บททั้งหมดของ ซ่อนกลิ่นรัก: บทที่ 91 - บทที่ 100

ร่างบางเอื้อมมือไปจับปมโจงเพื่อแกะ พ่อรักษ์ที่ไม่ได้สติร้องครางด้วยความอึดอัดและทรมาน แม่นวลมองไปที่พ่อรักษ์ มือไม้สั่นเพราะความคิดด้านดีกับด้านเลวกำลังต่อสู้กันอยู่ในจิตใจ แต่เมื่อแรงปรารถนาของตนเองนั้นมีมากกว่า ความคิดด้านเลวเลยเป็นฝ่ายที่อยู่เหนือความคิดด้านดีที่พยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง“ ขอลูก

...กูจะปล่อยให้มึงเสพสุขได้อีกไม่นานดอก อีพุดตาน...“ น่าเจ็บใจนักแผนการที่กูสู้อุตส่าห์ทำมากลับพังไม่เป็นท่าเพราะอีรำพึงอย่างนั้นรึ กูก็ว่าแล้วเหตุใดแม่นวลถึงขอกลับไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้า ที่แท้ก็อับอายที่จับพ่อรักษ์ทำผัวไม่ได้ ไร้น้ำยาไร้มารยาสิ้นดี ”เสียงที่ฟังดูมีอารมณ์โกรธเจือปนอยู่ด้วยนั้นส่งออก

“ พี่กลับมาแล้ว... ”เมื่อขาก้าวถึงเรือนหลังเล็กเสียงห้าวก็ดังขึ้น ส่งผลให้คนน้องที่กำลังปัดกวาดเช็ดถูเรือนต้องละมือออกไปหาคนที่เพิ่งกลับมา“ ป้าแช่มให้มาอีกแล้วหรือจ๊ะพี่จอม ”เจ้ากลิ่นเอ่ยปากขณะที่มือก็รับเอาห่อกับข้าวมาจากมือของคนพี่“ จ้ะ...พี่ไปอาบน้ำก่อนนะวันนี้ร้อนเหลือเกิน ”“ อาบเสร็จแล้วพี

ฉึก!!ดาบด้ามยาวปักลงบนดินห่างจากตัวของเจ้ากลิ่นเพียงคืบ เจ้ากลิ่นหันกลับไปมองทันที ร่างสูงคุ้นตาย่างสามขุมเข้ามา“ ว่าอย่างไรไอ้บ่าวคู่กายของไอ้รักษ์ ”“ อ...ไอ้เชิด ”“ จำกูได้ด้วยรึ แล้วนี้นายมึง ไม่ใช่สิ ผัวมึงไปไหนเสียล่ะ ถึงปล่อยให้เมียวิปลาสอย่างมึงอยู่คนเดียวเยี่ยงนี้ ”“ ฉันกับคุณรักษ์มิได้

“ เช่นนั้นก็ตามใจเอ็ง...หากแต่จะทำกระไรก็จงใช้สติให้มาก คิดถึงคนที่เอ็งรักไว้ให้มาก ว่ามันยังรอเอ็งอยู่กงนี้ ที่นี่เข้าใจหรือไม่ไอ้จอม ”“ จ้ะลุง...ฉันจัดการกระไรเสร็จแล้ว ฉันจะกลับมาชดใช้กรรมที่ทำไปนะจ๊ะลุง ระหว่างนี้ลุงก็แจ้งเรื่องที่ฉันทำได้เลยนะจ๊ะ ฉันไม่อยากให้ลุงกับป้าเดือดร้อนไปด้วย ”“ ไปเถิ