All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 11 - Chapter 20

“สีสันน่าทานจังแก้ว”  เรณุกาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ดอกแก้วไม่ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าเป็นมาอย่างไร“แต่ไม่รู้รสชาติได้เรื่องหรือเปล่าน่ะสิพี่เรย์”“งั้นต้องลองชิม”    เรณุกาหยิบช้อนเล็กขึ้นมาตักชิม ในขณะที่ดอกแก้วกุมมือตัวเองไว้แน่น ลุ้นคำตอบอย่างตื่นเต้น“ว่าไงพี่เรย์ รสชาติโอเคมั้ย”“อืม...แป้งมันแข็งไปนิดหนึ่งจ้ะ แต่ก็ทานได้” เรณุกาเอ่ยให้กำลังใจอีกฝ่าย“แต่ก็ยังไม่ดีพอ เฮ้อ...แก้วก็ทำตามสูตรในเน็ตแล้วนะ ทำกี่ครั้งคงเหมือนเดิม แบบนี้ก็คงไม่มีหน้าเอาเค้กแข็งๆ ไปให้เขาหรอก”“เอ...แก้วจะทำเค้กไปให้ใคร”“ผู้จัดการจ้า วันนี้เป็นวันเกิดของผู้จัดการ แก้วก็เลยอยากลองทำเค้กไปให้น่ะ” ดอกแก้วบอกด้วยท่าทางเอียงอาย ทำให้เรณุกาพอจะรู้ว่า ดอกแก้วคิดอย่างไรกับผู้จัดการไร่หนุ่ม“งั้นทำใหม่”“ทำใหม่ ก็คงเหมือนเดิมนะพี่เรย์ เสียของเปล่า” ดอกแก้วหันมาตีหน้ายุ่งใส่“เดี๋ยวพี

“อ้าว ป้านงค์ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนเข้าให้แล้ว ปกติแม่บ้านจะเข้านอนตั้งแต่สามทุ่ม“ป้ารอพ่อเลี้ยง มีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักหน่อยค่ะ” นางเอ่ยขึ้นพร้อมทำสีหน้าแสดงถึงความไม่สบายใจ“เอ...มีเรื่องอะไรเหรอครับ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเชิงสงสัย“เรื่องแม่เรณุกาค่ะ บอกป้าได้ไหมคะ ว่าตอนนี้แม่เรณุกาอยู่ที่ไหน” นางทราบจากหลานสาว ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มพาเข้าไปในไร่ตั้งแต่ตอนเย็น แต่ไม่รู้ว่าพาไปอยู่ส่วนไหนของไร่“ป้าไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่ฆ่าผู้หญิงคนนั้นแน่”“พ่อเลี้ยงกำลังคิดจะทำอะไรคะ บอกป้าได้มั้ย”“ผมก็จะทำให้ครอบครัวนั้นได้รับความเจ็บปวด เหมือนที่คุณแม่เคยได้รับไง” ชายหนุ่มกล่าว แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง“พ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยง แต่ป้าว่า...” นางเอื้อมมือไปแตะแขนพ่อเลี้ยงหนุ่มราวกับเตือนสติ“ป้าอย่าห้ามผมเลยนะครับ”“แต่คุณแพรล่ะคะ หากเธอทราบเรื่องนี้ คงรับไม

“แต่ฉันอยากมั่นใจ ว่าไม่ได้ทำไปอย่างสูญเปล่า”“ถ้าเธอปรนนิบัติฉันดี ครบสองเดือนเมื่อไหร่ฉันจะตามเธอไปที่กรุงเทพฯ”เมื่อเรณุกาตั้งท้องเมื่อไหร่ แผนการทุกอย่างก็จะเริ่มต้นขึ้น บิดากับผู้หญิงคนนั้นต้องได้รับความเจ็บปวดอย่างสาสม โดยที่ชายหนุ่มลืมคิดไปว่า นั่นเป็นเลือดเนื้อเชื่อไขของตน เพราะความเคียดแค้นที่ฝังอยู่ในใจมานานกว่าสิบแปดปีเข้ามาบดบังจิตใจ จนไม่รู้จักความผิดบาป เพียงแค่ต้องการให้บิดากับครอบครัวใหม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเท่านั้น ช่วงสายของวันต่อมา            เรณุกาสะดุ้งตกใจตื่นจากเสียงเคาะประตูพร้อมเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอก จึงกระวีกระวาดไปหยิบเสื้อเชิ้ตของพ่อเลี้ยงหนุ่มมาสวมใส่ชั่วคราว เพื่อปกปิดเรือนร่าง แล้วรีบเดินออกไปดูที่หน้ากระท่อม เห็นดอกแก้วยืนยิ้มแฉ่ง“พ่อเลี้ยงให้แก้วเอากระเป๋าเสื้อผ้ากับอาหารมาให้พี่เรย์จ้ะ”“ขอบใจมากแก้ว เข้ามาด้านในก่อน” เรณุกาเลี่ยงทางให้สาวรุ่นน้องแทรกตัวเข้ามาภายในกระท่อม

ฟากพ่อเลี้ยงอัคราเมื่อกลับมาถึงที่บ้านพัก ก็พบว่าสาวคนรักได้มาถึงแล้ว ซึ่งกำลังช่วยแม่บ้านจัดโต๊ะอาหาร ชายหนุ่มถึงกับเปิดยิ้มกว้าง ก่อนเดินเข้าไปสวมกอดร่างอรชรและฉวยโอกาสหอมแก้มนวลด้วยความคิดถึง“อุ๊ย...พี่อัคร” แพรทองยกมือกุมพวงแก้มของตนไว้ ด้วยอาการเคอะเขิน แต่กลับสร้างความเอ็นดูแก่สายตาป้านงคราญไม่น้อย ที่เห็นเจ้านายตนยังรักใคร่แพรทองเหมือนเดิม“จะมา ทำไมไม่โทร.บอกพี่ล่วงหน้าก่อนครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามกับสาวคนรัก ทำเอาแพรทองเหลือบสายตาไปมองป้านงคราญราวกับขอคำปรึกษา ซึ่งนางขอร้องไม่ให้บอกพ่อเลี้ยงหนุ่ม เพราะกลัวจะถูกดุ“เอ่อ...แพรมาเอาของที่ไร่โน่น ก็เลยถือโอกาสแวะมาทานข้าวกับพี่อัคร จะได้ไม่เสียเที่ยวไงคะ”ไร่ที่แพรทองหมายถึง คือไร่พงษ์จิรกรณ์เป็นไร่ของพ่อบุญธรรมเธอ ซึ่งล่วงลับไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน อยู่ติดกับไร่ของพ่อเลี้ยงอัครา ณ เวลานี้ ชานนท์ได้เข้ามาดูแลกิจการทั้งหมด ส่วนเธอไม่ขอยุ่งเกี่ยว จึงไปเปิดห้องเสื้ออยู่ที่ตัวเมือง โดยมารดาบุญธรรมก็ขอตามไปอยู่ด้วย“ไม่ทราบว่าแพรมารบกวนเวลางานหรือเปล่าคะ&r

“อืม...เป็นความคิดที่ดี แต่ป้านงคราญจะยอมเหรอคะ”“สี่ทุ่มแล้ว ป้านงค์แกคงเข้านอนไปแล้วล่ะครับ งั้นผมขอตัวขับรถไปรับแก้วที่บ้านก่อนนะครับ” ผู้จัดการหนุ่มกล่าวจบก็หมุนตัวเดินกลับไปที่รถ เพื่อขับออกจากไร่ไปรับดอกแก้ว ทำให้คืนนี้เรณุการู้สึกสบายใจ แถมยังมีเพื่อนคุยอีกด้วย กว่าจะได้นอนก็เกือบตีหนึ่ง เพราะมีสาวน้อยชวนคุยจ้อ จนถูกชัชดนัยดุถึงได้ยอมนอนส่วนพ่อเลี้ยงอัครากลับนอนไม่หลับกระสับกระส่าย เพราะไม่มีร่างนิ่มให้กอดเหมือนเช่นทุกคืน ข่มตาอย่างไรก็ไม่หลับ กว่าจะหลับได้ก็เกือบตีสามเข้าให้แล้ว แต่นอนได้ไม่นานก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อกลับไปที่ไร่ ซึ่งได้เขียนโน้ตแปะไว้ที่หน้าห้องแฟนสาว เพราะกลัวเธอจะเป็นห่วงกว่าพ่อเลี้ยงอัคราจะขับรถเข้ามาในอาณาเขตไร่ก็เกือบหกโมงเช้า พอดีกับดอกแก้วที่ต้องรีบตื่นกลับไปที่บ้านพัก เนื่องจากกลัวป้าตนจะซักไซ้ไล่เลียงว่าหายไปไหนมาทั้งคืน คงไม่ชอบใจนัก หากทราบว่ามานอนเป็นเพื่อนเรณุกา แต่ไม่คิดจะปลุกใครเพราะเห็นว่ายังเช้าอยู่เด็กสาวเลือกเส้นทางลัดเวลาเดินเท้าเป็นการย่นระยะ