Todos los capítulos de THE HEIR THAT NEVER EXISTED : Capítulo 11 - Capítulo 20

XAVIER ZANDER Lumipas ang ilang taon mula noong matapos ang lahat ng gulo at panganib. Payapa na ang aming buhay at maayos na ang lahat. Si Marco ay humarap sa kanyang mga pagkakamali at dahil sa kanyang pagbabago at pag-amin sa lahat, napagaan naman ang kanyang kaparusahan. Paminsan-minsan ay dinadalaw namin siya at dahan-dahan na naming naibabalik ang tiwala at pagmamahal sa isa’t isa. Pero ngayon, mayroon akong ibang pag-aalala. Si Liam ay lumaki na. Hindi na siya ang batang laging nakakapit sa kamay ko at takot sa bawat anino. Ngayon, siya ay binata na—matangkad, matalino, at puno ng dangal. Kitang-kita ko sa kanya ang mga katangian ng isang tunay na pinuno, ngunit alam kong hindi sapat ang mga natutunan niya lamang dito sa aming lupain. Kailangan niyang lumawak ang kaisipan. Kailangan niyang makita ang mundo, matutong makihalubilo sa iba’t ibang klase ng tao, at matutunan ang malawak na takbo ng aming mga negosyo. Ito ang pinakamagandang paraan upang maihanda siya sa panahon

MARCO ZANDER Sa loob ng makapal na bakal at matitibay na pader ng kulungan, nakaupo ako sa isang sulok at nakatitig sa kawalan. Maraming taon na ang lumipas mula noong dinala ako rito. Maraming taon na rin ang lumipas mula noong napanatag at naging maayos na ang buhay nina Xavier at Liam. Ang iba ay akala na napagtanto ko na ang aking mga pagkakamali. Ang iba ay akala na natuto na ako at tinanggap ko na ang aking kapalaran. Pero mali sila. Lubos silang nagkakamali. Sa kabila ng lahat ng ito, sa kabila ng pagkakulong sa aking katawan, hindi kailanman nakulong ang aking galit at inggit. Sa bawat araw na lumilipas, habang naiisip ko na sila ay namumuhay nang marangal, mayaman, at iginagalang ng lahat… lalo lamang sumisidhi ang poot sa aking puso. Narinig ko ang mga balita. Narinig ko mula sa mga bumibisita o sa mga kasama ko rito na nakakakuha ng impormasyon mula sa labas. Ang sabi nila, si Liam ay isa nang dakilang negosyante. Sinasabing nilalampasan pa niya ang galing ni Xavier. Si

MARCO ZANDER Dahan-dahang bumukas ang malaking pintuang bakal ng kulungan. Ang malamig at siksik na hangin na matagal kong nilanggon ay napalitan ng presko at malayang hangin sa labas. Sa wakas… nakalaya na ako. Lumipas ang mahabang panahon, maraming taon na inaksaya ko sa loob ng madilim na silid na iyon. Ngayon, nakatayo na ako muli sa laya. Ngunit kahit nakalabas na ang aking katawan, ang galit at poot sa aking puso ay nanatili at lalo pang tumibay. Hindi ako nagbago. Ang pangarap kong angkinin ang lahat ng kayamanan at kapangyarihan ng mga Zander ay hindi kailanman nawala; sa halip, ito ay naging lalong matibay at naging tanging dahilan ng aking paghinga. Habang naglalakad ako palayo sa lugar na iyon, nakayuko ako at nakatalukbong ang mukha. Wala akong dalang gamit kundi ang mga suot ko at ang mga plano na nabuo ko sa aking isipan sa mahabang panahon ng pag-iisa. Walang nakakaalam na nakalaya na ako. Walang sumalubong o naghintay. At ganoon din ang gusto ko. Umuwi ako hindi s

LIAM ZANDER Payapa at masigla ang umagang iyon. Gaya ng nakagawian, sabay-sabay kaming nagtipon sa hapag-kainan para mag-almusal. Naroon ako, si Papa, at si Arthur—ang matalik nating kaibigan at matagal nang tapat na kasama ng aming pamilya. Si Arthur ang laging karamay ni Papa sa lahat ng pagsubok, at itinuturing na rin namin siyang kapamilya. Ang hangin sa paligid ay tila payapa. Masigla ang kwentuhan namin tungkol sa mga darating na proyekto at mga plano para sa pagpapalawak ng aming negosyo. Si Papa naman ay gaya ng dati—matatag, puno ng tiwala sa sarili, at laging nakangiti habang nagbibigay ng mga payo at kuro-kuro. Walang anumang senyales na may mali. Walang anumang palatandaan na sa loob-loob niya ay may matagal na palang dinadalhin na bigat at sakit. “Ang sabi ko nga sa inyo,” masiglang sambit ni Papa habang humihiwa ng kanyang tinapay, “ang susi ng tagumpay ay hindi lang talino, kundi ang pagkakaisa. Hangga’t magkasama tayo at nagtitiwala sa isa’t isa… walang imposible p

Matapos ang araw na iyon, tila nagbago ang buong mundo. Sa loob lamang ng ilang linggo, naging opisyal na ang pag-angkin ni Marco sa lahat ng ari-arian at negosyo ni Xavier. Ang mga opisina, ang mga proyekto, at ang buong kumpanya na binuo ng aking ama ay inilipat na sa pangalan ni Marco. Ang mga taong dati ay tapat na naglilingkod kay Xavier ay nagsimulang magpakita ng paggalang kay Marco. Ang mga kasosyo at kliyente na dati ay umaasa sa mga utos ng aking ama ay nagsimulang makipag-usap at makipagkasundo sa kanya. Sa bawat pagkakataong nakikita ko si Marco sa telebisyon o sa mga balita, lalo pa siyang nagiging matagumpay at makapangyarihan. Nagsusuot siya ng mga mamahaling damit, laging nakangiti sa harap ng maraming tao, at parang walang nagbago—parang siya talaga ang tunay na may-ari ng lahat. Hindi ko maiwasang makita ang kanyang katapangan at talino. Alam kong may kakayahan siya, pero ang masakit ay ginagamit niya ang mga iyon para sa masama. Ginagamit niya ang mga ito para ag