All Chapters of บ่วงราคะ: Chapter 91 - Chapter 100

...........[16]จอมมารยา...........แล้วพริ้มเพราก็รู้แจ้งตอนที่เฌอริณพามาที่ห้องของศศิ ดาราสาวพยายามผลักประตูเข้าไปแต่ว่าห้องถูกล็อก“คุณริณจะทำอะไรคะ!” เจ้าของห้องเห็นเหตุการณ์เข้าโดยบังเอิญ รีบปรี่เข้ามาขวางเมื่อเห็นท่าทีของดาราสาว “ฉันจะหาของบางอย่างในห้อง หลีก!” เฌอริณแจ้งความประสงค์ ศศิหันมาขอความช่วยเหลือจากมาร์คินและการ์ดของเขาที่เดินมาสมทบ“พี่คะ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”“พี่เองก็อยากรู้เหมือนกัน ศิหลีกเถอะ พี่แค่อยากเห็นบางอย่างเท่านั้น”“พี่มาร์!?” ศศิไม่พอใจ นี่มันห้องเธอนะ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องค้นห้องเธอด้วย “ศศิเปิดเถอะ พี่ขอร้อง” คนถูกขอร้องทำอะไรไม่ได้ สำนึกแล้วว่าสุดท้ายเธอก็เป็นแค่สาวใช้ที่เจ้านายสั่งอะไรก็ต้องทำตามห้องของศศิถูกเปิดออก เฌอริณก้าวเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม มั่นใจนักว่าศศิต้องมีอะไรปิดบังเป็นแน่ ดาราสาวเริ่มค้นที่ลิ้นชักข้างเตียง ในขณะที่คชาแลหากระเป๋าเป้สีขาวศศิยืนหน้าเจื่อนอยู่กลางห้อง สองตามีหยดน้ำใสเคลือบคลอ พริ้มเพราเห็นแล้วก็นึกสงสาร เธอไม่รู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่ แต่ว่าสิ่งที่เกิดอยู่เธอคิดว่าไม่เหมาะนัก ห้องนี้เป็นเหมือนห้องส่วนตัว ถ้าศศิไม่

...........มื้อเช้าของบ้านมนวรรธน์เต็มไปด้วยความอึดอัดเมื่อคนที่ถูกตำรวจจับเมื่อไม่กี่วันก่อนมานั่งร่วมวงมื้ออาหารด้วย ทุกคนต่างนั่งในที่ของตัวเองอย่างเงียบงัน และเป็นมณีนุช คนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาหมาดๆ เอ่ยแทรกขึ้น“ตอนแรกว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ แต่จะไม่พูดก็ไม่ได้ ใกล้จะถึง...วันเกิดหลานแล้วนะมาร์” มณีนุชเอ่ยด้วยเสียงอันติดขัด ทุกคนต่างรู้ดี มีเพียงพริ้มเพราที่ต้องขบคิดอยู่นานถึงจะเข้าใจเลขาสาวเขี่ยโจ๊กในถ้วย สมองก็ครุ่นคิด วันเกิดของมาร์คินคือวันที่เกิดเรื่อง คือวันที่มารดาและภรรยาของเขาถูกฆาตกรรม เพียงแค่คิดภาพนั้นก็โผล่เข้ามาในหัว พานให้อยากจะอาเจียน แต่ไม่หรอก เธออาเจียนตรงนี้ไม่ได้ ต้องอดกลั้นมันไว้“อุ้บ!” พริ้มเพราเอามือปิดปาก พยายามกลืนน้ำลายเปรี้ยวๆ แต่ก็ทนไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว!ครืด...เก้าอี้ของเลขาสาวเลื่อนออกจากโต๊ะให้ไว หล่อนวิ่งไปห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด ยังได้ยินเสียงอาเจียนดังโอ้กอ้ากตามมา ทุกคนมองตามอย่างห่วงใย คงมีแต่มาร์คินที่ฝืนตัวเองไว้ ดวงตาเลยจ้องอยู่แต่กับชามโจ๊ก อยากวิ่งไปดูว่าหล่อนเป็นอะไรกันแน่ หรือยังป่วยไม่หาย มันทำให้เขาทรมานนะที่ทำอย่างนั้นไม่ได้“คชา” เรี

ลมทะเลที่ตีเข้ามาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ที่ทำได้มีแค่นั่งนิ่งๆ ไม่ยืนไม่เดิน เธออาจอาเจียนอีกก็ได้ถ้าลุกขึ้นยืนสักวินาที มาร์คินลอบมองมาทางนี้บ่อยๆ เธอรู้สึกได้ บางครั้งเธอสบตาเขาแล้วยิ้มให้ บอกทางอ้อมว่าเธอไม่เป็นไรทั้งที่ความจริงตรงกันข้าม เขาคงเริ่มสงสัยอาการของเธอบ้างแล้วล่ะ เธอน่ะ อยากบอกเขาจะแย่ แต่ติดที่อานุชขอไว้ เธอจะรออีกแค่ไม่กี่เดือนหรอกนะ ถ้าท้องโตจนใส่กระโปรงไม่ได้ละก็ ต่อให้ยังจับฆาตกรไม่ได้ เธอก็คงต้องบอกเขาล่ะมาร์คินกับพริ้มเพราไม่ได้รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมอง ดวงตาดำขลับวับวาวที่มองไปยังทั้งสองอย่างสงสัยใคร่รู้“พี่ศิมองอาราย” เด็กชายนะโมถามพี่เลี้ยงคนดีศศิหันมายิ้มอ่อนโยนให้เด็กน้อย “มองวิวไปเรื่อย อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว” บอกเด็กชายแล้วหันไปมองมาร์คินกับพริ้มเพราอีกเฌอริณลอบมองศศิเช่นกัน ยิ่งมองยิ่งสงสัย เธอไม่เคยนึกชอบใบหน้าจืดๆ ของยัยเด็กนั่นเลย เหมือนเป็นแค่หน้ากากอย่างไรก็ไม่รู้บนเรือเร็วที่แล่นสู่เกาะส่วนตัวของบ้านมนวรรธน์ ทุกคนล้วนตกอยู่ในความคิดของตน เรือที่แล่นฉิวฝ่าผิวคลื่นยังแล่นไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอ พาทุกคนบนลำเรือสัมผัสกับละอองน้ำ สายลมและแส

“สัญญาแล้วนะว่าห้ามบอกใคร เป็นลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญานะคนเก่ง”เด็กน้อยพยักหน้าถี่ๆ ได้ลูกอมแล้วก็ลงจากเตียงวิ่งออกไปนอกประตู พริ้มเพราไม่รู้หรอกว่านะโมจะรักษาสัญญาได้แค่ไหน เธอแค่หวังว่าความจำของนะโมจะไม่บันทึกเอาสิ่งที่เธอพูดไปเก็บไว้ เด็กๆ ลืมง่ายจะตาย เธอหวังว่านะโมจะเป็นอย่างนั้น“ทีนี้ฉันก็จะได้นอนแล้วสินะ เฮ้อ...” ว่าที่คุณแม่ถอนหายใจแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ทว่ายังหลับไม่สนิทดี ร่างสูงระหงของดาราสาวก็ก้าวเข้ามาในห้อง พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สมุดฝากครรภ์ถูกโยนลงบนเตียงแรงๆ คนที่โยนมันมาไม่ได้มีสีหน้าแย้มยิ้มแม้แต่น้อย หล่อนเอาของเธอไปเป็นอาทิตย์แน่ะ นึกว่าจะไม่คืนเสียแล้ว ว่าที่คุณแม่ลุกขึ้นนั่ง หยิบสมุดเล่มนั้นเข้าใส่ไว้ในกระเป๋า ไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากดวงตาคู่งามที่กำลังทอทอดมาที่เธอ...อย่างเจ็บปวด“ฉันเฝ้ารอมาตั้งนาน สุดท้ายก็เป็นเธอที่มาชุบมือเปิบ แย่งเขาไปต่อหน้าต่อตา” คนถูกว่าขยับกายอย่างระแวง ในตอนที่ยังไม่รู้ตัวคนร้ายที่แน่ชัด เธอไว้ใจใครไม่ได้เลย “การที่เขาไม่ได้รักคุณ ไม่ใช่ความผิดของฉันนะคะคุณริณ”“ใช่! ฉันรู้ แต่ถ้าโลกนี้ไม่มีเธอ อย่างน้อยเขาก็ยัง

“อย่าบอกว่าไม่รักผมนะ คนที่ไม่รักผมต้องโดนลงโทษรู้หรือเปล่า”เฌอริณกัดเม้มริมฝีปาก ปลายถันที่เสียดสีกับแผงอกนั้นช่างสร้างความเสียวสยิวได้ดีเหลือเกิน “ฉัน...เศร้าอยู่นะ นายจะทำอะไร”“ถอดเสื้อผ้าขนาดนี้คงพาพี่นอนจับมือมั้งครับ เอาล่ะ...อย่าถามเหมือนนี่เป็นครั้งแรกของเราสิ ยิ่งทำอย่างนี้ผมยิ่งจะเป็นบ้านะคนดี”คราวนี้รอยยิ้มกว้างกระจ่างบนใบหน้าดาราสาว ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะถูกผลักให้นอนหงายลงบนเตียง ท่อนลำที่ชูชันอยู่กลางกายช่างเร้าอารมณ์หญิงสาวให้ตื่นเพริศเฌอริณถอดสายเดี่ยวทิ้งเสีย กางเกงยีนรัดรูปถูกถอดออก รวมถึงกางเกงชั้นในบางๆ ที่แทบจะปิดความอวบอิ่มของวัยสาวเอาไว้ไม่มิด ได้ยินเสียงคชาครางฮือเชียวล่ะ“เร็วๆ พี่ ไม่ไหวแล้ว อยากเข้าไปในตัวพี่เหลือเกิน”แม้ถูกร้องขอแต่เฌอริณยังอ้อยอิ่ง ความเจ็บที่ใจเธอขอทิ้งไว้ที่ปลายเตียง เวลานี้ ตอนนี้ สิ่งเดียวที่จะทำให้เธอลืมความเจ็บได้ คงมีแค่เขา คงมีแค่คชา...แล้วบทรักอันเร่าร้อนของคนเคยๆ ก็ก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเม็ดฝนที่ร่วงหล่นอยู่นอกหน้าต่าง ท่ามกลางความเจ็บปวดในหัวใจของดาราสาว ไม่รู้ว่าความรักที่ฝังรากลึกในอกจะถอดถอนไปได้ไหม แต่เฌอริณมั่นใจอ