้าคุณมีฉันคนเดียวแบบที่หว่านล้อมฉันเอาไว้ คงไม่มีภาพหลุดกับยัยดีนี่ เอ้ย...น้องดีนี่ นางเอกสุดฮอตของเมืองไทยหรอก”                 เขารับไปดูแล้วครางออกมาด้วยความมึนงง “อะไรกันนี่ เธอแอบถ่ายไปตอนไหน แบบนี้ผมควรจะฟ้องเรียกค่าเสียหายให้หมดตัว ในข้อหาที่ทำให้เมียผมเข้าใจผิด”                “เข้าใจผิด” ดวงตาคู่กลมโตสุกใสจ้องมองใบหน้าหล่อคมคายอ
Baca selengkapnya

68

“ฝันไปเถอะ ห้ามมีเมียใหม่เด็ดขาด ไม่ได้บังคับแต่ฉันขอร้อง” พูดไปแล้วก็ตกใจ อายตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น “เอ่อ ฉัน...” เขาหัวเราะใส่หน้าเธอ มุกระวีเลยไม่กล้าพูดให้ตัวเองได้อายอีก รีบเดินเร็วๆ ไปไขกุญแจห้อง“เมียจ๋า เดินช้าๆ หน่อย ลูกเรายังเล็กมาก เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนไปถึงเขา เดี๋ยวชีคน้อยจะหงุดหงิด”“รู้ได้ยังไงคะว่าจะได้ลูกชาย”“เซ้นต์ความเป็นพ่อมันบอกผม” คิ้วหนาเข้มจัดเลิกขึ้นข้างหนึ่งมุกระวีเลยทำปากยู่ใส่ แล้วเดินช้าลง เมื่ออยู่กับเขา เธอเหมือนเดินช้ากว่าเขาหนึ่งก้าวเสมอ มุกระวีมองคนตัวโตอย่างหมั่นไส้ แล้วไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป จากนั้นก็กดสวิตช์เปิดไฟ“เชิญเพคะ นี่คือห้องพักของท่านชีคในคืนนี้”ฟาริสเดินเข้าไป กวามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ห้องนี้เล็กกว่าห้องน้ำที่วังเสียอีก แต่มีไออุ่นของเมียรักอยู่เต็มห้องนี้ ทั่วๆ ห้องมีแต่หนังสืออยู่เต็มไปหมด ทำให้เห็นว่าเธอรักการอ่านมาก เขาเดินไปเปิดประตูห้องหนึ่ง มองเข้าไปด้านในแล้วก็เห็นว่ามันคือห้องนอน เขากำลังจะก้าวเข้าไป แต่ต้องช
Baca selengkapnya

69

ส่งเสริมด้านการศึกษา พร้อมทั้งขับเคลื่อนเศรษฐกิจ ให้เสรีภาพในด้านต่างๆ แก่พลเมืองชาวมีดิสไปพร้อมๆ กับสร้างความสามัคคีปรองดองให้แก่คนในชาติ ถึงแม้ภารกิจในฐานะกษัตริย์แห่งมีดิสจะหนักอึ้งเพียงใด แต่ในฐานะพระสวามี และพระบิดาของเจ้าชายน้อยอีกสามพระองค์ กษัตริย์หนุ่มก็ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีขาดตกบกพร่องภายในวังหลวงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นวังที่สวยงามอลังกาลที่สุดแห่งหนึ่งของโลก กษัตริย์ฟาริสเปิดประตูเข้าไปในห้องทรงพระอักษรแล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเจ้าชายน้อยทั้งสามพระองค์ในชุดอาหรับแบวชาวมีดิสกำลังรวมตัวกันเล่นซน ท่าทางสนุกสนาน เจ้าชายซาฮิมเป็นพี่ใหญ่ เจ้าชายฟารุก และเจ้าชายอัสรอน ทั้งสามพระองค์มีพระชนมายุไล่เรียงกัน ห้าขวบ สี่ขวบ และสามขวบตามลำดับ เจ้าชายทั้งสามกำลังนำอัญมณีที่มีทั้งเพชร มรกต และเพทายสีฟ้าเข้ม ที่พระองค์สั่งให้ทางร้านเพชรของอลิชาส่งมาให้ราชินีของพระองค์เลือกไปทำเครื่องประดับชุดใหม่ เพื่อเฉลิมฉลองในวันประสูติของพระองค์ ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นในเดือนหน้า แม้พระราชินีจะมีเครื่องประดับงดงามมากมาย แต่เครื่องประดับที่หยิบมาใช้ออกงานบ่อยที่สุดคือสร้อยเพทายสีน้ำเงินเข้
Baca selengkapnya

70

                กษัตริย์ฟาริสปั้นใบหน้าเรียบเฉยเพราะต้องการให้ลูกๆ กลัว และตอนนี้ก็อยากแกล้งพระมารดาของลูก ใบหน้าหล่อคมหันมาเผชิญหน้ากับราชินีของตัวเอง                “แม้แต่คุณผู้เป็นแม่ วันนี้ก็จะถูกลงโทษที่ปล่อยให้ลูกหลอก แล้วหยิบอัญมณีมาเล่น จนเกือบจะอมเข้าปากแล้ว ในฐานะที่ดูแลลูกไม่ดีคนเป็นแม่ก็มีความผิด”                พระมารดาของเจ้าชายน้อยรู้สึกผิด สีหน้าเจื่อนลงด้วยรู้ว่าตัวเองบกพร่อง “หม่อมฉันยอมรับผิดเพคะ”                “เราไม่ยกโทษให้ คุณและลูกๆ เตรียมไปจูงม้าออกจากคอกด้วยตนเอง ห้ามใช้ข้าหลวงคนใดเด็ดขาด เข้าไหม” พูดจบแล้วก็เดินออกจากห้องทันที           &n
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1234567
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status