“ท่านพี่ไม่ต้องห่วง แม้ว่าตาของท่านพี่จะมองไม่เห็น แต่ข้ายังทำงานได้ พรุ่งนี้ข้าจะออกไปรับจ้างเก็บผักที่หมู่บ้านข้างๆ… ” กุ้ยเหลียนกล่าวขณะกำลังทำอาหารสำหรับทุกคนในครอบครัว นางเป็นคนเดียวที่เข้าครับหุงข้าว จึงรู้ดีว่าข้าวสารที่เหลืออยู่นั้นคงกินได้อีกไม่เกินห้าวัน เหตุนี้นางจึงต้องออกไปทำงานหาเงินเพื่อซื้อข้าวสารสำรองไว้สำหรับวันต่อๆ ไป แม้ว่าจางหยวนพ่อสามีของนางยังออกล่าสัตว์ได้ตามเดิมเพราะร่างกายไม่ได้พิการจากอุบัติเหตุร้ายแรงในครั้งนั้นแต่การล่าสัตว์ก็ไม่ง่าย นับวันยิ่งยากเย็นขึ้น ไม่เหมือนกับการออกล่าในวันที่มีลูกชายเคียงข้าง นานๆ ครั้งจางหยวนจึงจะได้เนื้อมาแร่ขายพอได้เงินมาซื้อข้าวปลาอาหารเจือจุนครอบครัว ภายหลังเสร็จจากกินอาหารมื้อเช้าร่วมกัน กุ้ยเหลียนเดินออกไปทางหลังบ้านเพื่อไปรับลูกชายที่ฝากป้าจื่อเลี้ยงไว้ตั้งแต่เมื่อตอนเช้ามืด “ป้าจื่อ… จางซือตื่นหรือยัง” กุ้ยเหลียนร้องถามหญิงวัยกลางคนที่กำลังเอาผักออกจากตะกร้าที่นางเพิ่งเก็บมา ‘จางซือ’ คือชื่อของลูกชาย นามนี้จางหมิงสามีของนางเป็นคนตั้งให้ “ลูกของเจ้ายังหลับอยู่เลย… ”
続きを読む