Semua Bab ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง : Bab 41 - Bab 50

"พวกเรากลับขึ้นรถมากันก่อนเถอะเจ้าค่ะ" เสี่ยวหนิงที่เงียบอยู่นาน กระซิบเอ่ยบอกผู้เป็นนายของนาง เมื่อเห็นว่าผู้ดูแลหอหยวนหมิงส่งสัญญาณเรียกบุรุษร่างใหญ่มาเพิ่ม "อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว จะให้กลับไปง่าย ๆ ได้อย่างไร เสี่ยวหนิงประเดี๋ยวเจ้ากรีดร้องให้สุดเสียงเลยนะ เสี่ยวอี้เจ้าเองก็ด้วย" นางเอ่ยสั่งสอน

"เงินล่ะ อ้าวลืมไป เงินข้าอยู่กับเสี่ยวหนิงหมดแล้ว" นางเอ่ยขึ้นเมื่อคลำหาบริเวณเอวก็ไม่เจอถุงเงินที่ควรจะห้อยอยู่ "ใช้ของข้าได้" อวี้หนานไห่ไม่รีรอเขาปลดถุงเงินของตนส่งให้ร่างบางในทันที "ขอบคุณเจ้ามาก" นางรับถุงเงินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีการปฏิเสธแม้สักนิด ซ้ำยังเปิดถุงเงินออกดูในทันที ดูเสร็จแ

เมื่อนางเอ่ยให้ทุกคนในห้องวางมือ ช่างปักผ้าก็ค่อย ๆ พากันลุกออกไป ด้านหลิวซือนัว เสี่ยวหนิง และท่านน้าฮวาฮวาเดินออกมาเป็นสามคนสุดท้าย จุดมุ่งหมายของพวกนางคือโรงครัวที่อยู่เรือนด้านหลัง ที่ร้านอาภรณ์สกุลหลิวของนางนี้มีข้าวกลางวันเลี้ยงคนงานทุกคนในร้านไม่ว่าจะทำหน้าที่ใดก็ตาม หลิวซือนัวนั่งทานอาหารบน

ตอนที่ 29 ผู้ประมูลคนสุดท้าย "เรียนคุณชาย รายการประมูลผ้าปักของร้านอาภรณ์สกุลหลิวอยู่อันดับสุดท้ายของรายการขอรับ" "ใกล้ถึงรายการเมื่อไหร่เจ้าค่อยเรียกข้าอีกที อย่าลืมเตรียมตั๋วเงินเอาไว้ให้พร้อมด้วย" อวี้หนานไห่เอ่ยสั่งคนสนิทของตนก่อนจะก้มลงไปตรวจสัญญาค้าเกลือในมือที่เพิ่งได้ทำการตกลงร่วมมือกันพ่

ตอนที่ 30 ภัยร้าย เมื่อคืนกว่าที่จะกลับถึงจวนก็ค่ำแล้ว มิหนำซ้ำเมื่อถึงจวนแล้วหลิวซือนัวก็ยังถูกพี่ใหญ่และพี่สะใภ้กักตัวเอาไว้เค้นถามเรื่องระหว่างนางกับอวี้หนานไห่เสียยกใหญ่ กว่าจะยอมปล่อยนางกลับเรือนพักก็ดึกมากแล้ว วันนี้หากไม่ติดตรงที่ว่า นางได้ข่าวมาว่าหลายวันก่อนมีเรือสินค้าจากแคว้นอื่นมาเทีย