Semua Bab คนเถื่อนปล้นรัก: Bab 1 - Bab 10

‘เขมขิม’ ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีปานนี้ ในวันหยุดสุดสัปดาห์ยาวๆ ได้มานอนในไร่ส้มฟรี ไร่ที่ได้มานอนไม่ต้องควักเงินในกระเป๋าจ่ายเองสักนิดยังเป็นไร่ส้มชื่อดังที่สุดในภาคเหนือ ไร่ส้มแห่งนี้มีพื้นที่ราวๆ สองร้อยไร่เศษ พื้นที่กว่าหนึ่งร้อยไร่ปลูกส้มหลายสายพันธุ์แต่เน้นส้มสายน้ำผึ้งเป็นหลัก เจ้าของไร่ยังแบ่งพื้นที่ทิศเหนือกว่าสามสิบไร่ปลูกสตรอว์เบอร์รีพันธุ์ 80 และพื้นที่ที่เหลือถูกแบ่งเป็นรีสอร์ตสำหรับนักท่องเที่ยว ยังมีร้านอาหาร และร้านขายของฝากเปิดบริการอีกด้วย เรียกได้ว่าเป็นไร่ที่ครบวงจรทั้งกินทั้งเที่ยว มาที่เดียวถือว่าคุ้มสุดๆไร่แห่งนี้มีชื่อไทยจดจำได้ง่าย ‘ไร่ส้มพนาไพร’ แม้จะชื่อไทยแท้แต่บริหารงานแบบฝรั่ง เจ้าของไร่มีการจัดการที่ดีเยี่ยมจนได้รับรางวัลคัดเลือกให้เป็นไร่ส้มคุณภาพมาห้าปีซ้อน เขมขิมได้ยินว่าเจ้าของไร่แห่งนี้เป็นลูกครึ่ง แต่ช่างเถอะ จะครึ่งอะไรก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอสักนิด เธอแค่ผู้โชคดีที่บังเอิญได้บัตรที่พักฟรีสามวันสองคืนพร้อมอาหารเช้า มาจากการส่ง SMS ไปร่วมเล่นเกมรายการหนึ่ง“เดี๋ยวคุณผู้หญิงเดินตรงไปนะคะ เลี้ยวซ้าย ตรงไปอีกสามสิบเมตรและเลี้ยวขวา จากนั้นเลี้ยวซ้ายอีกทีจะเ

คำว่ามันในที่นี้คือ ใช้ร่างกายอย่างเมามัน หากคืนไหนมีเพื่อนกินเหล้า พนาจะเลือกให้เป็นคืนเมา หากไม่มีเพื่อนคู่หูกินเหล้า เขาก็เลือกสาวสวยสักคนมาเป็นคู่ช่วยทำให้มันแต่พนาเห็นท่าทางระอาของเพื่อนรักที่มองเขาและดูท่าว่าจะรีบกลับไปอ้อนเมีย คนไร้เมียจึงแกล้งเข้าไปสวมกอดด้านหลังแล้วดึงลงไปบนที่นอน“เหม...อยู่กับพนาก่อนเถอะนะ”“เฮ้ย อะไรวะ ไอ้พนา มึงอย่าเล่นแบบนี้กูขนลุก” เหมราชโวยวายแต่ก็ล้มกลิ้งโค่โร่ไปกับพนาที่หัวเราะร่วนร่างสมส่วนที่สวมหมวกปีกกว้างมีดอกไม้ติดรอบๆ ดูน่ารักสดใสหยุดอยู่บ้านพักหมายเลข 609 เขมขิมหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแล้วเสียบลงไป แต่พบว่าประตูถูกเปิดแง้มๆ เอาไว้ หรือแม่บ้านคงเข้ามาทำความสะอาดแล้วลืมปิดเขมขิมขมวดคิ้ว แต่ความเหนื่อยอ่อนอยากพักผ่อนจึงไม่อยากคิดมาก เธอไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ร่างเล็กจึงผลักประตูเข้าไปจนสุดเพราะแผ่นหลังกำลังโหยหาที่นอนนุ่มๆ เวลานี้ดวงตาคู่สวยอยากจะปิดลง แล้วพักผ่อนสักงีบทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาคู่หวานสวยก็ต้องเบิกกว้าง ความง่วงที่มีอยู่ครู่ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เขมขิมกัดริมฝีปากแน่น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันกระบอกข้าวหลา

ครั้งนั้น พนักงานต้อนรับสาวสวยขอโทษขอโพยต่อเธอยกใหญ่ ที่ทำให้สายตาไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้า พนักงานคนนั้นบอกว่าแจ้งเบอร์บ้านพักผิด เนื่องจากวันนั้นมีแขกเข้ามาเช็กอินเยอะเลยหยิบคีย์การ์ดสลับ แต่เพื่อชดเชยความผิดจึงมอบบัตรกำนัลซื้อส้มสายน้ำผึ้งยกลังในราคาลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้เธอ แม้คูปองนั้นจะช่วยลบภาพติดตาไม่ได้ แต่ส้มของไร่พนาไพรอร่อยมากเขมขิมคิดว่าการทำงานก็ย่อมมีผิดพลาดกันได้จึงไม่ติดใจ ดังนั้น เมื่อรู้ข่าวการรับสมัครงานจึงรีบส่งใบสมัครออนไลน์ไป ด้วยประวัติส่วนตัวของเธอมีความน่าสนใจ ทางหัวหน้าจัดซื้อจึงขอนัดสัมภาษณ์ และจัดแจงเรื่องตั๋วเครื่องบินส่งมาให้ เขมขิมจึงเดินทางไปสัมภาษณ์งานแล้วก็สำเร็จ...“เย้...ดีใจที่สุดเลย” เขมขิมดีใจจนกระโดดตัวลอย เธออยากจะลาออกจากงานที่นี่ทุกนาที คงไม่มีใครอยากเห็นแฟนเก่าในที่ทำงานเดียวกัน ควงกับแฟนใหม่เย้ยไปเย้ยมา“คราวนี้ก็ไม่ต้องทนเห็น...” เขมขิมถอนหายใจยาวพรืด แต่แล้วคนที่คิดว่าไม่อยากเจอก็มาปรากฏตรงหน้าเขมขิมเห็นอีกฝ่ายแล้วอยากจะหมุนตัวเดินหนีแต่ก็ไม่ทัน“ไม่ต้องทนเห็นอะไรคะคุณเขม ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตา บาดใจหรือเปล่า..”‘อลิน ’ นักบัญชีสาวสวย

ช่วงที่ผ่านมา เขายุ่งมาก โดยปกติแล้ว หากเป็นพนักงานที่ทำงานในสำนักงาน เขาจะมีส่วนร่วมในการตัดสินใจคัดเลือก แต่ด้วยงานที่ยุ่งเหยิง การรับพนักงานจัดซื้อคนใหม่ เขาให้หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อคัดสรรเอง แต่ย้ำเน้นให้ดูให้ดี เขาไม่อยากแจ้งความจับพนักงานของตัวเองเข้าคุกอีก เพราะฝ่ายจัดซื้อเป็นฝ่ายที่สุ่มเสี่ยงต่อการทุจริตได้ง่าย“แล้วคนที่หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเขาให้ลุงไปรับชื่ออะไร”ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่หญิงสาวสวยร่างเพรียวแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสไตล์ชิคที่จับคู่แมตช์ง่ายๆ ระหว่างเสื้อยืดลายน่ารักเนื้อดีสีขาวกับกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มลายเก๋ สองขาเรียวกำลังลากกระเป๋าเดินทางไปตามทางเดินของผู้โดยสารขาออก ความสดใสที่มีเป็นทุนเดิมยิ่งขับเน้นให้วัยยี่สิบหกในปีนี้ของเขมขิมดูสวยสะพรั่งขึ้นเป็นหลายเท่าตัวเขมขิมมีใบหน้าขาวผ่อง อิ่มเอิบ ริมฝีปากสีแดงสดตัดกับฟันขาวราวไข่มุก ทั้งหมดเป็นเพราะเธอดูแลตัวเองอย่างดีมาโดยตลอดหลังจากผ่านไปชั่วโมงเศษ น้ำเปล่าในขวดใสถูกดื่มลงคอจนหมดขวด ดวงตาเรียวงามเปี่ยมเสน่ห์กวาดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ แต่หญิงสาวไม่อาจจับใจความได้หญิงสาวหลับตาลง

หากรู้ว่าการนั่งรถมากับเขาคือหายนะที่กำลังจะเกิด เธอจะทำทุกอย่างแม้ว่าเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงไปข้างทาง ดวงตาคู่สวยข่มกลั้นความหวาดกลัวต่อชายแปลกหน้าแต่สังเกตจากรถที่เขาขับ ราคาของมันแพงหูฉี่ ไม่ใช่รถคนงานในไร่อย่างแน่นอน ไร่ส้มใหญ่ขนาดนั้นอาจจะมีคนขับรถหลายคนก็ได้ เป็นไปได้ไหมเขาเป็นคนขับรถให้เจ้าของไร่ ลุงชมอาจไม่สบาย เขาผ่านมาพอดีเลยฝากมารับเธอต้องเป็นแบบนี้แน่เขมขิมพยายามนั่งไปเงียบๆ ไม่มองเขาแต่ก็อดลอบสังเกตไม่ได้ นิสัยเอาแต่ใจ เลือดร้อนไม่ยอมคน ทำให้พ่อเลี้ยงพนาเหยียบตามรถคันหนึ่งที่ปาดหน้าเขาไป“ปาดมา ปาดกลับ ไม่โกงเว้ยยย ฮ่าๆ” แถมยังหัวเราะร่าสะใจ ยิ้มเยาะใส่กระจกมองหลังอีก“เฮ้ย คุณใจเย็นสิ ฉันยังไม่อยากตาย”“แค่นี้ไม่ตายหรอก ดูมันสิขับรถปาดหน้าชาวบ้านเดี๋ยวก็ได้ลงเหวข้างทางหรอก ไม่รู้หรือไง แถวนี้ตกไปก็ตายเท่านั้นแหละ” ใครจะชินภูมิประเทศแถบนี้ดีกว่าเขา ที่สำคัญ เขาคุ้นๆ รถคันนั้นเหมือนเป็นรถที่วิ่งส่งบรรจุภัณฑ์ไปส่งที่ไร่เขมขิมแอบภาวนาขอให้พระคุ้มครอง ทั้งที่เธอคาดเข็ม