Semua Bab อ๋องขี้โรคกับสตรียอดนักฆ่า: Bab 1 - Bab 10

ท่ามกลางม่านฝนพรำที่โหมกระหน่ำ เงาร่างสตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีนิล ยืนหยัดอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักฆ่า ดวงตาคมกริบดุจนางพญาหงส์ฉายแววพิฆาต สายลมอันบ้าคลั่งพัดกรรโชกแรงผ่านกิ่งไม้ใบหญ้าในป่าเขา ส่งเสียงกระทบดังครึกโครมก้องอาณาเขต ทว่าร่างบางกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย“ฆ่านางซะ!” สุ้มเสียงชายชรารูปร่างอ้วนลงพุงที่ยืนห่างออกไปเอ่ยขึ้นทันทีที่มีคำสั่ง มือสังหารก็วิ่งเข้าจู่โจมสตรีนางนั้นอย่างไม่คิดชีวิต ทว่านางกลับไหวตัวทัน ปลายกระบี่อันแหลมคมในมือขวาตวัดขึ้นปลิดชีพนักฆ่าทีละคน ทุกที่ที่นางบรรจงกระบี่ล้วนแต่ปลิดชีพในคราเดียวกลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งผืนป่า อาภรณ์สีนิลถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสดๆ หลังจากที่นางสังหารนักฆ่าเหล่านั้นจนสิ้น ดวงตาคมกริบกลับจับจ้องชายชราที่ยืนห่างออกไปไม่เกินสิบก้าว นางเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขาหนึ่งก้าว เขาก็ถอยห่างจากนางหนึ่งก้าว“จะ...เจ้า!...เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงต้องฆ่าข้า” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ก่อนจะสะดุดหินก้มลงไปกองกับพื้นที่เปียกชุ่ม“เหตุใดจึงต้องฆ่าท่านงั้นหรือ?”น่าขัน! จะตายอยู่รอมร่อยังจะถามให้มากความ นางเดินไปหยุดตรงหน้า

ณ ใจกลางหัวเมืองตะวันตก ลานฝึกยุทธ์ขนาดใหญ่ทอดยาวกว้างขวาง พื้นดินปรากฏร่องรอยของการฝึกปรือ หุ่นไม้ที่ตั้งเรียงราย บ้างมีรอยดาบ บ้างมีรอยบุบจากการทุบตี สะท้อนให้เห็นการฝึกที่ดุเดือด อาวุธที่วางอยู่บนชั้นไม้ มีให้เลือกนับร้อยชนิด ตามความถนัดของแต่ละคนแสงตะวันสาดส่องลงมากระทบใบหน้าคมสันของหนานกงจื่อหาน โอรสองค์แรกของจักรพรรดิแคว้นหนาน มีสถานะเป็นถึงจิ้งอ๋อง ผู้ปกครองหัวเมืองตะวันตก ภายในลานฝึกยุทธ์ เสียงดาบฟาดฟันกลางอากาศ เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มือที่จับดาบมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการสังหาร บ่งบอกได้ว่า เจ้าของดาบแกร่งกล้ามากเพียงใด ไม่นานนักเขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงสรรเสริญดังก้องอาณาเขต“ดี! ดี! ดี!” ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ดังสนั่นหนานกงจื่อหานสังเกตเห็นลูกน้องคนสนิทเดินมา เขาจึงโยนดาบให้ทหารผู้น้อย จากนั้นจึงเดินปลีกตัวออกจากฝูงชน เพื่อมาฟังข่าวจากองครักษ์ปากคนสนิท“ได้ความว่าอย่างไร” หนานกงจื่อหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เมื่อคืน ติ้งอ๋องเสด็จไปที่หอวาดพิรุณ ดูเหมือนจะไปพบประมุขหอขอรับ” หลานฟางเอ่ยรายงานน้องรองของเขา ดูเหมือนจะร่างก

สามวันต่อมาขบวนรถม้าคันงามกำลังเคลื่อนผ่านประตูเมืองชั้นนอกของแคว้นหนาน เบื้องหน้ามีทหารองครักษ์หลายสิบนายคุมกันอย่างแน่นหนา ขณะที่เบื้องหลังมีหน่วยองครักษ์เดนตายแห่งหอวาดพิรุณติดตามอย่างใกล้ชิดรถม้าคันแรกเป็นที่ประทับของติ้งอ๋องผู้สูงศักดิ์ ทว่ารถม้าคันที่สองกลับปิดบังบุคคลปริศนาไว้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าใครคือผู้ที่อยู่ในนั้น แต่ทว่าพวกเขาล้วนคาดเดาว่าเป็นประมุขแห่งหอวาดพิรุณขณะที่ขบวนรถม้ากำลังเดินทางออกนอกชานเมือง ทันใดนั้นเองก็ปรากฏอิสตรีนางหนึ่ง กำลังควบม้าเร็วพุ่งตรงมายังขบวนรถม้าอย่างปราดเปรียว เหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนคุ้มกันต่างพากันตื่นตะลึง รีบชักดาบออกมาตั้งรับทันที ทว่าว่าเมื่อฝีเท้ามาหยุดลง พวกเขาจึงพินิจดูใบหน้างดงามภายใต้ผ้าคลุมหน้าของสตรีนางนั้นอย่างระมัดระวัง“องค์หญิงซีเหอ!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกันเหล่าทหารต่างจำได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้นหนาน ชิงอวี่หัวหน้าองครักษ์รีบทรุดกายลงทำความเคารพด้วยความนอบน้อม“คารวะองค์หญิง” ชิงอวี่เอ่ยเสียงเข้มซีเหอเพ

ค่ำคืนยามจื่อท้องนภามืดมิดไร้แสงดาว เมฆดำทมิฬเคลื่อนคล้อยเข้ามาบดบังแสงจันทร์ในยามราตรี ตามมาด้วยสายอสนีบาตที่ฟาดผ่าลงมาเป็นระยะ ๆ รั่วซีอันที่กำลังตกอยู่ในห้วงฝันพลันได้สติขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกตินางตัดสินใจขยับกายลุกออกจากเตียง ย่างฝีเท้าเบาไปแง้มหน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก พบว่ามีชายชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในยามวิกาล แต่สิ่งที่แปลกไปยิ่งกว่านั้นคือ ทหารที่เฝ้าเวรยามกลับนอนหลับใหลไม่ได้สติอย่างน่าประหลาดใจหลิงหลันเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามาหาผู้เป็นประมุข ทว่ารั่วซีอันกลับใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตนเองเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าอย่างส่งเสียงดังคนพวกนี้วางแผนมาเป็นอย่างดี เกรงว่าทหารทุกคนคงหลับไม่ได้สติ หรือจะมีหนอนบ่อนไส้? รั่วซีอันนึกคิดในใจหลิงหลันเดินไปยืนตรงข้ามผู้เป็นประมุข สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันมาสบตารั่วซีอันอีกครั้ง“ท่านประมุขคิดจะจัดการอย่างไร” หลิงหลันเอ่ยถาม“รอดูท่าทีคนเหล่านั้นไปก่อน เราคนน้อย หากคิดจะทำอะไรต้องระวังให้มาก” รั่วซีอันเ

รั่วซีอันเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสอง นางค่อยเปิดประตูห้องของหลิงหลัน พบว่าซีเหอกำลังนั่งเช็ดตัวให้หลิงหลันอยู่ข้างเตียงนัยน์ตาที่เพิ่งสงบลง เปลี่ยนเป็นคมกริบทันที ความโกรธเคืองเริ่มปะทุอยู่ในอก รั่วซีอันมุ่งตรงไปกระชากแขนของซีเหออย่างสุดแรง จนร่างบางขององค์หญิงถอยห่างออกมา“โอ๊ย!” ซีเหอร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด“เจ้าคิดจะกำลังทำอะไร” รั่วซีอันตวาดออกไป“ขะ... ข้าเพียงเช็ดตัวให้นางก็เท่านั้น ท่านปล่อยข้านะ!” ซีเหอพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดพ้น ทว่ากลับไม่เป็นผล“อยู่ให้ห่างนางซะ! หากเจ้าเข้าใกล้นางอีก วันเซ่นไหว้ปีหน้า ข้าจะให้พี่ชายเจ้าไปไหว้เจ้า” รั่วซีอันเค้นเสียงเอ่ยเตือน ก่อนจะสะบัดมือออกจากซีเหอในขณะเดียวกัน รั่วซีอันไม่สนใจว่าองค์หญิงนั่นจะคิดเช่นไร ขอเพียงซีเหออยู่ห่างจากหลิงหลันไว้ จะเป็นการดีที่สุดรั่วซีอันเดินมานั่งข้างขอบเตียง แววตาคมกริบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและห่วงใยทันที เมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงหลัน มือเรียวกอบกุมมือที่มีเลือดฝาดอ่อน ๆ ไว้อย่างทะนุถนอม ทว่านางต้องชะงักอีกครั้ง ในยามที่เสียงหนึ่งแว่วมา“ข้าก็แค่เป็นห่วงนาง เหตุใดอาจารย์ต้องลงมือทำร้ายข้าด้วย” ซีเหอเอ่ยถาม