All Chapters of Twins With The Disabled CEO: Chapter 21 - Chapter 30

Maaga pa lang ay gising na si Cassy. Halos hindi siya nakatulog sa excitement at kaba, pero sapat na ang ngiti ng kambal para kumapit siya sa pag-asang magiging maganda ang unang araw niya sa trabaho. Suot niya ang pinakapresentable niyang blouse at slacks; inayos pa niya ang buhok nang ilang ulit bago tuluyang huminga nang malalim. “Good luck, Mama!” sabay na sabi nina Levi at Liam habang nakatayo sa pintuan, bitbit ang tig-iisang maliit na cookie na ginawa nila ni Cassy kagabi. Hinalikan niya ang ulo ng dalawa pagkatapos ay ngumiti. “Behave kayo kay Tita Hazel, ha? Uuwi ako agad mamaya.” “Opo, Mama! Promise! I love you!” sabi ni Liam. “I love you too, mga anak. Huwag kayong mag-alala, pag-uwi ko, may dala akong pasalubong para sa inyo. Okay?” Dahil sa narinig ay nanlaki ang mga mata ng dalawa. Sobrang saya nila. “Talaga po? Yehey!” sabay pa nilang sabi. Maya-maya pa ay lumabas na sa kwarto si Hazel para kunin na ang mga bata. Agad naman siyang nagpaalam sa kaibigan. Kitang-

Pagsapit ng hapon, pag-uwi ni Cassy sa apartment, bitbit niya ang pagod at kung ano-anong iniisip, lalo na ang nalaman niya tungkol kay Nancy. Pero pagdating niya sa harap ng pinto, natigilan siya. May malaking kahon ng grocery sa paanan ng pinto niya, sealed, bago, may nakadikit na card. Bago pa man niya mabasa ang nakasulat, may umubo sa gilid niya. “Ahem. Delivery ni boss iyan.” Napalingon siya. Nandoon si Gabriel, naka-cross arms, mukhang pagod na ang itsura pero amused. “G-Gabriel? Ano ‘to?” “Inutos ni Sir Martin sa akin iyan. Grocery daw para sa inyo ng mga bata. Nandyan na ang essentials, vitamins ng mga anak mo. May cookies din at kung anu-ano pang pagkain. Sana, maenjoy mo iyan at ng mga bata.” Namula si Cassy. “Hindi… hindi naman niya kailangang gawin ‘to. Hindi naman siya ang ama ng mga anak ko, e. Grabe na siya, nakakahiya na.” “Hindi naman ako ang boss, so hindi ako pwedeng kumontra sa kahit anong sabihin niya,” sagot ni Gabriel. “Pero sabi niya, make sure raw na p

Pagkadating ni Cassy mula sa trabaho kinabukasan, bumungad sa kanya ang amoy ng ginisang bawang sa kusina at ang halakhak ng kambal. Si Hazel, naka-oversized shirt at naka-ponytail ay abala sa pagluluto habang pinapaikot ang dalawang bata na tila may sariling mundo sa paglalaro. “Good morning,” bati ni Hazel habang naghahalo ng ulam. “Perfect timing. Gutom ka na siguro, ‘no?” Ngumiti si Cassy, hinila ang bag papunta sa sofa. “Thank you, Zel. Ang bait mo talaga.” “Of course. Libre kain mo habang may best friend kang kasing ganda ko sa buong mundo,” sagot niya sabay irap kunwari, nang-aasar lang sa kanyang kaibigan. Pero napansin agad ni Hazel ang hindi maipintang ngiti sa labi ni Cassy. Yung tipong pilit tinatago pero lumulusot pa rin. “Uy,” sabi niya, naglalakad papunta sa mesa, “bakit ganyan ang ngiti mo? May nangyari ba na hindi ko alam, ha?” “Wala naman,” iwas ni Cassy. “Normal smile lang ‘to. Ano ka ba?” “Hindi ah,” sagot ni Hazel, naglalagay ng plato. “’Yan ang ngiting may

Tahimik ang buong bahay ng mga Beranda nang hapong iyon, para bang pinilit nitong pinipigilan ang bawat pag-ikot ng oras dahil sa sinapit ni Portia. Sa loob ng maliit na kwarto sa second floor, nakahiga si Portia, maputla, nanghihina, at paminsan-minsan ay napapahikbi habang nakatalukbong ng kumot. Sa gilid ng kama, nakaupo ang Mommy niyang si Emma, halatang pagod, magulo ang buhok, namumugto ang mga mata, pero hindi umaalis sa tabi ng anak kahit sandali. Hawak niya ang kamay ni Portia, paulit-ulit na hinahaplos iyon na para bang baka mawala muli ito sa kanya kapag binitawan. “Ma…” paos na bulong ni Portia, halos hindi lumalabas ang boses. “Sorry… sorry talaga…” Umiling si Emma at agad siyang niyakap nang dahan-dahan, maingat na parang natatakot na baka masaktan pa lalo ang anak. “Huwag ka nang magsalita ng ganyan, anak. Nandito lang ako. Hindi ka nag-iisa.” Ngunit muling napaiyak si Portia. Iyon ang hindi niya ma-amin kahit kanino, ang matinding bigat ng lungkot na hindi niya naa

Pagkapihit ng gate, hindi inasahan ni Cassy ang makikita niya, si Martin, nakaupo sa wheelchair, maayos ang postura, pero halatang pagod sa mata. Nasa likuran nito si Gabriel na tila umaalalay at pareho silang nakatingin sa kanya na parang matagal nang hinihintay ang paglabas niya. Napatigil si Cassy, nanlaki ang mga mata. “S-Sir Martin?” Hindi niya maipaliwanag, pero bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya in-expect na darating ito roon, lalo na’t wala naman silang usapan. “Cassy,” maiksing bati ni Martin, pero para bang may tinatago itong emosyon sa ilalim ng malamig na tono. Si Gabriel ang unang ngumiti. “Good evening, Cassy.” Napapakamot si Cassy sa noo, hindi alam kung paano magsisimula. “Pasok kayo. Sorry, medyo magulo yung loob. Sina Liam at Levi kasi, ang kukulit.” May question mark sa mukha ni Martin, hindi niya alam kung pinagtatakpan lang ni Cassy ang lalaking bumisita sa kanya. Hindi iyon nakaligtas kay Cassy, pero pinili niyang huwag pansinin muna.