All Chapters of The Billionaire's Captive: Chapter 11 - Chapter 20

Papalapit nang papalapit ang binigay niyang isang buwan, at kahit anong pilit kong mag-isip, wala pa rin akong makitang paraan kung saan ako lulugar. Alam ko na sa huli, iisa lang ang gusto niyang marinig—ang sagot na pabor sa kanya. Hindi ko alam kung sinusubukan niya lang akong ubusin o hinahayaan niya akong mapagod kakaiwas. Pero pareho lang ang kahahantungan. Siya pa rin ang masusunod. “Girls, promotion ngayon. Double time. Walang papatay-patay,” paalala ni Miss Betty habang abala kami sa paghahanda ng orders. Tumango kaming lahat at agad na kumilos. Mabigat ang katawan ko dahil sa puyat, pero pinilit kong mag-focus. Ayokong magkamali—kilala ko si Miss Betty. Kahit maliit na bagay, pinapansin niya. Habang inaayos ko ang mga baso, narinig ko ang usapan nina Jocelyn sa likod ko. “Montenegro ‘yan, ‘di ba?” “Oo. Bunsong kapatid ni Rafael Adrian Montenegro.” Bahagya akong napahinto. Hindi ako agad lumingon. Ayokong makisali, pero kusa ring napunta ang atensyon ko sa me

Bound Without Consent Hindi agad pumasok sa isip ko ang mga nabasa ko. Nakatitig lang ako sa folder na nasa harapan ko, habang paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang bawat linya. Pero parang tumatanggi ang isip ko na tanggapin ang mga iyon. Pakiramdam ko biglang naging masyadong mabigat ang hangin sa loob ng VIP room—parang hindi ako makahinga. “Hindi ito totoo…” bulong ko, nanginginig ang kamay. “Hindi nila gagawin ito.” Tahimik lang siya sa tapat ko. Walang reaksyon. Walang kahit anong bakas ng pagdadalawang-isip—parang normal lang sa kanya ang lahat. Mas lalo akong nataranta sa katahimikan niya. “Sabihin mo na mali ito,” mas malakas ko nang sabi habang nakatingin sa kanya. “Sabihin mo na may pagkakamali.” Sumandal siya nang dahan-dahan sa upuan, tinitigan ako na parang sinusukat kung hanggang saan ako aabot bago tuluyang bumigay. “Answer me…” halos pabulong kong pakiusap, habang tuluyan nang bumabagsak ang luha ko. “Please.” “Walang mali,” sagot niya sa wakas—

Hindi ko na siya nakita kinaumagahan, pero kahit wala siya sa harap ko, ramdam ko pa rin ang bigat na iniwan niya sa paligid ko. Parang may bagay na dumikit sa isip ko at ayaw na akong iwan, kahit saan ako pumunta. Lumabas ako ng apartment na parang normal lang ang lahat. Pero alam ko sa sarili ko na hindi na ako bumabalik sa dating ako. Inagahan ko rin ang pagpasok, umaasang hindi ko siya makikita sa labas, kahit alam kong hindi ganoon kadali iyon. Hindi ako tumakbo. Hindi rin ako huminto. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad, kahit may kakaibang bigat sa dibdib ko na hindi ko maintindihan. Hindi na ito takot na nangingibabaw tulad ng dati. Mas tahimik ito ngayon, pero mas matigas. Parang may bahagi sa akin na pagod na matakot. Pagdating ko sa coffee shop, normal ang lahat. Maingay ang makina ng kape, abala ang mga tao, may mga nagtatawanan, may mga naghihintay ng order. Dati, bahagi ako ng ganitong ingay. Ngayon, pakiramdam ko dumadaan lang ako sa loob nito, parang hindi na ako ga

Maaga pa lang ay umalis na ako at naglakad papunta sa abangan ng mga bus. Hindi ko na inisip kung saan ako pupunta—ang mahalaga ay makaalis ako at tuluyang makatakas kay Adrian. Kaunti lang ang dala kong gamit, puro damit lang. Iniwan ko na ang iba. Mas mahalaga ang kalayaan kaysa sa mga bagay na madaling mapalitan. Palapit na ako sa sakayan nang bigla akong napahinto. May isang itim na kotse ang huminto sa harapan ko. Bago pa ako makareact, may mga kamay nang humila sa akin papasok. “H—huwag! Tulong!” sigaw ko habang nagpupumiglas, pero tila nilamon ng ingay ng kalsada ang boses ko. Madilim ang bahaging iyon at walang sinumang nakapansin. Pinilit kong kumawala, pero mas malakas sila. Isang lalaki ang mahigpit na humawak sa akin habang may itinakip na panyo sa aking mukha. Nanlaban pa ako sa huling pagkakataon. Pero unti-unting nanghina ang katawan ko. Naging malabo ang paningin ko. “Boss, I got her,” dinig kong sabi niya bago tuluyang magdilim ang lahat. -------

Isla’s POV Mag-iisang araw na akong mag-isa, at hanggang ngayon ay wala pa rin akong nakikitang Adrian. Mugto ang mga mata ko sa kaiiyak buong gabi. Kahit anong tawag ko sa kanya, hindi siya sumasagot. Sinubukan ko rin tawagan si nanay, pero parehong out of reach ang kanilang mga numero. Napahawak ako sa tiyan ko na kanina pa kumakalam. Siguro mas matatanggap ko pa na maging pulubi na lang ako—palaboy, walang direksyon—kaysa makulong dito sa islang ito na wala man lang akong makausap kahit sino. Nanghihina ang katawan ko habang tinutungo ang kusina. Kanina ko lang napansin na dalawang malalaking solar panel lang pala ang nagsisilbing source ng kuryente sa bahay na ito. Napangiti ako nang mapait. Planado talaga. Ang mga gamit ko, naroon pa rin sa cabinet—parang inayos habang wala akong malay. Mabigat man sa loob, kailangan kong kumilos. Kailangan kong kumain para magkaroon ng lakas. Kapag dumating ang pagkakataon, tatakas ako. Simpleng sinigang na bangus ang niluto k