All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 101 - Chapter 110

กรุงเทพฯ                เรณุกานั่งเหม่อลอยแอบคิดถึงพ่อเลี้ยงอัคราทุกครั้งยามที่อยู่คนเดียวตามลำพัง ไม่รู้ป่านนี้ฝ่ายนั้นจะมีคนใหม่ไปแล้วหรือยัง แต่สำหรับแพรทองตอนนี้กลับกลายมาเป็นพี่สาวเธอเรียบร้อยแล้ว ยิ่งรู้ว่าตนกำลังตั้งครรภ์ด้วยแล้วก็ออกอาการดีใจยกใหญ่ เดินทางมาเยี่ยมอยู่บ่อยๆ และยืนยันความประพฤติของพ่อเลี้ยงอัคราว่าทำตัวดี ไม่ยุ่งกับใคร ชีวิตมีแต่งานกับงานเท่านั้น“คิดอะไรอยู่หนูเรย์” พันตรีธนชาติสั่งให้พยาบาลพิเศษเข็นรถมาใกล้ๆ ที่บุตรสาวนั่งอยู่ ก่อนโบกมือให้พยาบาลสาวที่คอยดูแลออกไปก่อน เพราะตนมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับเรณุกาเป็นการส่วนตัว“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ” หญิงสาวพึมพำตอบไม่เต็มเสียงนัก“โกหกไม่เก่งเลยนะลูก ตอนนี้หนูไม่มีพันธะกับตากรณ์แล้ว จงทำตามหัวใจตัวเอง ลดทิฐิเสียบ้าง แล้วจะมีความสุข พ่อไม่ได้เข้าข้างลูกชายตัวเองหรอกนะ”“แต่เรย์ยังไม่มั่นใจ ว่าเขายังจะรักเรย์จริงหรือเปล่า”“หนูแพร

“งั้นแก้วขอตัวไปบอกป้านงค์ก่อนนะคะ” ดอกแก้วกล่าวจบกำลังจะเดินออกไป แต่นายแพทย์หนุ่มเรียกเอาไว้เสียก่อน“เดี๋ยวแก้ว อย่าเพิ่งให้พ่อเลี้ยงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด สั่งกำชับป้านงค์ด้วย“ค่ะคุณหมอ” ดอกแก้วขานรับแล้วก็วิ่งตะโกนเรียกหาป้าของเธอทันที ทำเอาสองหนุ่มส่ายหน้ากับอาการดีใจเกินเหตุของสาวน้อย“ผมดีใจที่พ่อเลี้ยงจะมีความสุขสักที”“ฉันก็เหมือนกันนัย เดี๋ยวฉันไปบอกข่าวดีให้นายอัครก่อนแล้วกัน”“ครับ” ชัชดนัยกล่าวจบ นายแพทย์หนุ่มก็เคลื่อนรถเข้าไปในไร่ จุดมุ่งหมายคือท้ายไร่ ที่มีแสงไฟหน้าบ้านเปิดไว้เพียงดวงเดียวเท่านั้น เมื่อเห็นเจ้าของกระท่อมนั่งดื่มอยู่เงียบๆ ที่หน้ากระท่อม ชลวิทย์ต้องถอนหายใจกับสภาพของเพื่อนรัก แทบดูไม่ได้“สภาพแบบนี้จะไปดูแลใครได้วะ” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้นมาทันที“มาถึงก็ปากหมาเลยนะแก ว่าแต่มาทำไมมืดค่ำป่านนี้”“มาหาไม่ได้หรือไง แล้วเมื่อไหร่จะเลิกดื่ม ทำตัวให้สมเป็นพ่อคนหน่อยสิวะ” นายแพทย์หลุดปากพูดออกไป จนอีกฝ่ายชะ

“พ่อเลี้ยง/เรย์” ทั้งสองเอ่ยชื่อของกันผ่านริมฝีปากแผ่วเบาเรณุกาละสายตาจากใบหน้าคมก้มลงมองบุตรชายตัวน้อยที่ร้องไม่หยุด จนต้องนั่งหันหลังให้ชายหนุ่มเพื่อให้นมแก่บุตรชาย เพียงไม่นานเสียงร้องก็ได้เงียบลงไป ได้ยินแต่เสียงดูดนมเท่านั้นที่ดัง ตาใสแป๋วมองมารดาไม่วางตาภาพนั้นทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มยืนนิ่งราวกับถูกสาป จับต้นชนปลายไม่ถูก“ถ้าไม่มีอะไรพูดก็ออกไปซะ ฉันจะได้มีเวลาเอานมให้ลูกได้ถนัด” หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง เมื่อไม่ได้ยินคำใดเปล่งออกมาจากปากคมเฉียบ“คือ...พี่จะมายืนยันความรู้สึกเดิมที่มีต่อเรย์ ถึงแม้ทุกอย่างจะสายไปแล้วก็ตาม” ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่นกับความรู้สึกมั่นคงที่มีต่อหญิงสาว แต่ปลายเสียงติดสั่นนิดๆ เจ็บปวดนักที่มาพบว่าเธอกำลังมีลูกกับคนอื่นทำไมชลวิทย์กับแพรทองถึงไม่ยอมบอกเขาสักคำ แต่ยังคะยั้นคะยอให้เขาเดินทางมาหาเรณุกาให้ได้ ใจร้ายใจดำกันจริงๆ ชายหนุ่มอดก่นด่าสองคนนั้นไม่ได้“คุณคิดว่าความรักมันตัดใจกันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ” เรณุกาหันมาถามเขาด้วยแววตาเจ็บปวด“แต่เรย์ก็ไ

“มีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ” ปกรณ์เอ่ยถามเข้าประเด็น หลังเห็นเจ้าของบ้านหนุ่มเงียบไปนาน“ผมอยากจะขอบคุณที่คุณปกรณ์รักษาสัญญา”“ถึงผมไม่รักษาสัญญา เรย์ก็ไม่มีทางให้ผมแตะต้องตัวได้ เพราะเขารักคุณมาก เขาทำเหมือนว่ารอคุณกลับมาอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ปากแข็งไม่ยอมรับเท่านั้นเอง แต่ผมก็ดีใจนะที่เรย์เขากลับมายิ้มได้ และกำลังจะมีความสุข”“คุณไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก จะรักและทะนุถนอมเธอจนชีวิตจะหาไม่ ผมให้สัญญา”“แล้วผมจะคอยดู หากคุณทำให้เธอเสียใจ ผมจะพาเธอหนีไปจากคุณคอยดู” ปกรณ์กล่าวข่มขู่ด้วยรอยยิ้ม“ไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวพร้อมยื่นมือให้อีกฝ่าย“เพื่อมิตรภาพ”“ครับเพื่อมิตรภาพ”ปกรณ์ยื่นมือมาแตะเพื่อมิตรภาพครั้งใหม่ของตนกับพ่อเลี้ยงหนุ่มปนความเจ็บปวดเล็กน้อย ที่จะต้องสูญเสียเรณุกาไปแล้วจริงๆ เขาคงต้องใช้เวลาทำใจอีกนานกว่าจะลืมเรณุกาได้ แต่ก็ดีใจที่เธอกลับมามีความสุขอีกครั้งเรณุกาซึ่งแอบมองอยู่ห่างๆ เป

พันตรีธนชาติกล่าวให้ความมั่นใจ น้อยที่ยืนอยู่ที่หัวมุมโต๊ะหลังตักข้าวเสร็จ รู้สึกโล่งอกที่ได้ยินคำตอบจากเจ้าของบ้าน เมื่อก่อนหน้าที่ได้ยินก็ใจแป้ว ยังคิดว่าคงต้องตกงานแล้วแน่ๆ“ก็ได้ค่ะคุณท่าน” ป้าแจ่มจันทร์ยินยอมในที่สุด ทำให้ชายหนุ่มยิ้มแก้มแทบปริ ก่อนจะหันมาพูดกับสาวใช้“น้อยเดี๋ยวเธอขึ้นไปดูคุณหนูทีนะ แล้วตามคุณเรย์ลงมาทานอาหารกลางวัน”“ได้ค่ะพ่อเลี้ยง” สาวใช้พยักหน้ารับคำด้วยท่าทางกระตือรือร้นแล้วรีบออกไปทำตามคำสั่ง จากนั้นเพียงไม่นาน เรณุกาก็เดินลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พ่อเลี้ยงหนุ่มรีบลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้ สร้างความปลาบปลื้มใจแก่ผู้อาวุโสที่เห็นชายหนุ่มดูแลเรณุกาอย่างดี“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวหันมายิ้มพึมพำขอบคุณเบาๆ ขณะที่ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วตักอาหารใส่จานให้“พ่อดีใจที่อัครกับหนูเรย์เข้าใจกันดีแล้ว”“ครับคุณพ่อ ขอบคุณคุณพ่อที่คอยเตือนสติผม งั้นผมคงหลงทางจนหาทางออกไม่เจอ” ในหลายเรื่องที่เขาหลงผิด เคยทำเรื่องไม่ดีไว้ต่อท่านหรือแม้แต่คนข้างกาย ท่านก็ไม่เคยต