All Chapters of Ang Sutil na Anak ng Ninang kong Billionare: Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 12Samatha's POVPumunta si Mrs. Mondragon sa akin para magpatulong dahil wala pa rin si Enrico sa opisina niya. Halata sa mukha niya ang pag-aalala habang paulit-ulit nitong tinatawagan ang cellphone ni Rico, pero hindi pa rin ito sumasagot.“Ma’am Sam, tulungan mo naman ako sa boss ko. Kanina ko pa siya tinatawagan. May meeting siya ngayong morning. Importante kasi ito. Ilang beses na niyang na-cancel. Nag-confirm siya pero hanggang ngayon wala pa rin.”Napabuntong-hininga ako.“Buang talaga ‘yan,” mahina kong sabi.“Patingin nga kung sino ba iyang ka-meeting niya?”“Zenith Corporation, Mr. Richmond Felix,” sagot niya habang ipinapakita sa akin ang details ng meeting.Tiningnan ko rin agad ang profile ng kumpanya. Pharmaceutical company ito at naghahanap sila ng property na maaaring pagtayuan ng planta.“May mga proposed locations na ba?”“Yes, Ma’am. Bulacan, Cavite, and Laguna.”Tumango ako.“Pakiprepare mo na ang necessary supporting documents. Tayo na ang pupunta kung hi

Chapter 14Samantha's POVNaroon pa rin ang pagtataka sa isip ko habang nagmamaneho pauwi.Pagod ako galing trabaho at ang tanging iniisip ko lamang ay makapagpahinga, makakain ng masarap na hapunan, at makipagkuwentuhan kay Nanay. Pero pagliko ko sa kalsadang papunta sa bahay namin, agad akong napakunot-noo.May nakaparadang mamahaling sasakyan sa tapat ng bahay.Napabagal ako ng takbo.Hindi ko kilala ang sasakyang iyon.Imposibleng kay Enrico iyon dahil kabisadong-kabisado ko ang lahat ng sasakyan nila. Kahit nakapikit ako, alam ko kung alin ang sa kanya."Kaninong kotse iyon?" bulong ko sa sarili.Lalo akong kinabahan nang mapansin kong mukhang matagal nang nakahinto roon.Kung hindi iyon kay Enrico, kanino?May bisita ba si Nanay?O baka may problema?Mabilis akong bumaba ng sasakyan at halos patakbong pumasok sa bahay."Nay! Nay!"Napakalakas ng sigaw ko.Muntik ko pang mabangga ang paso sa may pinto sa pagmamadali.Mula sa kusina ay sumilip si Nanay."Anak, ano ba naman iyan?"

Chapter 16Samantha’s POVParang tumigil ang mundo ko nang bumulong si Enrico sa tainga ko. Para bang naglaho ang lahat ng tao sa paligid namin at kaming dalawa na lang ang natira sa napakalawak na ballroom. Ang tugtog na kanina ay napakalakas ay tila naging mahina at malayo. Ang naririnig ko na lamang ay ang mabagal ngunit malakas na tibok ng puso ko.Sobrang lapit namin sa isa’t isa.Kung may makakakita sa akin sa sandaling iyon, siguradong mapapansin nila ang pamumula ng mukha ko.Inaamin ko na.Mahal na mahal ko talaga ang lalaking ito.Higit pa yata sa sarili ko.Pero kasabay ng pagmamahal na iyon ay ang takot na matagal ko nang kinikimkim.Dahil kahit gaano ko siya kamahal, hindi ko pa rin maiwasang isipin na baka hindi ako sapat para sa kanya.Siya si Enrico Soliven.Matalino.Mayaman.Gwapo.Successful.At halos lahat ng babae ay handang pumila para lang mapansin niya.Samantalang ako?Isa lang akong simpleng babae na masuwerte lang na napadpad sa buhay niya."Oh, bakit?" nata

Chapter 18Samantha’s POVTanghali na nang magising ako. Pagmulat ko pa lang ng mata, automatic kong hinanap si Nanay para sana magpaawa na gutom na ako at wala pa akong almusal. Kaso tahimik ang bahay. Walang nagluluto, walang nagbubukas ng TV sa sobrang lakas, at higit sa lahat, walang boses ni Nanay na nagsasabing, “Anak, ang ganda mo sana kung hindi ka mukhang bagong gising na basang sisiw.”Maaga pala siyang umalis para sa kanyang Zumba.Si Nanay kasi, simula nang mag-singkuwenta, mas lalong naging aktibo kaysa sa akin na nasa kalakasan pa ng buhay. Para daw mag-stay active at healthy, sumali siya sa Zumba group sa mall. Ang problema, parang hindi lang katawan ang ini-exercise niya—pati confidence level niya nasa Olympics.Biglang nag-vibrate ang phone ko.“Anak, gising ka na ba? Mag-grocery tayo ngayon, di ba? Andito na ako sa mall. I-meet ko lang ang ilang friends, then tayo naman ang magde-date.”Napangiti ako. Si Nanay talaga, kahit simpleng grocery, tinatawag na date.“Yes p

Chapter 20Samantha’s POVTinawagan ako ni Papa.“Samantha, pumunta ka dito sa opisina ko.”Napahinto ako sa ginagawa ko.Bihira siyang tumawag.At kapag tumatawag siya, kadalasan ay hindi para kamustahin ako.Hindi para tanungin kung kumusta si Nanay.Hindi para malaman kung maayos ba ang buhay namin.Kundi dahil may gusto siya.“Susubukan ko po,” sagot ko. “May importante lang akong lakad ngayon.”Tahimik siya nang ilang segundo.Pagkatapos ay narinig ko ang malamig niyang boses.“Mas importante pa sa akin?”Napapikit ako.Ganoon talaga si Papa.Eksperto siyang maglaro ng emosyon.Alam niyang sa kabila ng lahat ng sakit na ibinigay niya sa akin, may isang parte pa rin ng puso ko na naghahangad ng atensyon niya.Isang parte ng pagkatao ko na umaasang balang araw tatawagin niya akong anak nang buong pagmamahal.Tahimik lang ako.Iyon ang itinuro ni Nanay.Kapag nagsisimula nang manipulahin ni Papa ang sitwasyon, huwag makipagtalo.Huwag sumagot.Huwag magbigay ng armas na gagamitin ni