All Chapters of คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล): Chapter 51 - Chapter 60

บทที่52 เสี่ยกับเมียเด็ก ร่างเล็กเดินลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูเล็กเธอแง้มประตูเปิดออกเล็กน้อยแล้วโผล่หน้าเข้าไปมองซ้ายมองขวาแล้วค่อย ๆ ย่องเข้าบ้านไป มาวินมองตามแผ่นหลังบางและดูการกระทำของเธอแล้วอดที่จะขำออกมาไม่ได้เมื่อเธอทำตัวเหมือนแมวขโมยที่กำลังย่องเข้าบ้านคนอื่นไปขโมยของ ร่างบางหายเข้าไปในบ้านแล้วเขาก็เหยียบคันเร่งขับออกไปด้วยความเร็ว อบิเกลย่องเข้ามาได้บ้านแล้วรีบเดินขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็วกลัวเหลือเกินว่าพี่ชายตัวเองจะออกมาเจอ เข้าห้องได้สิ่งแรกที่เธอทำก็คือเดินเข้าไปสำรวจตัวเองอีกรอบที่กระจกบานใหญ่เพื่อดูว่าร่างกายของเธอมีร่องรอยตรงไหนบ้าง มองดูตัวเองในกระจกอยู่นานอยู่ ๆ แก้มขาวก็ขึ้นซับสีแดงขึ้นเมื่อนึกถึงมาวิน วันนี้เขากับเธอทำตัวเหมือนกับเป็นคู่รักกันเลย พอคิดแบบนี้แล้วทำไมเธอถึงรู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอรักมาวินเข้าแล้วจริง ๆ และดูเหมือนจะรักเขามากด้วย สองมือเล็กแนบเข้าที่ใบหน้าเมื่อรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นก๊อก ก๊อก “คุณเกลค่ะ คุณเดลให้แต่งตัวเตรียมตัวออกไปข้างนอกค่ะตอนนี้คุณเดลรออยู่ที่ห้องรับแขกน

บทที่54 ภาพบาดตา ในสนามที่นักแข่งต่างพากันลงเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาที “โทรบอกไอ้วินมันดีไหมวะ ว่าเกลมาเชียร์มันถึงขอบสนาม” ไคโรพูดขึ้นเขาอยากให้เพื่อนมีกำลังใจก่อนแข่ง “อย่าดีกว่ากูว่าตอนนี้มันคงกำลังทำสมาธิอยู่ขืนโทรบอกตอนนี้มีหวังพะว้าพะวังขึ้นมาอีก” บรูซเอ่ยห้ามไคโร อบิเกลนั่งมองไปที่สนามด้วยความตื่นเต้นเป็นครั้งแรกที่เธอได้มาเชียร์มาวินแข่งที่สนามเป็นครั้งแรก การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นรถของมาวินออกตัวเป็นคันแรกรถของเขาขับเคี่ยวกับรถของฟาราอย่างสูสีผลัดกันขึ้นแซงอยู่หลายครั้งแต่พอใกล้จะถึงเส้นชัยรถของมาวินก็ออกตัวแรงแซงจนชนะรถของฟาราแบบขาดลอยเรียกเสียงกองเชียร์ที่อยู่ข้างสนามดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสนาม ยิ่งพอมาวินเดินลงจากรถแค่นั้นแหละเสียงสาว ๆ พากันกรี๊ดกร๊าดกันดังสนั่นขึ้นมาอีกครั้ง “เกลเอาดอกไม้เข้าไปให้มันเร็ว” เกรทส่งช่อดอกไม้ที่เตรียมเอาไว้ยื่นให้อบิเกลนำไปให้มาวินที่สนามแข่งเพราะพวกเขามั่นใจว่ายังไงมาวินก็ต้องชนะ “จะดีเหรอ” อบิเกลหันมามองหน้าเพื่อนคนอื่น ๆ

บทที่56 รักมานาน ภายในห้องเงียบกริบขึ้นมาอีกรอบเมื่อรู้ว่าอบิเกลต้องกลับไปค้างที่บ้านและยังไม่พาเดิลอยู่ด้วย แบบนี้ทุกอย่างมันก็ยากไปหมด “งั้นมีทางเดียวแล้วล่ะ” มาตาพูดขึ้นมา “ทางไหน / ทางไหนครับ / ทางไหนบอกมาเลย” ทุกคนเอ่ยปากถามและหันมามองที่มาตาพร้อมกัน “ทางเดียวที่เราจะทำได้ในตอนนี้ก็คือ อดทน” “โห่พี่ มันใช่เวลามาเล่นไหมพวกผมไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยหรอกนะ” ออสตินบ่นอุบออกมา “ใครบอกว่าพี่พูดเล่น พี่พูดจริง ๆ ถ้าเดลได้สั่งคนคุมเข้มแล้วเราไม่มีทางเข้าใกล้เกลได้หรอก นอกเสียจากว่าเกลจะร่วมมืออยากเจอเรานั่นแหละถึงจะพอมีทาง” “ครั้งนี้กูว่ายากตอนเกลเดินออกไปกูเห็นเกลร้องไห้ด้วย ถ้าพี่ชายเขาเห็นว่ามึงทำน้องเขาร้องไห้ออกไปอย่างนั้น เขาคงไม่ยอมให้มึงได้เข้าใกล้น้องสาวเขาได้ง่าย ๆ” บรูซพูดออกมา มาวินก็ถึงกับต้องยกมือขึ้นมาลูบเข้าไปที่ใบหน้าด้วยความเครียด “พวกมึงต้องช่วยกู” “จะให้กูช่วยยังไงก่อน พี่ชายเกลนี่มาเฟียชัด ๆ เลยนะเว้ย” “กูจะปีนเข้าห้องเกลคืนนี้พวกมึ

บทที่58 ใจร้อน มาวินมองไปตามสายตาของไคโรแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายและรำคาญใจ “มาทำไมวะ กูไม่มีอารมณ์จะคุย” มาวินสบถออกมาเมื่อเห็นร่างเล็กของนับดาวที่เดินยิ้มแป้นเข้ามาหา “มาวิน” นับดาวเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้าง ๆ มาวินแล้วสอดแขนเล็กเข้าไปคล้องเข้าที่แขนของมาวิน “มาทำไม?” มาวินถามเสียงแข็งแล้วชักแขนของตัวเองออกจากนับดาว “ดาวคิดถึงมาวินนิค่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ” ร่างเล็กยังคงส่งยิ้มหวานให้กับมาวินแต่มาวินก็ไม่คิดจะสนใจแม้แต่ห่างตาเขาก็ยังไม่คิดจะมอง “เธอไม่มีเรียน ไม่คิดจะอ่านหนังสือเตรียมสอบรึไงถึงมีเวลามาวุ่นวายกับฉันอยู่อย่างนี้แล้วก็ขยับถอยไปดิมันร้อน!” มาวินพูดออกไปด้วยเสียงที่ติดหงุดหงิดแล้วก็ขยับตัวออกห่างจากนับดาว ‘ทำไมคนที่อยากให้มาวอแวด้วยกลับไม่มาวะ..แค่คิดใบหน้าสวยเชิด ๆ ของอบิเกลก็เลยลอยเข้ามาในหัว’ “เราว่านับดาวกลับไปก่อนดีกว่านะ วันนี้ไอ้วินมันอารมณ์ไม่ดี” ไคโรเห็นหน้านับดาวเหมือนกำลังจะร้องไห้ก็อดเห็นใจไม่ได้ นับดาวนี่ถือว่าเป็นคนท

บทที่60 มาหาเมีย คำว่ามาทำไมทำให้มาวินถึงกับหน้าชาเพราะน้ำเสียงและสีหน้าของอบิเกลนั้นมันช่างไร้เยื่อใย “มาหาเมีย” มาวินตอบหน้าตาย พี่เลี้ยงสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กเหมือนกำลังทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดของมาวิน “พูดบ้าอะไรของนาย!! เมียนายไม่ได้อยู่ที่นี้ไปหาที่อื่น” เสียงเล็กแว๊ดขึ้นทันที “คุณเกลค่ะ ให้เชิญคุณเขาออกไปก่อนไหมคะ” พี่เลี้ยงคนสนิทที่เห็นหน้าตาของเจ้านายตัวเองไม่ค่อยดีก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ แล้วรีบเอ่ยถาม “พี่เปรี้ยวกับพี่บัวออกไปก่อนค่ะ” อบิเกลหันไปบอกพี่เลี้ยง ที่ต้องให้พี่เลี้ยงออกไปก่อนก็เพราะเธอไม่อยากให้พี่เลี้ยงได้ยินอะไรที่ไม่น่าฟังจากปากของมาวินแค่คำว่าเมียพี่เลี้ยงสองคนก็หน้าเหวอกันแล้ว “แต่..ว่า” “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามีอะไรเกลจะเรียก” “ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรเรียกพวกพี่ได้เลยนะคะ” พี่เลี้ยงสองคนเดินออกไปอย่างช้าไม่อยากให้เจ้านายของตัวเองอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง “นายมาที่นี่ทำไม” อบิเกลจ้องหน้ามาวินด้วยสายตาเย็นชา “ก็บอกแล้วไงว่ามาหาเมีย” ร