Semua Bab โอบกอดเธอด้วยหัวใจ: Bab 11 - Bab 20

#ด้านอบเชย" หนูกลับก่อนนะคะพี่แป๋ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" ฉันหันไปพูดกับพี่แป๋วหลังจากปิดร้านคาเฟ่เสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินแยกกลับไปยังคอนโดที่อยู่ไม่ไกลทันทีเมื่อฉันเดินเลี้ยวเข้ามาภายในตึกคอนโด ก็หันไปมองตรงสวนหย่อมที่อยู่ข้างๆแต่ก็ต้องตกใจที่มองเห็น เจ้าปลาทู แมวอ้วนกลมแสนดื้อ ที่กำลังนั่งเลียขาหน้าของตัวเองด้วยท่าทางสบายใจ ทำให้ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เพราะคิดว่าเจ้าปลาทู น่าจะหลุดออกมาจากห้องของพี่จอมพลแน่ๆ เลย"ปลาทู!!ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ "ฉันที่เดินเข้าไปใกล้ก็เอ่ยถามพร้อมกับได้ยินเสียงร้องของเจ้าปลาทูดังขึ้น ก่อนที่มันจะวิ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว//เหมียว เหมียว //"ไม่เป็นไรแล้วเจ้าอ้วน เดี๋ยวพี่โทรหาพ่อให้ลงมารับนะ"ฉันเอ่ยและอุ้มเจ้าปลาทูขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาพี่จอมพลในทันที โดยลืมไปว่าฉันยังรู้สึกโกรธเคืองพี่เขาในเรื่องเมื่อวันก่อนจนไม่อยากจะพูดคุยด้วยเลย(โทรหาพี่ได้แล้ว)" พี่จอมพลคะ คือหนูเจอเจ้าปลาทูหลุดออกมาอยู่ข้างล่างคอนโดอีกแล้วตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนคะ"ฉันเอ่ยบอกอย่างร้อนรนเมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากปลายสายของพี่จอมพลเอ่ยดังขึ

#หลายชั่วโมงผ่านไป" พี่แป๋ว วันนี้หนูรบกวนพี่ช่วยปิดร้านแทนหนูด้วยนะคะ"ฉันเอ่ยบอกพี่แป๋วด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะฉันรู้สึกปวดท้องหน่วงๆ ขึ้นมาจนรู้สึกเหมือนจะเดินตัวตรงไม่ค่อยได้เลยฉันเลยตัดสินใจว่าจะกลับไปนอนพักที่คอนโดน่าจะดีกว่า"น้องอบเชย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าดูซีดๆ จัง"แป๋ว พูดถามขึ้นด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าหวานของคุณอบเชย ซีดขาวราวกับกระดาษ"หนูรู้สึกปวดท้องนิดหน่อยว่าจะกลับไปนอนพัก ยังไงหนูฝากพี่แป๋วด้วยนะคะ" ฉันพูดตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองที่วางอยู่ขึ้นมาสะพายไว้บนไหล่"ได้ค่ะ ทางนี้พี่จัดการดูแลให้น้องเอง ไม่ต้องห่วงนะคะ ""ขอบคุณนะคะ"ฉันพูดจบก็เดินออกจากร้านคาเฟ่ พร้อมกับล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรหาพี่จอมพล แต่ก็คิดว่าเวลานี้พี่เขาน่าจะยังติดเรียนอยู่ ฉันจึงตัดสินใจส่งข้อความทิ้งไว้แล้วเดินกลับไปทางคอนโดที่อยู่ไม่ไกลทันที" อือ ปวดท้องจังเลย "ฉันเอ่ยขึ้นมาเบาๆ และยกมือกุมท้องของตัวเองไว้แน่น เพราะอาการปวดท้องเริ่มหนักหน่วงมากขึ้น จนเดินตัวตรงแทบไม่ได้เลยฉันค่อยๆเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงห้องพักบนคอนโด ก่อนจะมาเ

#หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "เราเก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม "จอมพลเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเปิดประตูเดินเข้าไปยังด้านในห้องพักคนไข้ หลังจากที่เขาออกไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้กับแฟนตัวน้อยของเขา "เสร็จแล้วค่ะ" ฉันพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นกระเป๋าส่งให้กับพี่เก๋าลูกน้องคนสนิทของพี่จอมพล " งั้นไปกันเถอะ" จอมพลเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะช้อนตัวอุ้มเด็กน้อยของเขาในท่าเจ้าสาว พร้อมกับเสียงร้องตกใจของอบเชยที่ดังออกมาแทบจะทันที "อ๊ะ พี่จอมพลจะทำอะไรคะ""ก็อุ้มเราเดินไปขึ้นรถไง""แต่พี่โดมเอารถเข็นมาแล้ว" ฉันพูดพร้อมกับชี้ไปทางพี่โดมที่กำลังเข็นรถเข็นแบบนั่งเข้ามาภายในห้อง"จิ๊ มึงรีบเอารถเข็นไปเก็บเลยนะ กูจะอุ้มแฟนกูไปที่รถเอง" จอมพล ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดสั่งเสียงเข้มพร้อมกับส่งสายตาคาดโทษไปยังไอ้โดมที่มันเสร่อเอารถเข็นเข้ามา"ครับนาย" โดม เอ่ยตอบและรีบเข็นรถหนีออกจากห้องพักคนไข้ไปอย่างรวดเร็ว " ไม่มีรถเข็นแล้ว มาครับ""ชิ คนนิสัยไม่ดี" ฉันถึงกับบ่นอุบอิบและยู่หน้าใส่พี่จอมพลที่พูดหาข้ออ้างจะอุ้มฉันให้ได้ "คนนิสัยไม่ดีคนนี้ก็เป็นแฟนหนูนะอบเชย ฟอด// ไปกันเถอะ" จอมพลเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้ว

# คอนโดหรู ฉันถูกพี่จอมพลอุ้มตั้งแต่ทางขึ้นลิฟต์จนมาถึงภายในห้องคอนโดหรูชั้นบนสุดของพี่เขา ก่อนที่ฉันจะถูกวางลงบนโซฟาขนาดใหญ่อย่างแผ่วเบาและจ้องมองใบหน้าของพี่จอมพลที่ทำเอาหัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างจับใจ"เรานั่งตรงนี้ก่อนพี่จะไปเอาน้ำมาให้"จอมพล เอ่ยขึ้นพร้อมกับขยี้หัวเล็กของอบเชยเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังห้องนอนของเขาและจับอุ้มลูกชายที่กำลังนอนหลับไปยังห้องคอนโดแมวที่เขาทำไว้ให้ปลาทูวิ่งเล่นอย่างรวดเร็ว " ดื่มน้ำก่อนสิ "จอมพล พูดขึ้นโดยยื่นขวดน้ำส่งให้กับเด็กน้อยของเขาและนั่งลงบนโซฟาข้างๆพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่างให้กับลูกน้องคนสนิทของเขา"ขอบคุณค่ะ คือ พี่จอมพลคะ..."ฉันรับขวดน้ำพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของพี่เขาอย่างกล้าๆกลัวๆ" หืม ""คืนนี้หนูอาจจะขอนอนค้างกับพี่ที่นี่สักคืนแล้วพรุ่งนี้หนูจะไปหาห้องพักใหม่...อุ๊ย..."ฉันพูดขึ้นอย่างคนใช้ความคิด แต่ก็ยังไม่ทันที่จะพูดจบก็ถูกพี่จอมพลดึงตัวของฉันเข้าไปสวมกอดพร้อมกับเอ่ยแทรกดังขึ้นมาเบาๆ "ทำไมต้องไปหาที่อยู่ใหม่ล่ะ พี่อยากให้เรามาอยู่กับพี่เลย พรุ่งนี้พี่จะให้คนมาต่อเติมห้องแต่งตัวให้เราใหม่ด้วย เราอยากได้

#เช้าวันต่อมา//เหมียว...เหมียว///ฉันค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เมื่อรับรู้ถึงความเปียกชื้นบนใบหน้าของตัวเองรวมทั้งเสียงของแมวร้องดังเบาๆอยู่ข้างหูของฉัน"อือ ปลาทูเหรอ "ฉันเอ่ยเรียกชื่อเจ้าแมวตัวอ้วน ด้วยสภาพงัวเงีย และนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนฉันถูกพี่จอมพลล่อลวงให้เข้ามานอนด้วยกันกับพี่เขา ก่อนที่จะนอนกลิ้งไปมาและเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกันฉันปรับสายตาให้ตื่นอย่างเต็มที่และมองไปยังเจ้าปลาทูน้อยที่กระโดดลงจากเตียงนอนก้าวเดินไปทางหน้าประตูห้องก่อนที่มันจะนั่งลงและหันมาทางฉันพร้อมกับส่งเสียงร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง //เหมียว..เหมียว//ฉันยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้อง ก่อนจะเดินตามเจ้าปลาทูที่เดินนำฉันราวกับจะพาไปที่ไหนสักแห่ง //เหมียว///"ไปตามแม่ให้พ่อหรือยัง ปลาทู พ่อทำอาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้วนะ"จอมพลที่ได้ยินเสียงลูกรักร้องดังมาจากด้านหลัง เขาจึงเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆโดยที่เขากำลังยืนทำอาหารเช้าให้กับอบเชยอย่างตั้งใจ//เหมียว เหมียว//"ปลาทูฉลาดจังเลย พี่จอมพลสอนยังไงเหรอคะ"ฉันเอ่ยขึ้นและเดินเข้าไปสวมกอดเอวของพี่จอมพลจากทางด้านหลังและซบหน้าลงด้วยความ