Semua Bab ทูนหัวของพี่: Bab 21 - Bab 30

41 Bab

21

ชายหนุ่มเลื่อนตัวลงไปครอบครองหน้าอกของหญิงสาวที่ชูชันผ่านผ้าบางที่ปกคลุมอยู่ ลากเลียจนชื้นแฉะก่อนจะขบฟันลงไปเบาๆ เรียกอาการกระตุกและเสียงร้องหวานหูของคนตรงหน้าได้อย่างดี  “อ๊ะ..” เสียงหวานครางออกมาพร้อมแอ่นตัวเข้าหาชายหนุ่มราวเชิญชวน  ขุนกริชจำต้องผละออกจากร่างตรงหน้าเพียงชั่วครู่ เพื่อที่จะจัดการเสื้อผ้าตัวเองจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า“เดี๋ยว” ยาหยีเอ่ยเสียงเบาปนหอบเหนื่อยจากรสรักที่ถูกปรนเปรอไม่หยุด เธอยันตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน มือเรียวลูบไล้ทรวงอกตัวเองไปมาอย่างเชิญชวน สายตายังจ้องไปยังร่างแกร่งของขุนกริชอย่างไม่ลดละ ก่อนที่ยาหยีจะดึงผ้าแถบออกจากร่างของตนเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเผยให้เห็นหน้าอกคู่สวยเต็มตา“ฮึ่ม” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอเมื่อเห็นท่าทางเชิญชวนอย่างโจ่งแจ้งนั้น เขาโผเข้าหาร่างตรงหน้าทันที มือหนาเคล้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มอย่างมันส์มือ  ก่อนที่มืออีกข้างดึงผ้านุ่งตัวสวยของยาหยีจนมากองอยู่ที่เอวคอดเผยให้เห็นเรียวขาสวยและความงามของหญิงสาวที่แสนหวานนั้น เขาเลื่อนตัวเองลงไปลิ้มชิมรสนั้นอย่างหิวกระหายขาเรียวขาวอ้
Baca selengkapnya

22

“มีมากโขหลายชนิดอยู่” คุณหญิงแก้วตอบ ในใจนึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อย ท่าทางออดอ้อนนั้นคงติดมาจากที่บ้าน นี่คงเป็นลูกสาวที่รักของใครสักคนสินะ หลงถิ่นหลงทางมาไกลบ้านแบบนี้คนที่บ้านคนนึกห่วงไม่น้อยเป็นแน่”            “ข้ารู้มาว่าเจ้ามาจากบางกอกใช่หรือไม่” คุณหญิงเอ่ยถาม            “ค่ะ” ยาหยีตอบ            “แล้วที่บ้านเจ้ามีใครบ้างล่ะ พ่อแม่เจ้าทำมาหากินกระไรรึ”            “ไม่มีพ่อกับแม่หรอกค่ะ ฉันโตมากับป้าค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอบยิ้มยาหยีไม่ได้นึกว่าการที่ตัวเองไม่มีพ่อแม่นั้นเป็นเรื่องน่าสงสารอะไรเพราะป้าที่เลี้ยงเธอมานั้น รักและเป็นทุกอย่างให้เธอได้เสมอ แต่ตรงกันข้ามกับคุณหญิงแก้วที่พอได้ยินดังนั้นยิ่งนึกสงสารปนเอ็นดูมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเมื่อทราบว่าหญิงสาวตรงหน้านั
Baca selengkapnya

24

            เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ยาหยีเคยได้ยินประโยคนี้มาบ้างแต่เธอไม่ได้สนใจอะไร จนเธอได้มาเจอกับมันเสียเอง            “อะไรนะคะ” หญิงสาวถามย้ำออกไปเมื่อได้ยินข่าวบางอย่างจากชายหนุ่มอันเป็นที่รัก            “ตอนนี้ข้าศึกตีสุโขทัยแตกแล้วล่ะเจ้า มีพระบรมราชโองการให้จัดทัพไปตั้งรับข้าศึกยังพิษณุโลก ข้าต้องไปด้วยในครานี้ กำหนดการเริ่มเดินทางมะรืนนี้” เสียงเข้มเอ่ยจริงๆ แล้วเขาไม่ได้กังวลเรื่องการออกทัพจับศึกเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่เขาห่วงตอนนี้คือคนตรงหน้าเสียมากกว่า หากเขาไม่อยู่เสียคนก็เกรงว่าจถูกใครว่าให้เสียน้ำใจหรือรังแกเองเสียง่ายๆ            “ทำไมกะทันหันจังเลยล่ะคะ” ยาหยีเอ่ยถามความเป็นห่วงเริ่มเอ่อล้นเต็มหัวใจ เพราะเธอรู้ดีถึงจุดจบของสงครามในครั้งนี้        &nb
Baca selengkapnya

23

            ยาหยีได้แต่ถอนหายใจหนักๆ อย่างเหนื่อยใจเมื่อตอนนี้ตัวเองต้องมานั่งอยู่ที่ท่าน้ำ พร้อมกับคนเอาแต่ใจที่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงข้าม หญิงสาวขยับผ้ากระโจมอกของตนให้แน่นขึ้นลมเย็นๆ ที่พัดผ่านมาทำเอาหนาวพอสมควร มือเรียวลูบแขนตัวเองเบาๆ            “หนาวรึ” ขุนกริชถามเมื่อเห็นว่ายาหยีลูบแขนตัวเองไปมาทั้งยังห่อตัวจนเหลือนิดเดียว            “หนาว  ที่นี่ลมแรงเหมือนกันนะ” หญิงสาวบอกก่อนมองไปรอบๆ ท่าน้ำนี้เป็นท่าน้ำสำหรับเจ้านายมาอาบน้ำโดยเฉพาะ จึงมีการกันฉากเอาไว้บังสายตาคนภายนอกเป็นสัดส่วนมิดชิดพอสมควร ไม่เหมือนท่าน้ำของบรรดาบ่าวไพร่ที่เธอเคยอาบกับจำปี            “ลงน้ำสิจะได้ไม่หนาว” ขุนกริชก่อนเลื่อนตัวเองลงไปในนั่งที่ขั้นบันไดท่าน้ำขั้นที่ต่ำไปในน้ำเป็นตัวอย่างให้ยาหยีดู   &
Baca selengkapnya

25

            ในเช้าที่ท้องฟ้ายังคงมืดมิดหากเสีบงของไก่ที่ขันบ่งบอกว่าอีกไม่นานดวงอาทิตย์คงมาเยือนขอบฟ้า รางสูงใหญ่ของขุนกริชจับจูงมือยาหยีเมียรักเดินเอื่อยๆไปยังเรือนใหญ่อย่างไม่เร่งรีบนัก เข้าวันนี้เขาต้องไปออกทัพแล้ว แม้ในใจจะฮึกเหิมและสมใจที่ได้ออกไปฟาดฟันข้าศึกอย่างใจหวังมานาน แต่แกใจหนึ่งก็ยังนึกห่วงยาหยีอยู่มากนัก เขาได้ข่าวมาว่าขุนศรีนั้นได้รับมอบหมายให้ดูแลป้อมเชิงเทินไม่ได้ออกไปรบด้วย คนพาลสันดานหยาบอย่างมันคงนึกแค้นกรุ่นในใจไม่เลิกราแน่นอน            “คุณขึ้นไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันพวกจำปียกดอกไม้ขึ้นตามไป” ยาหยีหยุดเดินเมื่อเห็นบรรดาบ่าวไพร่กำลังเตรียมของให้คุณหญิงเพ็ญใส่บาตร จึงนึกอยากเข้าไปช่วยอย่างเคย            ขุนกริชพยักหน้ารับก่อนจะก้าวขึ้นเรือนนำไปก่อน หญิงสาวเดินแยกไปที่ใต้ถุนเรือนก่อนจะลงมือช่วยบ่าวไพร่ที่กำลังจัดของเพื่อใส่บาตรอย่างขะมักเขม้น    &nb
Baca selengkapnya

26

จำปีมองหญิงสาวที่นั่งหัวด้วยความเวทนาไม่น้อย เพิ่งได้อยู่กินกันฉันผัวเมียไม่ถึงเดือนดีขุนกริชก็มีคำสั่งให้ออกรบถึงแม่จะเป็นหน้าที่แต่หัวอกคนเป็นเมียก็คงชอกช้ำไม่น้อยทีเดียว            “เอ็งไม่ต้องกังวลไปดอก ขุนกริชน่ะเก่งกาจเป็นที่เลื่อนลือทั้งฝีมือดาบรบทัพจับศึก  จัดเป็นทหารฝีมือเอกหนึ่งในสิบแห่งกรุงศรีเชียวนา”  จำปีเอ่ยปลอบเมื่อเห็นยาหยีนั่งนิ่งมาตั้งแต่กลับจากไปส่งขุนกริชออกทัพ            “ฉันรู้ แต่ก็อดห่วงไม่ได้จริงๆ” ยาหยีตอบสายตาเหม่อมองออกไปที่สายน้ำตรงหน้า แสงอาทิตย์ยามเช้าจับเต็มท้องฟ้าแล้ว ผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิตกันเฉกเช่นทุกวัน หากวันหนึ่งภาพตรงนี้ต้องหายไปเพียงแค่คิดก็ใจหาย น้ำตาใสๆ จึงอดที่จะรินออกมาอาบแก้มนวลอย่างอดไม่ได้ เธอไม่อยากเป็นคนที่รู้จุดจบของกรุงศรีอยุธยาแห่งนี้เลย ยาหยีนึกอย่างเจ็บปวด            ขุนกริชไปออกรบได้หลายวันแล้ว ยาหยีเองก็ไม่ได่มีเวลาเศร้าโศกมากนักเพ
Baca selengkapnya

27

            “ไม่ใช่ดอก หากลูกชายข้าไม่นึกมีใจให้เจ้า เจ้าจักทำกระไรได้”            “ใครๆ ก็ว่าฉันให้ท่าขุนกริช” ยาหยีพูดออกมาอย่างเสียใจ เธอยังจำได้ว่าพวกบ่าวไพร่นั้นนินทาเธอว่าอย่างไร            “แล้วเจ้าทำหรือไม่เล่า”            “ไม่ได้ทำค่ะ”            “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสนใจดอก เดี๋ยวข้าจะกำชับพวกบ่าวอีกแรง คุณหญิงแก้วเอ่ยบอกด้วยความปราณี            “คุณบัวกลับมาจากวังแล้วเจ้าค่ะ” เสียงบ่าวที่มารายงงานนั้นเรียกความสนใจของคุณหญิงแก้วและยาหยีได้เป็นอย่างดี เธอไม่ได้เจอคุณบัวมาสักพักแล้วได้ข่าวมาว่าช่วงนี้ต้องถวายงานในวัง   &nbs
Baca selengkapnya

28

“คุณพี่คะ อยุธยาของเราไม่ได้สิ้นไร้คนดีมีฝีมือ อย่างน้อยก็พ่อกริชคนนึงล่ะ อย่าได้กังวลไปเลยค่ะ” คุณหญิงแก้วเอ่ยปลอบประโลมสามีของตน            “ว่าแต่แม่บัวเถอะวันนี้จะไปวัดใช่ไหม” คุณหญิงแก้วเปลี่ยนบทสนทนาไปยังบุตรสาวของตน            “เจ้าค่ะคุณแม่ ลูกจะไปไหว้พระวัดพนัญเชิง แลจะแวะตลาดบางกะจะเสียหน่อย หน้าศึกสงครามแบบนี้ของกินเริ่มหายากเต็มทีนะเจ้าคะ”            “เตรียมทำของแห้งไว้บ้างก็ดีนะคะ” ยาหยีเอ่ยออกไปเบาๆ เธอรู้ดีว่าอีกไม่นานทุกอย่างจะยิ่งหายากกว่านี้            “เอ้อ….ดีเหมือนกัน แม่บัวเอาหยีมันไปด้วย ไปช่วยกันจับจ่ายของมาทำของแห้ง พริกกระเทียมมาเก็บสะสมเป็นเสบียงเอาไว้บ้างก็ดี ปลาในคลองหาได้มากพอก็เอามาตากแห้งทำปลาตากแห้ง ปลาร้าเอาไว้ด้วย หน้าที่นี่ให้หยีมันจัดการแล
Baca selengkapnya

29

            “มีกระไรรึเปล่าหยี” ทันทีที่ขึ้นเรือ มากันสองคนบัวก็เอ่ยถามทันที เธอพอรู้มาเล่าๆ ว่าขุนศรีนั้นพึงใจในตัวหยีและเหตุการณ์ที่ทำให้หยีหมดสติพี่ชายเธอต้องไปช่วยมนั้นขุนศรีก็น่าจะมีส่วน และยิ่งการที่พี่ชายเธอรับหยีเป็นเมียนั้นสร้างความไม่พอใจให้ขุนศรีไม่ไม่น้อย            ยาหยีลังเลอยู่เพียงครู่ก่อนจะเอ่ยบอกเล่าให้บัวฟังอย่างละเอียด รวมถึงเรื่องที่ขุนศรีรังแกที่วัดชะรามด้วย บัวที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ จนจบนั้นนิ่งอยู่เป็นพักก่อนจะถอนหายใจออกมา            “ดีที่ฉันยังไม่ปักใจกับคนชั่วอย่างขุนศรีไม่อย่างนั้นฉันคงช้ำใจไม่น้อยเชียว” บัวเอ่ยออกมา เพราะเธอเองก้รู้ตัวว่าถูกหมายตาไว้ให้ขุนศรีตั้งแต่พี่ชายเธอหมั้นกับแม่เพ็ญ ขุนศรีเองก็มีอาการเกี้ยวพาราสีเธออยู่ไม่น้อย แม้เธอจะหวั่นไหวอยู่บ้างก็เถอะ  มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่คอยเตือนให้เธอระวังใจและระวังตัวเอาไว้ และถึงตอนนี้เธอก็นึกขอ
Baca selengkapnya

30

            ขุนกริชออกไปคุยกับคนจากบางระจันได้สักครู่ใหญ่แล้ว ยาหยีได้แต่รออยู่ในห้องด้วยความเป็นห่วงตอนนี้ทุกอย่างดุบีบคั้นเธอไปเสียหมด จนเธอไม่รู้จะทำอย่างไรถ้าหากขุนกริชไม่เชื่อเธอแล้วไปบางระจันเธอจะทำอย่างไรดี ยาหยีได้แต่รอด้วยความกังวลจนผล็อยหลับไปในที่สุด            ความอบอุ่นที่โอบรอบร่างกายนั้นทำเอายาหยีตื่นจากนิททราอย่างงัวเงียก่อนจะพบว่าตัวเองถูกโอบกอดเอาไว้โดยอ้อมแขนของชายคนรัก            “คุยเสร็จแล้วหรือคะ หิวหรือยังคะจะไปตั้งสำรับให้” ยาหยีบอกก่อนจะขยับตัว            “ไม่ล่ะข้าไม่หิว” ขุนกริชตอบสั้นๆ พลางออกแรงกอดร่างบางให้แน่นขึ้นไปอีก ก่อนจะซบศีรษะลงมาที่ไหล่นิ่มราวต้องการหาที่พึ่งพิง            “มีอะไรหรือเปล่าคะ” ยาหยีถามเมื่อเห็นท่าทีแปลกไปของชายหนุ่ม&nbs
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12345
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status